[ Πρόσωπα ] «Μην πυροβολείτε τους κλόουν»

Η Τζο Ουίλντινγκ είναι εντυπωσιακά γενναιόδωρη με τους ανθρώπους που την είχαν απαγάγει στο Ιράκ. «Από τη δική τους πλευρά», ρωτάει, «τι άλλο θα μπορούσαν να είχαν κάνει;».

«Θα μπορούσαμε να είμαστε οποιοιδήποτε, να έχουμε έρθει για να κατασκοπεύσουμε ή για να δολοφονήσουμε κάποιον», εξηγεί. «Οι μόνοι ξένοι στην περιοχή ήταν Αμερικανοί και βρίσκονταν εκεί για να τους σκοτώσουν».

Δεν τους αποκαλεί καν απαγωγείς:

«Δεν ήταν απαγωγή, δεν μας πήραν για πολιτικά ή οικονομικά κέρδη, αλλά καθαρά για λόγους ασφαλείας: ήθελαν να ξέρουν ποιοι είμαστε».

Η Βρετανίδα Τζο Ουίλντινγκ «απήχθη» στη Φαλούτζα όπου βρισκόταν το 2003, όταν οι Αμερικανοί πολιόρκησαν την ιρακινή πόλη. Είχε οργανώσει μια ομάδα κλόουν για το εμπόλεμο Ιράκ. «Ήξερα ότι τέτοια θεάματα είχαν πάει σε άλλα μέρη κατά τη διάρκεια συγκρούσεων και είχαν προσφέρει για λίγο μια ψευδαίσθηση ομαλότητας», λέει στη βρετανική «Γκάρντιαν». Και πάλι όμως, ένα τσίρκο στο Ιράκ, δεν ήταν άραγε το τελευταίο πράγμα που χρειαζόταν; «Θυμάμαι πως σκεφτόμουν ότι χρειάζονται φάρμακα, κουβέρτες, αξιοπρεπή τροφή και θεμελιώδη ασφάλεια, χρειάζονται να μπορούν να πηγαίνουν στο σχολείο, χρειάζονται τα πάντα, δεν χρειάζονται κλόουν. Σκεφτόμουν πως αυτό που πήγαινα να κάνω ήταν το πιο ηλίθιο, επιπόλαιο πράγμα. Όμως μετά έβλεπες ότι δεν είναι επιπόλαιο, έβλεπες τα παιδιά να αρχίζουν να γελάνε…». Η ομάδα των τεσσάρων κλόουν έδωσε παραστάσεις για παιδιά του δρόμου και επισκέφθηκε σχολεία και καταυλισμούς. «Η Τζο ήταν η μόνη από εμάς τους ξένους στο Ιράκ για την οποία ήμουν εντελώς σίγουρη ότι έκανε κάτι χρήσιμο», λέει η Ναόμι Κλάιν.

Η Τζο Ουίλντινγκ είναι 32 χρόνων, μητέρα (ο γιος της γεννήθηκε μετά την επιστροφή της από το Ιράκ), πρόσφατα ολοκλήρωσε την άσκησή της ως δικηγόρος και ζει στο Μπράιτον με τον σύντροφό της. Αλλά είναι επίσης ακτιβίστρια, μπλόγκερ, ανεξάρτητη δημοσιογράφος, σταρ σε ντοκιμαντέρ, ενεργή υποστηρίκτρια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και κλόουν με ταλέντο στο να φτιάχνει ζώα από μπαλόνια. Στο Ιράκ είχε πάει πρώτη φορά το 2001 και υπέστη σοκ από τις επιπτώσεις που είχαν οι διεθνείς κυρώσεις, κυρίως στα παιδιά. «Δεν μπορείς να μιλάς για δημοκρατία και να λες ότι ο πόλεμος είναι σωστός ή όχι, αν δεν ξέρεις πραγματικά τι κάναμε εκεί και τι συνέβη στους ανθρώπους», τονίζει. Την εμπειρία της στη Φαλούτζα την αφηγήθηκε στο βιβλίο της με τον τίτλο «Μην πυροβολείτε τους κλόουν» (Εκδ. Νew Ιnternationalist). Όπως έγραψε ο δημοσιογράφος και κινηματογραφιστής Τζων Πίλτζερ, «ζώντας με τις οικογένειες και χωρίς αλεξίσφαιρο γιλέκο, η Τζο ντρόπιασε τον ενσωματωμένο στρατό των δημοσιογράφων περιγράφοντας τη βάρβαρη αμερικανική επίθεση σε μια ιρακινή πόλη».