[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Τα όνειρά σου μην τα λες…

Όνειρα! Μια ιστορία που σηκώνει μεγάλη συζήτηση. Άλλοι τα πιστεύουν και αυθυποβάλλονται για όλο το 24ωρο που ακολουθεί, ανάλογα βέβαια με την ερμηνεία που δίνει ο Ονειροκρίτης, αυτό το βιβλιαράκι που υπάρχει καταχωνιασμένο σχεδόν σε κάθε σπίτι. Άλλοι πάλι κάνουν ότι δεν τα πιστεύουν και ψάχνουν κρυφά στο Διαδίκτυο για ερμηνείες. Έχουμε, βλέπετε, και την τεχνολογία και είναι κρίμα να μη τη χρησιμοποιούμε. Υπάρχει και μία τρίτη κατηγορία ανθρώπων που είναι κάπου στη μέση: ανάλογα με την ψυχολογική κατάσταση στην οποία βρίσκονται τη συγκεκριμένη περίοδο, πιστεύουν ή όχι στα σημάδια των ονείρων.

Προσωπικά, μάλλον, ανήκω στην τρίτη. Για πολλοστή φορά προχθές είδα να πέφτω από τον γκρεμό ο οποίος, σημειωτέον, βρίσκεται λίγο πιο έξω από το χωριό μου. Πόσες φορές δεν είδα να οδηγώ το αυτοκίνητό μου και να τρέχω με ιλιγγιώδη ταχύτητα, προσκρούοντας σε βράχια, ταμπέλες και ό,τι άλλο βρίσκεται στον δρόμο. Μια κατάσταση που αν τη ζούσα σε πραγματικούς χρόνους, το αυτοκίνητο κι εγώ θα είχαμε γίνει ένα και το αυτό. Στο όνειρο όμως ούτε γρατσουνιά. Ενώ σχεδόν πάντα πρωταγωνιστές στα όνειρά μου είναι φιλικά και συγγενικά πρόσωπα, αγγελάκια που με προειδοποιούν για κάτι ή ακόμα και διαβολικές μορφές που με κυνηγούν.

Στα παιδικά χρόνια με «επισκεφτόταν» πολύ συχνά η Μόρα. Η μαυροφορεμένη, όπως λένε, αυτή γυναίκα, που στα δικά μου όνειρα εμφανιζόταν πάντα σαν μια άσχημη και τρομακτική γριά, μου κρατούσε τα χέρια και προσπαθούσε να μου πάρει την ανάσα. Σχεδόν πάντα στην προσπάθειά μου να φωνάξω βοήθεια, δεν είχα μιλιά, δεν μπορούσα ούτε καν να κουνηθώ. Κάπου εκεί τελειώνει το κακό όνειρο και συνήθως και η ανάγκη μου για ύπνο, αφού μετά «γαρίδα» το μάτι. Παρ΄ όλα αυτά, εξακολουθώ να ονειρεύομαι και να ερμηνεύω τις καλές ή κακές ονειρικές εικόνες.