Πανηγυρίζουν… για τα ελλείμματα

Οι «επιτυχίες» της οικονομικής πολιτικής είναι ένα από τα βασικά χαρτιά στα οποία ποντάρει η κυβέρνηση για την επανεκλογή της. Ήδη, ο υπουργός Οικονομίας κ. Γ. Αλογοσκούφης τις διαφημίζει με κάθε ευκαιρία και έφθασε μάλιστα στο σημείο να υποστηρίξει την περασμένη εβδομάδα ότι δημιουργούν πρόβλημα στον κ. Γ. Παπανδρέου και τον έχουν αφοπλίσει πολιτικά (ήταν την ίδια μέρα που χρησιμοποίησε τον ασύλληπτο χαρακτηρισμό του «κανακάρη» για τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης).

Η οικονομική πολιτική, όμως, είναι ο «κανακάρης» της κυβέρνησης. Ο κ. Αλογοσκούφης και το οικονομικό επιτελείο κάνουν πως δεν βλέπουν τα ελαττώματά της και προσπαθούν να πείσουν την κοινή γνώμη πως είναι το τέλειο τέκνο τους. Έτσι, υποστηρίζουν ότι κατά τη διάρκεια της τριετίας που κυβερνούν έχει συντελεσθεί θαύμα, παρ΄ ό,τι είναι ορατό δια γυμνού οφθαλμού και επιβεβαιώνεται και από τα στοιχεία ότι καμία μεταμόρφωση προς το καλύτερο δεν έχει γίνει. Αντιθέτως, οι δείκτες της οικονομίας Σημίτη με τα «πήλινα πόδια», όπως τη χαρακτήριζαν τότε, είναι στις περισσότερες περιπτώσεις καλύτεροι από τους σημερινούς.

Οι Ολυμπιακοί. Όλοι θυμούνται ότι την περίοδο εκείνη ο ρυθμός ανάπτυξης ήταν σταθερά κοντά στο 4% (έφθασε το 4,8% το 2003) και μάλιστα ενώ η παγκόσμια και η ευρωπαϊκή οικονομία βρίσκονταν σε στασιμότητα. Η συμβολή των έργων των Ολυμπιακών Αγώνων, εξάλλου, δεν ήταν τόσο καθοριστική ώστε να εξηγεί από μόνη της τις πολύ καλές εκείνες επιδόσεις. Αντίθετα, ο ικανοποιητικός ρυθμός ανάπτυξης του 4,2% το 2006 επιτυγχάνεται σε μία περίοδο συνολικής ανάκαμψης της Ευρώπης και άνθισης των χρηματαγορών. Είναι χαρακτηριστικό ότι το χρηματιστήριο έχει πλησιάσει τα επίπεδα του 1999, ενώ το 2003 ήταν στο κατώτατο επίπεδο.

Η περίφημη πτώση της ανεργίας που πέτυχε η κυβέρνηση έχει φέρει τον δείκτη αυτό στο 9% περίπου, όσο ακριβώς ήταν και το 2003, πριν αναθεωρηθεί από την Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία και ανέβει στο 11%. Ούτως ή άλλως, η χώρα εξακολουθεί να κατέχει μία από τις υψηλότερες θέσεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το πρόβλημα- που ήταν οξύ και τότε- εξακολουθεί να είναι εξίσου οξύ και σήμερα.

Οι εξαγωγικές επιδόσεις της χώρας, που τόσο διαφημίζονται, αντανακλούν κι αυτές την ανάκαμψη της διεθνούς οικονομίας. Εξάλλου, αυτό που έχει τελικώς σημασία είναι το ισοζύγιο, η σχέση εισαγωγών-εξαγωγών κι εδώ έχουμε δραματική επιδείνωση. Το έλλειμμα του ισοζυγίου έχει εκτιναχθεί στα ύψη από 11,4 δισ. ευρώ το 2003 στα 23,6 δισ, ευρώ το 2006.

Κίνδυνοι. Η επιδείνωση του ισοζυγίου δείχνει επιδείνωση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας και κρύβει κινδύνους για το μέλλον. Στις μετρήσεις του World Εconomic Forum για την ανταγωνιστικότητα η Ελλάδα υποχώρησε από την 37η θέση το 2004 στην 46η το 2006. Όσο για τους δημοσιονομικούς δείκτες, η κυβέρνηση μπορεί να υποστηρίζει ότι έριξε το έλλειμμα κατά 5% του ΑΕΠ, αλλά αυτό έγινε μόνον αφού προηγουμένως το αύξησε με τη δημοσιονομική της απογραφή κατά 6% του ΑΕΠ! Εξάλλου, το δημόσιο χρέος, στα τρία χρόνια που πέρασαν αυξήθηκε και αυτό κατά περίπου 40 δισ. ευρώ. Η δημοσιονομική εξυγίανση είναι ένας από τους κορυφαίους μύθους, αφού η κυβέρνηση έχει επινοήσει τις δικές της μεθόδους δημιουργικής λογιστικής για να κρύβει ελλείμματα και σε ορισμένες περιπτώσεις έχει αντιγράψει τις μεθόδους του ΠΑΣΟΚ, τις οποίες ώς χθες καταδίκαζε.

Το πόσο εξυγιάνθηκε ο προϋπολογισμός φαίνεται μεταξύ άλλων από την πορεία των εσόδων και δη των έμμεσων φόρων. Παρά την αύξηση του ΦΠΑ και άλλων έμμεσων φόρων, αυτοί ως ποσοστό του ΑΕΠ έχουν μειω θεί από το 2003 (από το 13,7% στο 13,5%). Άρα η φοροδιαφυγή κάθε άλλο παρά έχει καταπολεμηθεί.

Οι δείκτες. Αν οι επιδόσεις αυτές δημιουργούν πράγματι πολιτική αμηχανία στον κ. Παπανδρέου, όπως υποστηρίζει ο κ. Αλογοσκούφης, τότε θα πρέπει να προβληματιστεί γιατί συμβαίνει αυτό. Γιατί οι ίδιοι οι δείκτες δεν το δικαιολογούν. Η οικονομία μπορεί να μη βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού, αλλά δεν βρισκόταν ούτε το 2003, όταν ο κ. Αλογοσκούφης και το οικονομικό επιτελείο της τότε αξιωματικής αντιπολίτευσης ισχυρίζονταν το αντίθετο. Πολλά προβλήματα μάλιστα αντί να λύνονται σταδιακά έχουν από τότε επιδεινωθεί, παρά την άκρως φιλική προς την ιδιωτική πρωτοβουλία πολιτική της κυβέρνησης.

Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει κανένας λόγος να είναι η οικονομία προνομιακό πεδίο της κυβέρνησης στην πολιτική μάχη που επίκειται. Ωστόσο, προς το παρόν η αξιωματική αντιπολίτευση την αφήνει να είναι.