Κήρυξαν τον πόλεμο στο εμφιαλωμένο νερό

Πόλεμο στο εμφιαλωμένο νερό κηρύσσουν πολλές πόλεις στις Ηνωμένες Πολιτείες και στην Ευρώπη με στόχο την προστασία του περιβάλλοντος. Ο αγώνας όμως είναι διμέτωπος: Οι καταναλωτές πρέπει να πειστούν ότι το νερό της βρύσης είναι και καθαρό και πιο ασφαλές από το νερό της «κονσέρβας».

Στο πεδίο της μάχης μπήκε πριν από λίγες ημέρες η Νέα Υόρκη με μια επιχείρηση των Αρχών να πείσουν τους πολίτες ότι αφενός το νερό της βρύσης είναι απολύτως ασφαλές για την υγεία τους και αφετέρου ότι τα πλαστικά μπουκάλια του εμφιαλωμένου μολύνουν ανεπανόρθωτα το περιβάλλον. Η αμερικανική μητρόπολη πήρε τη σκυτάλη από το Σολτ Λέικ Σίτι, ενώ στην Καλιφόρνια ήδη πολλά εστιατόρια σερβίρουν στους πελάτες τους νερό βρύσης.

Καταστροφική τάση
Η εκστρατεία «διέσχισε» τον Ατλαντικό και πέρασε σε πολλές ευρωπαϊκές πόλεις με πρώτη τη Ρώμη, όπου οι Αρχές έπειτα από 250.000 δειγματοληπτικούς ελέγχους στο υδρευτικό σύστημα βεβαίωσαν επισήμως τους κατοίκους ότι το νερό της πόλης είναι καλό, φρέσκο και από 100 έως και 1.000

φορές πιο φτηνό από το εμφιαλωμένο. Η μάχη τουλάχιστον προς το παρόν μοιάζει άνιση, καθώς όλο και περισσότεροι καταναλωτές, κυρίως όσοι ακολουθούν το μοντέλο υγιεινής διατροφής, προτιμούν το εμφιαλωμένο νερό. Οι ειδικοί επισημαίνουν ωστόσο ότι η τάση αυτή είναι καταστροφική για το περιβάλλον. «Κάθε χρόνο καταναλώνονται παγκοσμίως

Η ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ

Μάχη άρχισε για να πειστούν οι καταναλωτές να πίνουν νερό από τη βρύση

81 εκατομμύρια λίτρα πετρελαίου και 600 δισεκατομμύρια λίτρα νερού για να γίνει επεξεργασία στο πλαστικό, στο οποίο θα εμφιαλωθούν 154 δισεκατομμύρια λίτρα νερού. Όλη αυτή η διαδικασία τροφοδοτεί μια τερατώδη επιχείρηση 1.000 δισεκατομμυρίων δολαρίων ετησίως, η οποία συνεχίζει να γιγαντώνεται, δεδομένου ότι από το 1978 μέχρι σήμερα έχουν αυξηθεί τα κέρδη της κατά 2.000%», δήλωσε ο Τοντ Τζάρβις, επικεφαλής του Water Resources Graduate Ρrogram στο Πανεπιστήμιο του Όρεγκον. Ο ίδιος αποδίδει αυτή την αυξητική τάση σε μερικούς «πραγματικούς μύθους». Όπως επισημαίνει, οι καταναλωτές πιστεύουν λανθασμένα ότι το νερό των πηγών είναι πολύ καθαρό και αγνοούν ότι τα νερά που βρίσκονται κοντά στο έδαφος συγκεντρώνουν συχνά ρύπους που σπάνια εντοπίζονται στις δημοτικές δεξαμενές.

Όσο γι΄ αυτούς που πιστεύουν ότι το εμφιαλωμένο νερό είναι «πιο γευστικό» και ότι το νερό της βρύσης «μυρίζει», ένα απλό πείραμα αποδεικνύει ότι πρόκειται μάλλον για αυθυποβολή. Την πρωτοβουλία του πειράματος ανέλαβε η ιταλική περιβαλλοντική οργάνωση «Λεγκαμπιέντε», η οποία ζήτησε από κατοίκους έξι διαφορετικών πόλεων να ξεχωρίσουν το νερό της βρύσης από το εμφιαλωμένο πίνοντας από μπουκάλια. Από το δείγμα προέκυψε ότι ούτε δύο στους δέκα δεν κατάλαβαν τη διαφορά.
Η ποιότητα

ΑΝ ΤΟ ΝΕΡΟ της βρύσης είναι εξίσου «νόστιμο» με το εμφιαλωμένο, αυτό που μένει να αποδειχθεί είναι ότι και η ποιότητά του είναι τουλάχιστον εφάμιλλη του νερού της «κονσέρβας». Προς επίρρωσιν της ποιότητας οι ειδικοί επισημαίνουν ότι για το νερό της βρύσης έχουν προβλεφθεί όρια στη συγκέντρωση βλαπτικών ουσιών, όπως το βενζόλιο, κάτι που δεν ισχύει για το εμφιαλωμένο. Επίσης το νερό της βρύσης δεν έρχεται σε επαφή με το πλαστικό της μποτίλιας, το οποίο σε υψηλές θερμοκρασίες μπορεί να αφήσει βλαπτικές ουσίες στο νερό. Σημειώνουν ακόμη ότι κατά κανόνα στις ανεπτυγμένες χώρες οι έλεγχοι στο υδρευτικό σύστημα είναι συχνοί και αυστηροί- σε μερικές πόλεις μάλιστα ξεπερνούν τους 160 ετησίως. Τέλος, η συγκέντρωση του χλωρίου στο νερό του υδρευτικού δικτύου είναι υψηλότερη, γεγονός που εξασφαλίζει καλύτερο «φιλτράρισμα».