Γηπεδογραφίες

Χάρι, πότε;

«ΧΑΡΙΣΤΕΑΣ»

Τι είναι αυτό, λοιπόν, που τον κάνει αναντικατάστατο στα μάτια του προπονητή του; Η ανάμνηση τριών υπερπολύτιμων πορτογαλικών γκολ, που χάρισαν δύο προκρίσεις και ένα τρόπαιο;

Η περίπτωση Χαριστέα είναι κάτι παραπάνω από αίνιγμα. Κανείς δεν ξέρει γιατί παίζει στην Εθνική – σίγουρα ούτε κι ο ίδιος. Κάθε παραμονή διεθνούς αγώνα ο Τύπος ψάχνει ανάμεσα σε Γκέκα- Σαμαρά, Γκέκα- Λυμπερόπουλο, σκέφτεται μήπως την έκπληξη την κάνει ο Αμανατίδης ή ο Σαλπιγγίδης, αλλά ο Ρεχάγκελ έχει εξαρχής αποφασίσει να ξεκινήσει με Χαριστέα. Παρά το ότι τίποτα ποδοσφαιρικά λογικό δεν συνηγορεί σε αυτή την επιλογή: μαχητικός και αφοσιωμένος πάντα, ο πρώην φορ του Άρη, της Βέρντερ, του Άγιαξ και πάει λέγοντας (πρώην γενικά), έχει χρόνια να σκοράρει, χρόνια να στεριώσει σε ομάδα και, το κυριότερο, μοιάζει χρόνια χαμένος μέσα στο γήπεδο: αμήχανες κινήσεις, κεφαλιές αράουτ, μακριά από τις φάσεις.

Αναμφισβήτητα δεμένος με τις καλύτερες- περασμένες- στιγμές της Εθνικής, έξοχος χαρακτήρας, ομαδικός, είναι τώρα προφανέστατα ένας κυνηγός που δεν μπορεί να κυνηγήσει. Τι είναι αυτό, λοιπόν, που τον κάνει αναντικατάστατο στα μάτια του προπονητή του; Η ανάμνηση τριών υπερπολύτιμων πορτογαλικών γκολ, που χάρισαν δυο προκρίσεις και ένα τρόπαιο; Η συμπεριφορά του μέσα κι έξω από το γήπεδο; Το ότι έπαιξε στη Γερμανία και μιλάει γερμανικά; (αν υποτιμάτε αυτό τον παράγοντα, θυμηθείτε απλώς τον Κώστα Κωνσταντινίδη στην πρώτη περίοδο του Γερμανού τεχνικού). Ή βλέπει κάτι ο Γερμανός που εμείς οι κοινοί θνητοί αδυνατούμε να δούμε; (μια περίπτωση αντι-Βρύζα, για παράδειγμα- μόνο που όταν έπαιζε στην Εθνική ο Βρύζας είχε μαζί του τον πραγματικό Χαριστέα). Ή μήπως απλώς πρόκειται για εμμονή συνδυασμένη με μια μικρή δόση δεισιδαιμονίας.

Όπως και να ΄χουν τα πράγματα, το σίγουρο είναι ότι ο συμπαθέστατος και αιώνια μέσα στην καρδιά μας παίκτης δεν έχει καμία ευθύνη γι΄ αυτό που του συμβαίνει. Ο Ρεχάγκελ δεν αλλάζει- αυτό πια είναι μια αλήθεια παλιότερη κι από τους πάγους. Παίζει με αυτούς που εμπιστεύεται- κι η εμπιστοσύνη για κάποιους (την μπάντα της Πορτογαλίας) έχει για πάντα κερδηθεί, ενώ για κάποιους άλλους ο αγώνας είναι σισύφειος (αναλογιστείτε τι εξετάσεις περνάει κάθε φορά, συνήθως χωρίς να προβιβαστεί, ο Λυμπερόπουλος, ο σταθερά κορυφαίος Έλληνας παίκτης τα τελευταία χρόνια). Το αποτέλεσμα είναι αυτό που είδαμε για μια ακόμα φορά στον αγώνα του Σαββάτου με την Ουγγαρία: μια ομάδα δεμένη, ικανή για το αποτέλεσμα, αλλά προβλέψιμη (ιδίως όταν κουμάντο στο κέντρο κάνει ο άλλος μεγάλος υπερτιμημένος της, ο Μπασινάς) και παλαιάς κοπής. Και με τον Άγγελο στην κορυφή της επίθεσης. Όμως, για να μην αδικούμε κανέναν, μια ομάδα με αλληλεγγύη και αυτοπεποίθηση, οργανωμένη με τον τρόπο της, με αποτελέσματα που σχεδόν δικαιολογούν κάθε εμμονή και με την θεά τύχη- είθε να διαρκέσει- στο πλευρό της.

Και με το Χαριστέα σέντερ φορ.

Ώς πότε, λοιπόν, αυτή η εικόνα κι αυτή η λεπτή αγωνιστική φιγούρα που πιέζει, τρέχει, προσπαθεί, αλλά δεν απειλεί. Μήπως, μέχρι να σκοράρει, με την ελπίδα ότι αυτό θα τον απελευθερώσει; Μήπως το τέλος θα σημάνει όταν (αν), σαν άλλος Βρύζας, γυρίσει στην Ελλάδα; Μπα, το πιθανότερο είναι ότι όσο υπάρχει Ρεχάγκελ θα υπάρχει Χαριστέας. Κι αν αυτό είναι το τίμημα για τόσες αναμνήσεις, τα συνεχιζόμενα καλά αποτελέσματα και τις αυστρο-ελβετικές προσδοκίες, τότε χαλάλι τους. Γιατί οι Έλληνες φίλαθλοι είμαστε πολλά πράγματα, δεν είμαστε όμως αχαριστέοι.

Φιλαθλέων