Γνώμη

Σχέδιο «ό,τι κάτσει»

Για να δουν οι παλιότεροι αν κάποιος ήταν… ματιασμένος, έριχναν τρεις σταγόνες λάδι στο νερό. Αν αυτές εξαφανίζονταν, σήμαινε πως ήταν «κακό μάτι».

Αν παρομοιάσουμε τις σταγόνες του λαδιού με τους παίκτες που θέλει ο Ολυμπιακός, τότε θα καταλήξουμε εύκολα στο συμπέρασμα πως «κακό μάτι» κυνηγά τους «ερυθρόλευκους».

Ή μήπως όχι;

Υπάρχει ένα καίριο ερώτημα στο οποίο δίνουν λάθος απάντηση οι ιθύνοντες, όχι μόνο του Ολυμπιακού, αλλά σχεδόν όλων των ελληνικών ομάδων. Πότε γίνονται οι μεταγραφές; Μετά το τέλος της σεζόν ή μήνες πριν;

Φυσικά η σωστή απάντηση είναι η δεύτερη επιλογή. Ένας οργανωμένος σύλλογος γνωρίζει πού υστερεί και χρειάζεται ενίσχυση, στοχοποιεί τους παίκτες που τον ενδιαφέρουν, γνωρίζοντας εξ αρχής τις πιθανότητες επιτυχίας του και προχωρεί στην εφαρμογή του σχεδίου.

Ο Ολυμπιακός εφαρμόζει το σχέδιο «ό,τι κάτσει». Το επιχειρησιακό σχέδιο έχει ως στόχο να αποκτηθεί ένα μεγάλο όνομα ανεξάρτητα με τη θέση που αγωνίζεται, για να καλύψει τις απαιτήσεις των οπαδών και φυσικά να πουληθούν και οι φανέλες που θα αποφέρουν χρήματα στα ταμεία. Δεν μπορεί, για παράδειγμα, να θέλει τον Ρομπέρτο Κάρλος που καλύπτει την αριστερή πλευρά, τον Μακελελέ που είναι αμυντικό χαφ ή τον Ρεκόμπα που είναι επιθετικός. Μπορεί να τους αποκτήσει όλους; Όχι. Αξίζει να δαπανήσει μια περιουσία για έναν παίκτη που έρχεται για τα τελευταία του ένσημα πριν από τη σύνταξη, αφήνοντας εκτεθειμένη την υπόλοιπη ομάδα; Εδώ η απάντηση θέλει αρκετή σκέψη, καθώς οι καλύτεροι πελάτες είναι οι οπαδοί και όπως λένε, ο πελάτης έχει πάντα δίκιο.

Όπως όμως έχει αποδειχτεί με την περίπτωση Ριβάλντο, ένας κούκος δεν μπορεί να φέρει την ευρωπαϊκή άνοιξη. Εκτός και αν ο στόχος είναι το πρωτάθλημα. Οπότε και πάλι δεν χρειάζεται να πάρει ο Ολυμπιακός έναν Ρεκόμπα για να στεφθεί πρωταθλητής. Και ο Κωνσταντίνου κάνει τη δουλειά του.