Το πνεύμα του τόνου

Λήθη και λάθη

Η παράσταση της «Μήδειας» με την Κάλλας στην Επίδαυρο ήταν όντως μυθική, γι΄ αυτό, κατ΄ εξαίρεση, έπρεπε να μείνει και μοναδική. Έχω κι άλλες φορές προτείνει, επειδή δεν θεωρώ τα αρχαία θέατρα ιερά, να δημιουργηθεί φεστιβάλ όπερας στη Δωδώνη, που είναι λόγω Ηγουμενίτσας και απέναντι στην Ιταλία πόλος προσέλευσης μελομανών.

Ορθά διατυπώθηκε πως η Κική Μορφονιού (έξοχη τότε Νέρις, δίπλα στη θεά!) έπρεπε να τιμηθεί. Αλλά μόνη αυτή; Σε κείνη τη μυθική και διεθνή «Μήδεια» σκηνοθετούσε ο Μινωτής, σκηνογράφος και ενδυματολόγος ήταν ο Τσαρούχης, τα γύψινα μέρη του σκηνικού είχε φτιάξει ο γλύπτης Ν. Περατικός, διευθυντής της ορχήστρας ήταν ο Μιχάλης Βούρτσης.

Όλοι μακαρίτες πια. Έστω αυτούς, ως φευγάτους πια, και στη δόξα της μνήμης τους ξεχάσαμε. Αλλά ξεχάσαμε και τη μόνη ζωντανή δημιουργό, τη Μαρία Χορς, χορογράφο της παράστασης, όχι μόνο στην Επίδαυρο αλλά και στο Ντάλας του Τέξας, και στη Σκάλα του Μιλάνου, και στο Κόβερν Γκάρντεν. Αυτή η ακούραστη Κυρία, μαθήτρια της Πράτσικα και Δασκάλα όλων των νεώτερων χορογράφων και όλων των ηθοποιών που αποφοίτησαν από τη Σχολή του Εθνικού τα τελευταία σαράντα χρόνια, η χορογράφος του Μινωτή, του Μουζενίδη, του Ευαγγελάτου, που χορογράφησε δέκα τελετές Ολυμπιακών Αγώνων, δεν θα μπορούσε να έχει μία έστω τιμητική θέση δίπλα στον υπουργό στην πρεμιέρα της «Μήδειας»; Είναι πικρό, όχι μόνο δεν την σκέφτηκαν, αλλά συνέπεσε ακριβώς την ίδια μέρα να λάβει ένα τυπικό γράμμα που της ανήγγειλε ότι απολύεται πλέον από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Προς Θεού, είναι δικαίωμα κάθε νέας διεύθυνσης οργανισμού να διαθέτει όραμα και να επιλέγει συνεργάτες. Αλλά η ηθική της αγοράς επιτάσσει μια τιμητική έξοδο σ΄ έναν εργάτη που αφιέρωσε πενήντα χρόνια στη διακονία της τέχνης.