Χειροκροτούσαν όρθιοι για το ελληνικό αστέρι της Ρωσίας

Ένας μαέστρος μεγάλου βεληνεκούς! Οι πληροφορίες από τη Ρωσία συνέκλιναν: ο Θεόδωρος Κουρεντζής ανήκει στη ράτσα των μεγάλων αρχιμουσικών- ένας σταρ στη χώρα όπου σπούδασε και παρέμεινε κάνοντας καριέρα εντυπωσιακή.

Αλλά στην εποχή της υπερπροβολής και της προώθησης- και στον χώρο της λεγόμενης «σοβαρής» μουσικής- ατόμων όχι πάντα αναλόγων ικανοτήτων και με «ημερομηνία λήξης» πρέπει κανείς να κρατάει μικρό καλάθι… Επέστη όμως ο χρόνος να ψαύσουμε τον τύπον των ήλων: ο 35χρονος μαέστρος έφτασε στην Αθήνα από το Νοβοσιμπίρσκ για να κάνει τις δύο πρώτες «επίσημες» στην πατρίδα του συναυλίες με τη «δική» του ορχήστρα, την «Μusica Αeterna», και τη «δική» του χορωδία, τους «Νew Siberian Singers». Και εγένετο φως. Ναι, οι φήμες και οι πληροφορίες δεν ανταποκρίνονταν στην πραγματικότητα. Απλώς ωχριούσαν μπροστά στην πραγματικότητα: εγεννήθη ημίν Μαέστρος.

Η βραδιά άνοιξε με ένα εξαιρετικό, άκρως εντυπωσιακό σύγχρονο κομμάτι: «Στυξ» για βιόλα, χορωδία και ορχήστρα του Γκίγια Καντσέλι. Και με την αίσθηση του απόλυτου ελέγχου του αρχιμουσικού- μεγάλη, πλατιά κίνηση, μουσικότατη, καθόλου «επιδειξίας» του πόντιουμ- πάνω στα δύο σύνολα. Ένας πλούσιος, δικός τους ήχος, ήδη διαμορφωμένος- μέσα σε τρία χρόνια, όταν άλλες ορχήστρες κάνουν χρόνια να βρουν τον ήχο τους! Αποχρώσειςψιλοβελονιά, δυναμικές τρομερές, ιλιγγιώδεις μεταπτώσεις και στην ατμόσφαιρα ένας μαγνητισμός… Θρίαμβος στο τέλος, με τον σολίστα, το σπουδαίο μουσικό Γιούρι Μπασμέτ, να παίζει ένα ανκόρ.

Σκεφτόμουν στο διάλειμμα: «Ας μην προτρέχω, ένα σύγχρονο, άγνωστο έργο, εύκολα ξεγελάει ως προς τις δυνατότητες του μαέστρου». Και μετά ήρθε η Έκτη- η «Παθητική»- του Τσαϊκόφσκι. Η χιλιοπαιγμένη, η χιλιοακουσμένη, η φθαρμένη από τη χρήση- η «μπανάλ». Και ξαφνικά άκουσα ένα έργο που δεν είχα ξανακούσει: καινούργιο. Χωρίς καμία διάθεση ερμηνευτικών «νεωτερισμών». Αλλά ψαγμένο βαθιά. Από έναν άνθρωπο και μια ορχήστρα που ανακάλυψαν κρυμμένες πτυχές του. Στο τέταρτο μέρος, το αντάντε λαμεντόζο- θρηνητικό- τα φώτα χαμήλωσαν και έμειναν μόνο τα φώτα των αναλογίων. Και ακούσαμε έναν συγκλονιστικό θρήνο που έσβησε απίστευτα, σαν το κεράκι- ύστατο έργο και η τελευταία πράξη στη ζωή του Τσαϊκόφσκι.

Το χειροκρότημα άγγιζε τα όρια της αποθέωσης. Ανκόρ, το αντατζιέτο από την Πέμπτη του Μάλερ. Αξέχαστο! Στο φινάλε όρθιοι οι περισσότεροι ξελαρρυγιαστήκαμε να φωνάζουμε «μπράβο». Τους άξιζε!

Έχουμε καλούς νέους μαέστρους. Ταλαντούχους και με δυνατότητες για καριέρα έξω από τα σύνορά μας. Αλλά ο Θεόδωρος Κουρεντζής νομίζω ότι είναι από τη στόφα των Μεγάλων. Και πιστεύω ακράδαντα- στοιχηματίζω- ότι πολύ σύντομα θα μιλάμε γι΄ αυτόν και θα καμαρώνουμε όπως μιλάμε και καμαρώνουμε- κι ας θεωρηθεί ασέβεια – για έναν Δημήτρη Μητρόπουλο. Ήταν καιρός.