Γηπεδογραφίες

Συγκ-τελικοί

Μάιος, ο μήνας των τελικών: γνωστό από την εποχή των ποδοσφαιρικών παγετώνων. Φέτος και μήνας των συγκρίσεων. Γιατί σπάνια αγωνιστική περίοδος στην Ευρώπη σφραγίστηκε τόσο πολύ από την κυριαρχία δύο χωρών: Αγγλία στο μεγάλο Κύπελλο, Ισπανία στο μικρότερο. Ε! λοιπόν, με δείκτη τους δύο πρώτους τελικούς, του Ουέφα και του Κυπέλλου Αγγλίας, η «μικρότερη», στα χαρτιά, χώρα είναι αυτή που οι ομάδες της παίζουν το καλύτερο ποδόσφαιρο.

Σεβίλλη- Εσπανιόλ από τη μια, Μάντσεστερ Γ.- Τσέλσι από την άλλη. Τα μεγάλα ονόματα, τα πολλά λεφτά, οι παίκτες-βεντέτες και οι προπονητές-ντίβες, το ενδιαφέρον του μάρκετινγκ, όλα στραμμένα στο δεύτερο ζευγάρι. Κι όμως, μπάλα- και τι μπάλα- έπαιξε μόνο το πρώτο. Ο τελικός της Γλασκώβης τα είχε όλα: ωραίο πνεύμα, ωραία γκολ, πολλές φάσεις, πολλές ανατροπές, κλάση, ψυχή, σασπένς, πίκρα και περηφάνια. Ιδίως η Εσπανιόλ, η μικρή ομάδα της Καταλωνίας και μια από τις μικρομεσαίες της Ισπανίας, δίδαξε πώς αντιμετωπί- ζεται ένας τελικός: χωρίς κόμπλεξ αλλά και χωρίς φόβο, με τη χαρά της συμμετοχής και μαζί την επιθυμία- και τα ποδοσφαιρικά μέσα- της υπέρβασης. Άγνωστοι σχεδόν μπήκαν στο γήπεδο οι διάφοροι Ριέρα και Τζόνατας, τρανοί μέσα από την προσπάθειά τους- και παρά την απώλεια του τροπαίου- βγήκαν απ΄ αυτό.

ΕΚΠΛΗΞΗ

Σεβίλλη- Εσπανιόλ από τη μια, ΜάντσεστερΤσέλσι από την άλλη. Τα μεγάλα ονόματα, τα πολλά λεφτά, οι παίκτες-βεντέτες και οι προπονητές-ντίβες, το ενδιαφέρον του μάρκετινγκ, όλα στραμμένα στο δεύτερο ζευγάρι. Κι όμως, μπάλα – και τι μπάλα- έπαιξε μόνο το πρώτο

Τι αντίθεση στο νέο Γουέμπλεϊ! Ένα γήπεδο-θρύλος και δύο ομάδες-θρύλοι έδωσαν ένα παιχνίδι-σούπα. Με υπερβολικό ναρκισσισμό παικτών και προπονητών, με βασικό στόχο τη μη ήττα, με λίγες ποδοσφαιρικές ιδέες, με ελάχιστες φάσεις και συγκινήσεις. Υπό μία έννοια δεν απονεμήθηκε δικαιοσύνη: αν κάποιος έπρεπε να κερδίσει, αυτός μάλλον δεν ήταν η χειρότερη Τσέλσι των τελευταίων χρόνων του πιο εκνευρισμένου Μουρίνιο όλης του της καριέρας. Από την άλλη, είναι δίκαιο για ένα πραγματικό διαμάντι του ποδοσφαίρου, τον Ντιντιέ Ντρογκμπά, που απέδειξε, έστω και χωρίς ιδιαίτερη λάμψη, πόσο καλύτερος- στην ψυχή κυρίως- παίκτης είναι από τον υπερτιμημένο ατομιστή Ρονάλντο τον λεπτό.

Ρεβάνς, κατά κάποιον τρόπο, πήρε και το ισπανικό ποδόσφαιρο για τον αποκλεισμό των ομάδων του από τα ημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ. Το μεγάλο Κύπελλο θα πάει στην Ιταλία- για εκεί το βλέπω- ή στην Αγγλία, η μεγάλη μπάλα της χρονιάς όμως παίζεται, τον τελευταίο καιρό, στην Ισπανία, με μια αναγεννημένη Ρεάλ να απειλεί να πάρει τον τίτλο για τον οποίο δεν φαινόταν ικανή. Θυμηθείτε ποιος είναι ο προπονητής της και πού βρισκόταν στον τελευταίο ευρωπαϊκό τελικό που φιλοξενήθηκε στη χώρα μας. Κι ελπίστε μαζί μου ο τελικός που έρχεται να έχει κάτι από τη λάμψη εκείνου.