Δίκτυο

Λίγο πριν από το όνειρο…

Δεν πρόλαβε να ζήσει το όνειρό του: να επιστρέψει στη σκηνή (στο περίφημο Μπερλίνερ Ανσάμπλ) ως Βασιλιάς Ληρ. Ο θάνατος τον πρόλαβε. Ήταν 93 ετών ο ουγγρικής καταγωγής θεατρικός συγγραφέας και σκηνοθέτης Τζορτζ Ταμπόρι. «Έκλεισε τον κύκλο της ζωής του ένας ποιητής, ένας σκηνοθέτης, ένας ηθοποιός, μια ιδιοφυΐα της ζωής, ένα πραγματικά μοναδικό ανθρώπινο πλάσμα», ήταν η ανακοίνωση του Μπερλίνερ Ανσάμπλ, στο οποίο δούλευε τα τελευταία χρόνια.

Άλλωστε, έμενε κοντά στο θέατρο που ίδρυσε ο Μπρεχτ. Εκεί τον βρήκαν νεκρό.

Και κάποιοι θυμήθηκαν ότι είχε εγκαταλείψει τη Βουδαπέστη με την άνοδο του ναζισμού- καθώς ήταν Εβραίοςγια το Λονδίνο (πήρε βρετανική υπηκοότητα) κι έπειτα για την Αμερική, όπου έγινε μεταφραστής του Μπρεχτ, αλλά έγραψε ακόμη και σενάριο για το «Ι Confess» του Χίτσκοκ (1953). Η οικογένειά του είχε εξολοθρευτεί στο Άουσβιτς, ίσως γι΄ αυτό τα θεατρικά έργα του είχαν ως άξονα τον αντισημιτισμό. Ένα από αυτά, «Το κουράγιο της μητέρας μου», είδαμε το 1998 από την Πειραματική Σκηνή της «Τέχνης» στη Θεσσαλονίκη. Αλλά δεν είναι τυχαίο ότι το γνωστότερο έργο του είχε τίτλο… χιτλερικό- «Μein Kampf» (Ο Αγών μου)- και εκτυλίσσεται στο βιεννέζικο πανδοχείο όπου ο Χίτλερ έμενε το 1910-13. Ή πως οι «Παραλλαγές Γκόλντμπεργκ» (κατά το έργο του Μπαχ) είναι μία μαύρη σάτιρα των ναζί. Για την «ανθρωπιά και τη σοφία του, μοναδικές ανά την υφήλιο, και τη γενναιοδωρία της τέχνης του», μιλούσε χθες ο διευθυντής του Βurgtheater της Βιέννης (όπου δούλεψε μετά το ΄70) Κλάους Μπάχλερ. Και αυτά είναι αρετές που αφήνουν το στίγμα τους ανεξίτηλο.


Η Πάτι επιστρέφει

Και να που έρχεται η είδηση τώρα, κανονικά και με την ανακοίνωση της διοργανώτριας εταιρείας. Η Πάτι Σμιθ θα είναι στην Αθήνα για μία συναυλία στις 22 Σεπτεμβρίου στον Λυκαβηττό και την επομένη (Κυριακή) στο Συνεδριακό Κέντρο Ι. Βελλίδης στη Θεσσαλονίκη. Έρχεται να μας υπενθυμίσει πως People Ηave the Ρower, για να μας δείξει την ποίηση που κρύβει το ροκ (ναι, ακόμη), τον δυναμισμό και την ευαισθησία του. Σαν να μας το όφειλε μετά την- επίσης στον Λυκαβηττό- σπουδαία συναυλία της πριν από δύο χρόνια, όταν χωρίς να το θέλει… δίχασε το ροκ κοινό της πόλης. Καθώς όχι πολύ μακριά από τον Λόφο, τότε, στο Φάληρο έπαιζαν οι White Stripes- από τα καλύτερα πράγματα που έχουν συμβεί στο ροκ τελευταία.

Καλώς να μας έρθει η Πάτι λοιπόν. Και αυτή τη φορά ελπίζουμε χωρίς διλήμματα.


Χάρι Πότερ παντού

Είναι τέτοιος ο καταιγισμός των ειδήσεων για τον Χάρι Πότερ- πόσο πούλησε, πού πούλησε, τι είπε η Ρόουλινγκ, τι είπαν οι εκδότες, ποιος από τους ήρωες θα πεθάνει- που σου έρχεται να κλείσεις τα αυτιά σου και να πάρεις τα βουνά. Αλλά και στα βουνά να πας, όλο και κάποιος Χάρι Πότερ θα σε βρει, εκεί κάτω από τη σκιά κανενός πλατάνου… Τι να πει κανείς; Ότι θα κάνει το παν να μη βρεθεί μπροστά στη σκηνή να τον παρακαλάει το παιδί του να το αγοράσει και εκείνος να λέει όχι; Ας μη λέμε και μεγάλα λόγια…