«Ιερά εξέταση» για 31 ελαστικά

Όλα τα ελαστικά είναι μαύρα και στρογγυλά, κρύβουν όμως μέσα τους διαφορετικές εσωτερικές… αξίες. Η γερμανική λέσχη αυτοκινήτου ΑDΑC δοκίμασε 31 ελαστικά δύο διαφορετικών διαστάσεων, Ι55/70 R I6, με τα πρώτα να τοποθετούνται σε μικρά μοντέλα και τα δεύτερα σε μεγάλο-μεσαία και γρήγορα
Όλα άρχισαν μια χειμωνιάτικη ημέρα του 1888, όταν ο Τζον Μπόιντ Ντάνλοπ έφθασε στα όρια νευρικής κρίσης εξαιτίας του θορύβου από τους μεταλλικούς τροχούς του τρίκυκλου ποδηλάτου τού γιου του. Ο Ιρλανδός κτηνίατρος είχε τότε την ιδέα να «ντύσει» με κομμάτια από λάστιχο- τα οποία και είχε συρράψει- τους μεταλλικούς τροχούς του ποδηλάτου και μετά να τα φουσκώσει με μια απλή τρόμπα για μπάλες ποδοσφαίρου. Η ιδέα του… τσούλησε και έτσι στις 7 Δεκεμβρίου του 1888 κατέθεσε ο Ντάνλοπ την πατέντα τού πρώτου ελαστικού με αέρα, που έμελλε να αποτελέσει ορόσημο στην ιστορία του αυτοκινήτου- και όχι μόνο!

Από τότε έχουν περάσει σχεδόν 120 χρόνια και τα τότε πρωτόγονα ελαστικά έχουν εξελιχθεί σε προϊόντα υψηλής τεχνολογίας χάρη στη δουλειά, την έμπνευση και την επιμονή χιλιάδων ερευνητών και τεχνικών. Παρ΄ όλα αυτά, με τα ελαστικά συμβαίνει ό,τι και με τα αυτοκίνητα, δηλαδή δεν έχει ανακαλυφθεί ακόμη το τέλειο λάστιχο. Κι αυτό καθώς οι συνθήκες χρήσης, οι θερμοκρασίες περιβάλλοντος, οι απαιτήσεις, η χάραξη των προφίλ διαφέρουν κατά περίπτωση, καθιστώντας έτσι αδύνατη τη δημιουργία ενός ελαστικού ιδανικού για κάθε περίσταση. Αν πάλι δοθεί στους υπευθύνους εξέλιξης ενός ελαστικού η εντολή να το εξελίξουν για έναν και μόνον συγκεκριμένο τρόπο χρήσης, τότε μπορεί να πετύχουν- ειδικά και μόνο για αυτήν την περίπτωση- το απόλυτο. Το καλύτερο παράδειγμα είναι τα ελαστικά χωρίς προφίλ, τα επονομαζόμενα «σλικς» που χρησιμοποιούνταν στη Φόρμουλα 1. Όσο κινούνταν τα μονοθέσια σε στεγνή άσφαλτο βεντουζάριζαν πάνω στην πίστα, όμως με τις πρώτες σταγόνες βροχής έπρεπε να τα αλλάξει εσπευσμένα ο πιλότος με βρόχινα, για να παραμείνει το μονοθέσιό του ανταγωνιστικό.

Βέβαια στις καθημερινές μετακινήσεις μας δεν έχουμε την πολυτέλεια τής άμεσης αλλαγής ελαστικών. Γι΄ αυτό και χρειαζόμαστε ελαστικά με πολλά «ταλέντα», τα οποία να ανταποκρίνονται σε όσο το δυνατόν περισσότερες διαφορετικές συνθήκες οδήγησης. Ένας στεγνός ασφαλτοτάπητας αποτελεί συνήθως σε κανονικούς ρυθμούς οδήγησης το ευκολότερο πεδίο για ένα ελαστικό, αντίθετα οι απαιτήσεις είναι πολύ υψηλότερες σε βρεγμένο οδόστρωμα. Η δημιουργία ενός ελαστικού που θα εμφανίζει εξαιρετικά περιθώρια πρόσφυσης σε βρεγμένη άσφαλτο είναι εξαιρετικά απλή υπόθεση. Όμως τότε θα χρειαζόταν το ελαστικό αλλαγή έπειτα από λίγες εκατοντάδες χιλιόμετρα εξαιτίας της πρόωρης φθοράς του. Για να αποφύγουμε για παράδειγμα την υδρολίσθηση (ή «ακουαπλάνινγκ») χρειαζόμαστε ελαστικά με τακούνια, που έχουν φαρδιές αυλακώσεις και μάγουλα, που επιτρέπουν να διαφεύγει γρήγορα το νερό. Μία τέτοια χάραξη όμως επηρεάζει άλλες ιδιότητες του ελαστικού αρνητικά και έτσι αποκτά το αυτοκίνητο μια «σπογγώδη» αίσθηση ενώ χειροτερεύουν η πλευρική ευστάθεια και η απόδοση των φρένων σε στεγνή άσφαλτο. Επίσης αυξάνονται η αντίσταση κύλισης και ο εξωτερικός θόρυβος.

Όποιος λοιπόν εξελίσσει ελαστικά, καλείται να αμβλύνει όλες αυτές τις αντιθέσεις και να δημιουργήσει έναν κοινό παρονομαστή. Η γερμανική λέσχη αυτοκινήτου ΑDΑC δοκίμασε 31 ελαστικά δύο διαφορετικών διαστάσεων και διεπιστώθη ότι ορισμένα από αυτά προσεγγίζουν τον ιδανικό συμβιβασμό μεταξύ δυναμικών οδηγικών ικανοτήτων σε στεγνή άσφαλτο, υψηλής πρόσφυσης σε βρεγμένο οδόστρωμα, άνεσης και φυσιολογικής φθοράς. Όσα ελαστικά επιτυγχάνουν αυτόν τον στόχο αξιολογήθηκαν με τον χαρακτηρισμό «συνιστώνται ιδιαίτερα». Ορισμένα άλλα εμφανίζουν μεταπτώσεις από δοκιμασία σε δοκιμασία και γι΄ αυτό αξιολογούνται ανάλογα. Τα επιμέρους αποτελέσματα μπορείτε να τα δείτε στους αναλυτικούς πίνακες βαθμολόγησης των δοκιμών.