Γνώμη

Πού πήγαν οι Έλληνες;

Διαβάζουμε για Νούνιες και Γκαλέτι στον Ολυμπιακό, για Ασκάρτε και Μανού που κυνηγά η ΑΕΚ μετά τους Αρουαγκμπαρένα, Ριβάλντο, Άλβες, Ενσαλίβα, τους Αργεντινούς και Πορτογάλους που αναζητεί ο Παναθηναϊκός ο οποίος ενέταξε ήδη στο δυναμικό του τον Μπάλαρτζ.

Πριν από χρόνια ο Αρσέν Βενγκέρ βρέθηκε κατηγορούμενος επειδή στην Άρσεναλ δεν αγωνιζόταν ούτε ένας Άγγλος. Και ο Αλσατός είχε υποστηρίξει τότε πως στόχος του ήταν να φτιάξει την ομάδα με τους καλύτερους ποδοσφαιριστές που θα μπορούσε να αποκτήσει ασχέτως εθνικότητας. Τα τελευταία χρόνια, είμαστε μάρτυρες αφελληνισμού του ποδοσφαίρου μας. Οι καλοί Έλληνες πήραν τον δρόμο της ξενιτιάς (τελευταίοι οι Κατσουράνης, Γκέκας που γνώρισαν την αποθέωση σε Πορτογαλία και Γερμανία αντίστοιχα), όσοι έμειναν ευχαρίστως θα έκαναν το μεγάλο βήμα (βλέπε Λυμπερόπουλος) και το ερώτημα δεν είναι άλλο από το αν οι ξένοι που ήρθαν να τους αντικαταστήσουν είναι καλύτεροι από αυτούς. Με τη ζυγαριά της απάντησης να γέρνει στο «όχι».

Σε μια χώρα με την ποδοσφαιρική κουλτούρα, το ανταγωνιστικό πρωτάθλημα, το υψηλό θέαμα, τους αστέρες πρώτης γραμμής, όπως είναι η Αγγλία, το να μην αγωνίζονται στην Άρσεναλ Βρετανοί είναι μικρό κακό. Η Ελλάδα μπορεί να αντέξει οι πρωτοκλασάτες ομάδες να μην έχουν σπουδαίους Έλληνες στις τάξεις τους; Λυμπερόπουλος, Ζήκος, Δέλλας, Νικοπολίδης, Τοροσίδης, Στολτίδης, Παπαδόπουλος, Σαλπιγγίδης, Νίνης δεν μπορούν να αποτελέσουν άλλοθι στο επερχόμενο πρωτάθλημα.

Καλοί οι Άγγλοι, Γάλλοι, Πορτογάλοι, Αργεντινοί, Βραζιλιάνοι κ.ά.

Καιρός όμως είναι οι ΠΑΕ να κοιτάξουν τη γύμνια σε ό,τι αφορά την παραγωγική διαδικασία. Διαφορετικά δεν είναι μακριά η ημέρα που θα διαπιστώσουν ότι δεν είναι στραβός ο γιαλός, αλλά στραβά αρμενίζουν τόσα χρόνια.