[ Διαστάσεις ] Κυβερνοτρομοκρατία α λα Χόλιγουντ

Τι θα συνέβαινε αν μια ομάδα τρομοκρατών-χάκερ έσπαγε τους κωδικούς ασφαλείας, έμπαινε στα απόρρητα αρχεία της αμερικανικής κυβέρνησης και κατάφερνε να ελέγξει τα πάντα;

«Πολύ σκληρός για να πεθάνει 4.0». Η τέταρτη συνέχεια της γνωστής κινηματογραφικής επιτυχίας προβάλλεται εδώ και λίγες ημέρες στις κινηματογραφικές αίθουσες. Πρόκειται για μια περιπέτεια, χολιγουντιανού τύπου, που συνδυάζει την εξάρτηση του σύγχρονου ανθρώπου από την τεχνολογία με την «τρομο-φοβία» που επικρατεί στις μέρες μας.

Η υπόθεση της ταινίας έχει ως εξής: την 4η Ιουλίου, ημέρα της εθνικής επετείου του αμερικανικού έθνους, μια ομάδα τρομοκρατών- χάκερ καταλαμβάνει όλα τα δίκτυα πληροφόρησης και επικοινωνίας της χώρας. Ο μόνος που μπορεί να σώσει τον κόσμο από τους κακούς τρομοκράτες είναι ο θρυλικός αστυνομικός Τζον ΜακΛέιν, τον οποίο υποδύεται ο 52χρονος πλέον Μπρους Γουίλις. Οι υπόλοιποι βασικοί ήρωες της ταινίας είναι τρεις τύποι-διάνοιες, «κολλημένοι» με τις τεχνολογικές εξελίξεις και τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Ένας καλός (αυτός που συνεργάζεται με τον Τζον ΜακΛέιν για τη σωτηρία του κόσμου), ένας κακός (ο αρχηγός των τρομοκρατών) και ένας τύπος αστείος και οικείος, ο χαρακτηριστικός σπασίκλας που ασχολείται συνέχεια με υπολογιστές, ζει στη δική του τρισδιάστατη πραγματικότητα και στο πρόσωπο του οποίου αρκετοί άνθρωποι μπορούν να διαγνώσουν στοιχεία του εαυτού τους. Σε μια από τις πιο δυνατές στιγμές της ταινίας οι τρομοκράτες έχουν καταλάβει όλες τις τηλεοπτικές συχνότητες και κάνουν όλα τα κανάλια να μεταδίδουν το ίδιο πράγμα: μια παγωμένη εικόνα του Λευκού Οίκου και στο κάτω μέρος της οθόνης να περνά συνέχεια το τρομακτικά δυσοίωνο ερώτημα: «Τι θα συμβεί αν αυτό είναι μονάχα η αρχή και τι θα γίνει όταν, όντας μόνος στο σπίτι, καλέσεις το 166 και δεν απαντήσει κανείς;». Παράλληλα με τις απειλές των τρομοκρατών έρχεται να προβληματίσει και η άποψη του Ματ, του καλού τύπου-διάνοια των υπολογιστών, σχετικά με την απήχηση που έχει στους πολίτες ο έλεγχος της πληροφόρησης. Ο Ματ ειρωνεύεται τον αστυνόμο ΜακΛέιν για τη συνήθειά του να ακούει ειδήσεις από το ραδιόφωνο, μιας και σύμφωνα με τον νεαρό οι ειδήσεις που φτάνουν στον πολίτη είναι άκρως χειραγωγούμενες και στόχο έχουν να κρατάνε τους πολίτες σε μια κατάσταση διαρκούς φόβου και αέναης καταναλωτικής μανίας.

Πριν από λίγα χρόνια το παραπάνω σενάριο θα φάνταζε απίθανο, κάτι αντίστοιχο με τον Μεγάλο Αδερφό του Τζορτζ Όργουελ. Σήμερα, όμως, που κάθε έκφανση της ζωής μας εξαρτάται από την τεχνολογία, τα σενάρια επιστημονικής φαντασίας του παρελθόντος μοιάζουν ολοένα και πιο πιθανά να συμβούν. Σε μια εποχή όπου τα πάντα ελέγχονται και εξαρτώνται από ηλεκτρονικούς υπολογιστές, τα νοήματα που περνά η ταινία προβληματίζουν και είναι πιο επίκαιρα από ποτέ.

LΙΝΚ:

http://diastaseis.blogspot.com