Ζητιανεύουν για να βοηθήσουν

«Μας δίνουν ρούχα και φαγητό που τα έχουμε ανάγκη. Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι μας στηρίζουν ψυχολογικά, παρ΄ όλο που δεν μιλάμε την ίδια γλώσσα και δεν πιστεύουμε στον ίδιο Θεό».

Είναι εννέα το πρωί. Έξω από το κτίριο της οδού Ιθάκης 97, στο κέντρο της Αθήνας, είκοσι γυναίκες περιμένουν υπομονετικά να ανοίξει η πόρτα. Ήρθαν να πάρουν ρούχα και φαγητό από τις καλόγριες του Τάγματος της Μητέρας Τερέζας, όπως άλλωστε κάνουν κάθε βδομάδα την ίδια μέρα και ώρα. Όταν τελικά η πόρτα ανοίγει, οι γυναίκες ορμούν πάνω στο «βουνό» με τα ρούχα. «Ποιο κράτος και ποιες οργανώσεις; Πάλι καλά που υπάρχουν οι καλόγριες, αλλιώς

ΔΕΚΑ ΚΑΛΟΓΡΙΕΣ

από την Ινδία, την Αφρική και την Αμερική δίνουν καθημερινά αγώνα για να βοηθήσουν φτωχές οικογένειες

δεν θα μπορούσαμε να ζήσουμε», δηλώνουν οι γυναίκες, στην πλειονότητά τους λαθρομετανάστριες. Στα δύο ιδρύματα της Ελληνικής Κοινότητας της Μητέρας Τερέζας, οι δέκα καλόγριες από την Ινδία, την Αφρική και την Αμερική έχουν φιλοξενήσει κατά καιρούς εκατοντάδες γυναίκες και παιδιά από διάφορες χώρες του κόσμου. Αυτή τη στιγμή στον ξενώνα μένουν 20 γυναίκες ενώ καθημερινά τα ιδρύματα προσφέρουν φαγητό σε περισσότερους από 100 ανθρώπους.

Γολγοθάς
Για τις δέκα «ιεραποστόλους της αγάπης» όμως η βοήθεια που προσφέρουν στους λαθρομετανάστες και στους άστεγους αποδεικνύεται καθημερινός γολγοθάς. Τα προβλήματα- πρακτικά και οικονομικά – αυξάνονται μέρα με τη μέρα. Το γεγονός ότι δεν έχουν καμία χρηματοδότηση αλλά ούτε παίρνουν χρήματα από τους φιλοξενουμένους δυσκολεύει πολύ το έργο τους. Καθημερινά «ζητιανεύουν» από φίλους του Τάγματος, από ανθρωπιστικές οργανώσεις και από τα ελάχιστα καταστήματα που τις βοηθούν, για να Ρούχα, φαγητό αλλά και στέγη παρέχουν τα δύο ιδρύματα του Τάγματος της Μητέρας Τερέζας. «Ποιο κράτος και ποιες οργανώσεις; Πάλι καλά που υπάρχουν οι καλόγριες, αλλιώς δεν θα μπορούσαμε να ζήσουμε», λένε οι λαθρομετανάστριες που περίμεναν για μια μικρή βοήθεια
εξασφαλίσουν τα απαραίτητα: φαγητό και φάρμακα.

Πριν από περίπου δύο χρόνια μάλιστα οι καλόγριες πήγαιναν κάθε Παρασκευή στη λαχαναγορά του Ρέντη, λίγη ώρα προτού κλείσει, ζητώντας από τους παραγωγούς μερικές σακούλες λαχανικά και φρούτα για να φάνε οι ίδιες αλλά κυρίως για να προσφέρουν στους δεκάδες «καλεσμένους» τους. Τίποτα δεν πάει χαμένο: ακόμα και το φαγητό που περισσεύει από εκδηλώσεις μοιράζεται από τις δέκα γυναίκες στους άστεγους. «Πριν από δύο ημέρες μάς έφεραν περίπου 10 κιλά ψωμί, ποσότητα που περίσσευσε από κάποια βάφτιση. Αμέσως το διοχετεύσαμε στους πρόσφυγες ενώ όσο έμεινε το κρατήσαμε για τις ανάγκες των γυναικών που μένουν μέσα στα ιδρύματα».

Εθελοντές
Στήριγμα για τις καλόγριες είναι οι – ελάχιστοι- εθελοντές που ενισχύουν το έργο τους με όποιον τρόπο μπορούν, όπως η κ. Ρίτα Χαριτάκη. «Ζουν με αυτά που θα τους φέρει ο κόσμος. Πολλοί δίνουν χρήματα ενώ άλλοι φαγητό και ρούχα», σημειώνει η εθελόντρια, ο σύζυγος της οποίας είναι γιατρός και εξετάζει αφιλοκερδώς όσους έχουν προβλήματα υγείας. Αρκετοί είναι πάντως οι τεχνίτες- υδραυλικοί και ηλεκτρολόγοι- που προσφέρουν δωρεάν τις υπηρεσίες τους στην Κοινότητα, κάνοντας τις απαραίτητες επισκευές στα κτίρια. «Δεν μας βοηθά ούτε καν η Καθολική Εκκλησία, στην οποία ανήκουμε. Η μόνη μας ελπίδα είναι οι απλοί άνθρωποι και οι εθελοντές που δίνουν και από το υστέρημά τους», λέει η αδερφή ΜαρίαΦραστίνα.
«Πήγα στην Εκκλησία αλλά αδιαφόρησαν»

Η κ. ΜΑΙΡΗ ΑΥΛΩΝΙΤΗ έχασε το σπίτι στο οποίο έμενε, στο Παγκράτι, πριν από περίπου έξι χρόνια. Όπως λέει, κανείς δεν τη βοήθησε.

«Έμεινα για δύο χρόνια στον δρόμο. Ντρεπόμουν να ζητήσω βοήθεια από την Εκκλησία, αλλά μία- δύο φορές που το έκανα, αδιαφόρησαν», θυμάται. Σήμερα, η κ. Μαίρη είναι η μαγείρισσα του ιδρύματος, θέλοντας με αυτόν τον τρόπο να ανταποδώσει την καλοσύνη που της έδειξαν οι καλόγριες.

Δεν είναι όμως μόνο το φαγητό, η στέγη και τα ρούχα που προσφέρουν οι «Ιεραπόστολοι της αγάπης». Όπως αναφέρει η αδελφή Μαρία- Φραστίνα, οι καλόγριες έρχονται σε επαφή με κρατικούς φορείς και την Αστυνομία, με σκοπό να βγάλουν οι λαθρομετανάστες άδειες παραμονής και να πάρουν οι Έλληνες άστεγοι τη σύνταξη ή τα επιδόματα που δικαιούνται.