[ Δρόμοι ]

Για να φτάσουμε…
… στον «παράδεισο» του ευρώ, είχε χρειαστεί να περάσουμε πρώτα από το «καθαρτήριο» του Μάαστριχτ για να αποκαθαρθούμε από τις αμαρτίες μας. Έχουν περάσει κάμποσα χρόνια από τότε κι ωστόσο εξακολουθούμε να βασανιζόμαστε στο πυρ της λιτότητας. Αν όλα αυτά δεν ήταν παρά ένα παιχνίδι που παίχτηκε στις πλάτες μας, ένα μονάχα ξέρουμε σήμερα πια με βεβαιότητα: ποιοι είναι οι χαμένοι.

Αν αυτό…
… που στήθηκε πριν από μερικά χρόνια στον «πύργο» της Φρανκφούρτης, εκεί όπου κατοικοεδρεύουν οι ιππότες της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, δεν ήταν παρά ένα παιχνίδι στις πλάτες μας, τότε στήθηκε με πολλή μαεστρία. Η εξουσία των πολιτικών θα έμενε έξω από τα ψηλά τείχη με τα οποία περιέβαλε τις εξουσίες της η ευρωπαϊκή υπερτράπεζα. Οι ανεξάρτητοι τεχνοκράτες θα αποφάσιζαν μόνοι τους για το νόμισμα και τον πληθωρισμό. Δεν θα λογοδοτούσαν παρά μονάχα στην τρέχουσα οικονομική ορθοδοξία. Έτσι, αν το ισχυρό νόμισμα απαιτούσε ακόμη υψηλότερα επιτόκια και ακόμη περισσότερη ανεργία, οι πολιτικοί θα έδειχναν στα οργισμένα πλήθη τους κεντρικούς τραπεζίτες, οχυρωμένους πίσω από τα ψηλά τείχη που όρθωσαν γι΄ αυτούς οι πολιτικοί. Υπάρχει όμως ένα ασυμβίβαστο ανάμεσα στους πολιτικούς στόχους της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τους νομισματικούς στόχους της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας κι ας κάνουν μπροστά του οι πολιτικοί τα στραβά μάτια. Γιατί πολιτικές αναγκαιότητες ήταν εκείνες που υπαγόρευσαν την ιδέα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, πολιτικό σχέδιο ήταν η ιδέα του ενιαίου ευρωπαϊκού νομίσματος και πολιτικές ήταν οι αποφάσεις που το κράτησαν ζωντανό από την εποχή που δεν ήταν παρά μια ταπεινή «ευρωπαϊκή λογιστική μονάδα». Απολιτικοί ήταν πάντα οι τραπεζίτες και ακόμη πιο απολιτικοί οι κεντρικοί τραπεζίτες. Να, όμως, που τώρα το παίζουν απολιτικοί και οι πολιτικοί.

Σε πολιτική…
… συμφωνία για την εναρμόνιση της καταναλωτικής πίστης σε όλα τα κράτη-μέλη κατέληξε προχθές το συμβούλιο ανταγωνιστικότητας της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις Βρυξέλλες. Η συμφωνία αποδέχεται πως οι τράπεζες έχουν το δικαίωμα να επιβάλλουν ποινές προεξόφλησης στα δάνεια. Έτσι λοιπόν μαθαίνουμε τώρα και ποιο είναι το αληθινό νόημα του όρου «εναρμόνιση» τον οποίο χρησιμοποιούν αυτοί που ομιλούν την παράξενη και αινιγματική διάλεκτο των Βρυξελλών: υπαγωγή των πολιτικών στο καρτέλ των τραπεζιτών (και στα καρτέλ των εκάστοτε ισχυρών συμφερόντων). Γιατί η συμφωνία αυτή περιορίζει απροκάλυπτα την προστασία του δανειολήπτη προς όφελος του τραπεζίτη.

Τι νόημα…
… έχει ένα οικονομικό σύστημα, αν οι εργαζόμενοι σε αυτό δεν μπορούν να αγοράσουν αυτά που παράγουν, αν για να τα αγοράσουν πρέπει να βουλιάζουν καθημερινά στα χρέη μέχρι τον λαιμό και αν τους απαγορεύεται επί ποινή προστίμου να μαζέψουν ένα κομπόδεμα για να ξαλαφρώσουν λιγάκι από τα δάνειά τους; Το νόημα πως οι πολιτικοί είναι υπόδουλοι στους τραπεζίτες που θέλουν να κερδίζουν συνεχώς από τους ολοένα και πιο υψηλούς τόκους.