Το πνεύμα του τόνου 

Η Γκόλφω στο παζάρι

Δεν μάθαμε ποιες ήταν οι εντυπώσεις των ξένων καλλιτεχνικών παραγόντων και πρακτόρων, που τους καλέσαμε να δουν τα αυθαίρετα επιλεγμένα θεατρικά προγράμματα για να τα αγοράσουν. Τώρα δεν ξέρω τι ενδιαφέρον θα είχαν να δουν και να αγοράσουν πώς παίζουμε στην Ελλάδα τον Ρακίνα π.χ. Ή τι νόημα θα είχε για τον Ευρωπαίο θεατή να δει την «Γκόλφω» υπονομευμένη με τεχνικές και φόρμες ευρωπαϊκές.

Όσο νόημα θα είχε αν καλούσαν Άγγλοι, π.χ., Έλληνες παράγοντες να αγοράσουν παραγωγές Άγγλων παραγόντων που θα έπαιζαν στα αγγλικά «Ερωφίλη» ή θα υπονόμευαν στα αγγλικά το «Μάνα, μητέρα, μαμά» παίζοντάς το ως κομέντια ντελ άρτε.

Εκεί στο υπουργείο πάντως ξέχασαν πως πριν από τέσσερα χρόνια πλήρωσαν (ύστερα από αυστηρή επιλογή) είκοσι μεταφράσεις στα αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά και ισπανικά των σημαντικότερων θεατρικών έργων Ελλήνων συγχρόνων συγγραφέων. Άραγε τα ενεχείρισαν στους ξένους επισκέπτες μας; Αφήνω το ότι υπάρχει εν ισχύι υπουργική απόφαση πως όποιος ξένος θίασος ανεβάσει ελληνικό έργο, θα χρηματοδοτηθεί κατά το ήμισυ το κόστος παραγωγής. Όσον αφορά τώρα την εβδομάδα όπου θα καλούσαμε ξένους να δουν ελληνικές παραστάσεις, αλλά ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΕΡΓΩΝ, ήταν ιδέα του Γιώργου Σκούρτη και είχε απορριφθεί ως πολυέξοδη.

Χαίρομαι που βρέθηκαν χρήματα, αλλά να καλούμε ξένους να δουν παραστάσεις ξένων έργων όταν οι οργανωτές μάς έχουν πρήξει ότι το θέατρό μας δεν πιάνει μπάζα μπροστά στο ευρωπαϊκό, αστείο μου φαίνεται.

Μακάβριο αστείο.