Φωτιές άναψε νέο γκάλοπ υπέρ του Σαρκοζί  

Φωτιές άναψε στη Γαλλία η πρώτη δημοσκόπηση που δόθηκε στη δημοσιότητα αναφορικά με την τηλεμαχία Σεγκό- Σαρκό. Κι αυτό διότι, σε πείσμα της εντύπωσης που επικράτησε σε μεγάλη μερίδα του διεθνούς Τύπου, το 53% των Γάλλων εμφανίζεται να θεώρησε «πιο πειστικό» τον Νικολά Σαρκοζί. Καταγγέλλοντας «καθοδηγούμενους ελιγμούς», οι Σοσιαλιστές αποφάσισαν να προσφύγουν στην Επιτροπή Δημοσκοπήσεων.

Ηένταση δεν περιορίστηκε στα 200 τετραγωνικά του στούντιο, όπου αντιπαρατέθηκαν το βράδυ της Τετάρτης οι δύο μονομάχοι των γαλλικών εκλογών. Μόλις έγινε χθες γνωστή η δημοσκόπηση που πραγματοποίησε το Ινστιτούτο Οpinionway για λογαριασμό της εφημερίδας «Figaro», οι επικεφαλής της προεκλογικής εκστρατείας της Σεγκολέν εξαγριώθηκαν. Σύμφωνα με την επίμαχη δημοσκόπηση, το 53% των Γάλλων έκριναν πως ο Σαρκοζί ήταν «πιο πειστικός» από τη Σεγκολέν, έναντι 31% που είχαν την αντίθετη άποψη και ενός 16% που δεν είχαν άποψη. Με βάση την έρευνα αυτή, η οποία πραγματοποιήθηκε μέσω Ίντερνετ σε δείγμα 878 ατόμων, η Σοσιαλίστρια υποψήφια θεωρήθηκε πιο πειστική όσον αφορά το περιβάλλον, τη θέση των παιδιών με κινητικά προβλήματα στα σχολεία, τη μείωση των κοινωνικών ανισοτήτων και την εκπαίδευση. Ο Σαρκοζί ωστόσο κρίθηκε πιο πειστικός σε όλα τα υπόλοιπα θέματα, από τον έλεγχο της μετανάστευσης και την καταπολέμηση της ανασφάλειας έως την οικονομική ανάπτυξη και το μέλλον του συνταξιοδοτικού συστήματος. Οι αντιδράσεις
«Ποιος ωφελείται από μια τέτοια δημοσκόπηση;», διερωτήθηκαν ρητορικά οι Σοσιαλιστές. Το Ινστιτούτο Οpinionway, υποστήριξαν, «έχει επιδείξει επανειλημμένως την έλλειψη αξιοπιστίας του». Κι ενώ οι αντιδράσεις συνεχίζονταν, νέα δημοσκόπηση του ίδιου ινστιτούτου, αυτή τη φορά για λογαριασμό του δικτυακού τόπου της εφημερίδας «Journal du Dimanche», ήρθε να ρίξει περισσότερο λάδι τη φωτιά, εμφανίζοντας τον Σαρκοζί να προηγείται στην πρόθεση ψήφου με 54% έναντι 46% της Σεγκολέν- μια διαφορά που δεν έχουμε ξαναδεί μετά τον πρώτο γύρο…

Η τηλεμαχία των δύο υποψηφίων καθήλωσε τους Γάλλους. Την παρακολούθησαν περισσότεροι από 20 εκατομμύρια τηλεθεατές. Από αυτούς, βέβαια, ένα 88% δήλωναν πως είχαν ήδη αποφασίσει ποιον θα ψηφίσουν την Κυριακή. Και πολλοί από τους πολίτες που μίλησαν χθες σε τηλεοράσεις, εφημερίδες και ειδησεογραφικά πρακτορεία έλεγαν πως το ντιμπέιτ απλώς επιβεβαίωσε την άποψη που ήδη είχαν σχηματίσει. Όπως ήταν αναμενόμενο, και τα δύο στρατόπεδα υποστήριξαν πως ήταν οι νικητές. Για τους εκπροσώπους της απερχόμενης πλειοψηφίας, ο Σαρκοζί ήταν «πολύ σαφής, πολύ ακριβής» και «ήρεμος», ενώ η Σεγκολέν έμεινε στην «αοριστία» και την «ασάφεια». Στην αντίπερα όχθη, οι Σοσιαλιστές έκριναν πως η Σεγκολέν ήταν «εντυπωσιακά δυναμική», απέναντι σε έναν Σαρκοζί «ευρισκόμενο εν αμύνη», «αμήχανο», που «δεν γνώριζε καλά τα θέματά του». «Η Σεγκολέν καθοδήγησε για να μην πω κυριάρχησε στον διάλογο», δήλωσε ο Φρανσουά Ολάντ, ο γ.γ. των Σοσιαλιστών.

Για την κεντροαριστερή «Liberation», «ο Νικολά Σαρκοζί δεν έχασε, αλλά η Σεγκολέν Ρουαγιάλ κέρδισε… Απέδειξε αυτό το οποίο η κοινή γνώμη κάποια στιγμή αμφισβήτησε: πως είναι απολύτως ικανή να γίνει πρόεδρος της Δημοκρα τίας». Για την κεντροδεξιά «Figaro», «ο σαρκοζικός αυτοέλεγχος κράτησε όλη του τη λάμψη. Όσο για τη Ρουαγιάλ, με την ενίοτε επιθετική συμπεριφορά της απέδειξε σε όσους αμφέβαλαν πως συνεχίζει να τη διέπει η αποφασιστικότητα του ανθρώπου που δεν αμφέβαλε ποτέ». Για τη βρετανική «Ιndependent» και τον Τζον Λίτσφιλντ, ο οποίος μέχρι πρότινος έσταζε… φαρμάκι για τη Σεγκολέν, η υποψήφια των Σοσιαλιστών «εντυπωσίασε πολλούς τηλεθεατές με μια δυναμική και ευφραδή παρουσία… Μάλλον όμως δεν έκανε αρκετά ώστε να αντισταθμίσει μια προεκλογική εκστρατεία μπερδεμένη, γεμάτη λάθη». «Καλύτερα, πολύ καλύτερα, αλλά πιθανότατα πολύ αργά», συνοψίζει ο Βρετανός αρθρογράφος.

Ο Φρανσουά Μπαϊρού
Όλοι περίμεναν να ακούσουν την ετυμηγορία του Φρανσουά Μπαϊρού, του «μεγάλου ρυθμιστή» των εκλογών- ο ίδιος είχε άλλωστε δηλώσει προ ημερών πως θα ανακοίνωνε ποιον θα ψηφίσει μετά το ντιμπέιτ. Τελικά, περιορίστηκε στο να πει ευκρινώς κάτι που είχε ήδη αφήσει να εννοηθεί, πως «δεν θα ψηφίσει τον Σαρκοζί»- κρίνοντας παράλληλα πως η Σεγκολέν «δεν τα πήγε καθόλου άσχημα». Κατόπιν αυτού, η τελευταία δήλωσε βεβαία πως «όλοι κατάλαβαν τι ήθελε να πει ο Φρανσουά Μπαϊρού»· άλλωστε «δεδομένου του διακυβεύματος», η Σεγκολέν δεν διανοείται καν πως ο Μπαϊρού μπορεί να απόσχει.


Πήρε άριστα στο στυλ

ΟΙ ΑΠΟΨΕΙΣ διέφεραν χθες στη Γαλλία για το ποιος κέρδισε τον πόλεμο των λέξεων στην προχθεσινή τηλεοπτική αναμέτρηση μεταξύ Νικολά Σαρκοζί και Σεγκολέν Ρουαγιάλ. Δεν υπάρχει όμως καμία αμφιβολία για το ποιος κέρδισε στη μάχη της αισθητικής, στο στυλ. Η Σεγκολέν Ρουαγιάλ φορούσε σκούρα μπλε φούστα, σακάκι στο ίδιο χρώμα και λευκό πουκάμισο με ψηλό γιακά.

Έμοιαζε εκπληκτική: θύμιζε λίγο διευθύντρια σχολείου, λίγο δικηγόρο, λίγο… μητέρα της νύφης.

Ο Νικολά Σαρκοζί φορούσε σκούρο κοστούμι, μπλε πουκάμισο και γραβάτα με ρίγες. Έμοιαζε με διευθυντή επαρχιακής ναυτιλιακής εταιρείας. Αντίθετα, η εμφάνιση της 53χρονης Ρουαγιάλ ήρθε σαν έκπληξη. Τις τελευταίες μέρες εμφανιζόταν με κομψά λευκά σύνολα, προωθώντας μια εικόνα καθαρότητας και σκληρότητας μαζί- σαν να ανανεώθηκε η Ιωάννα της Λωραίνης για τον 21ο αιώνα.

Ο Βίνσεντ Γκρεγκόρ, από τους γκουρού της γαλλικής μόδας, παρατηρεί έντονες διαφορές ανάμεσα στο στυλ που υιοθετεί η Ρουαγιάλ σήμερα και εκείνο κατά τη διάρκεια της εκστρατείας για τον πρώτο γύρο των εκλογών: «Η Ρουαγιάλ πέρασε από ένα σύντομο στάδιο φορώντας διαφορετικά χρώματα και υιοθετώντας διαφορετικά στυλ: μαύρο δερμάτινο σακάκι, φωτεινό κόκκινο κοστούμι. Συνειδητοποίησε όμως πως δεν είναι ο εαυτός της. Τώρα επέστρεψε στο λευκό που τη χαρακτηρίζει. Το χρησιμοποιεί για να “δαιμονοποιήσει” τον Σαρκοζί. Είναι σαν να λέει: “Είμαι το φως, είμαι ένας άγγελος, μια αγνή, εύθραυστη γυναίκα. Εκείνος φοράει μαύρα”».


[ ΓΝΩΜΗ ] Σεγκολέν, ένα στοίχημα που αξίζει να βάλουμε

Δεν είναι μυστικό, ο Νικολά Σαρκοζί βρίσκεται σε θέση ισχύος. Το πολυαναμενόμενο ντιμπέιτ δεν στάθηκε ικανό να ανατρέψει- από μόνο του- τον ρου της προεκλογικής εκστρατείας. Ο πειρασμός να θεωρήσουμε πως ήδη έχουμε εισέλθει στην εποχή Σαρκοζί είναι μεγάλος. Όμως η σημασία του διακυβεύματος μας υποχρεώνει να επαναβεβαιώσουμε πως κάθε ψήφος μετρά.

Υπερβολικά τεχνική, εκ των πραγμάτων σύντομη, η τηλεοπτική μονομαχία δεν βοήθησε να διαφανεί- σε ορισμένες περιπτώσεις μάλιστα συγκάλυψε- το γεγονός πως την Κυριακή θα αντιπαρατεθούν στις κάλπες δύο Γαλλίες, δύο κοινωνικά οράματα.

Οι δύο αυτές Γαλλίες ήταν απολύτως ορατές στις μεγάλες συγκεντρώσεις των υποψηφίων στο Παρίσι: στο Μπερσί, το κοινό του Σαρκοζί έδειχνε μια κοινωνία ομοιογενή· στο Σαρλετί, το κοινό της Σεγκολέν σχημάτιζε μια κοινωνία πιο ετερόκλητη, πολύχρωμη. Στην πρώτη περίπτωση υπήρχαν πολλοί ενσωματωμένοι· στη δεύτερη πολλοί υποψήφιοι για ενσωμάτωση.

Μπορεί να προσφέρει εργασία σε εκατομμύρια ανθρώπους όμως η παγκοσμιοποίηση, το γνωρίζουμε, εμπεριέχει έναν κίνδυνο: ο καταμερισμός των οφελών δεν είναι ισότιμος. Το ερώτημα που τίθεται λοιπόν σε όλες τις ανεπτυγμένες κοινωνίες μας είναι αυτό της μεσαίας τάξης, η οποία έβλεπε χθες τα εισοδήματά της να αυξάνονται με την ηλικία και κοιμόταν ήσυχη πως τα παιδιά της θα είχαν μια καλύτερη ζωή και βλέπει σήμερα τον μισθό της παγωμένο και τα παιδιά της να περνούν από πρακτική άσκηση σε πρακτική άσκηση.

Ο κοινωνικός ανελκυστήρας βρίσκεται εκτός λειτουργίας, όχι μόνο για όσους βρίσκονται στη βάση της κλίμακας αλλά για ένα ολοένα και μεγαλύτερο τμήμα της μεσαίας τάξης.

Για τη Σεγκολέν Ρουαγιάλ, η κρίση της εργασίας δεν είναι κρίση της ατομικής θέλησης για εργασία αλλά κρίση της ικανότητας να εργαστούμε από κοινού. Ολόκληρο το πρόγραμμά της επιχειρεί να εμπνεύσει εκ νέου εμπιστοσύνη στις μεσαίες τάξεις, να τους δώσει πίσω την κινητικότητά τους καθώς και την πρόσθετη ασφάλεια που προσφέρουν οι ισχυρές και εκσυγχρονισμένες δημόσιες υπηρεσίες. Ο Νικολά Σαρκοζί έχει κατά βάθος ένα όραμα περισσότερο «αμερικανικό», με την έννοια πως οι μη χανισμοί που οραματίζεται ευνοούν την κορυφή της κοινωνικής πυραμίδας. Οι βιομηχανικοί, αλλά και προστατευτικοί τόνοι του τού επιτρέπουν ταυτόχρονα να ακουστεί και από τους εργατικούς κύκλους. Υπερασπίζεται λοιπόν την κορυφή και τη βάση της κοινωνίας, στο όνομα ενός οράματος που παραπέμπει στον «συμπονετικό συντηρητισμό» των Αμερικανών συντηρητικών: πρέπει να ενθαρρύνουμε τους «πλούσιους» να επενδύσουν, ώστε να ξαναδώσουμε δουλειά στον μεγαλύτερο δυνατό αριθμό.

Πρόκειται για δύο μοντέλα απόλυτα συνεκτικά και υπερασπίσιμα. Αμφότερα άλλωστε φιλοδοξούν να αναδιοργανώσουν τη χώρα. Μόνο που οι προτάσεις του Σαρκοζί μπορεί να αποτελέσουν πηγή νέων ανισοτήτων, να ευνοήσουν τελικά τους πλέον ευνοουμένους.

Αυτό που ενοχλεί στον Σαρκοζί είναι επίσης μια ρεβανσιστική θεώρηση της Ιστορίας. Επικεντρώνοντας το δεύτερο τμήμα της προεκλογικής εκστρατείας του στην καταγγελία του κληροδοτήματος του Μάη του ΄68, έδειξε μια επιθυμία ιδεολογικής εκδίκησης. Αυτό που ενοχλεί είναι ο τρόπος με τον οποίο αντιτάσσει τους «εργατικούς» στους «απατεώνες», αυτούς που ξυπνούν νωρίς στους τεμπέληδες, σαν να χρειάζεται μονίμως κάποιον εχθρό. Εν συντομία, μια θεώρηση ανταγωνιστική η οποία καταλήγει να προσφέρει αξιοπιστία στην προσέγγιση της Σεγκολέν Ρουαγιάλ- μια προσέγγιση που αρνείται, ακριβώς, αυτή τη διχοτόμηση.

Η Σεγκολέν Ρουαγιάλ σκιαγράφησε μια επιθυμία αλλαγής, μια προσδοκία. Η ήττα, ειδικά αν είναι βαριά, θα βυθίσει αναπόφευκτα το Σοσιαλιστικό Κόμμα σε ξεκαθαρίσματα λογαριασμών και θα επαναφέρει σε ισχύ όλους τους αρχαϊσμούς, όλες τις αρνητικές ουτοπίες. Μια νίκη θα της προσέφερε την εξουσία να συνεχίσει αυτήν την τόσο απαραίτητη προσπάθεια επανεφεύρεσης. Είναι ένα στοίχημα. Για τη χώρα, είναι ένα στοίχημα που αξίζει να βάλουμε.

Ο Ζαν-Μαρί Κολομπανί είναι ο διευθυντής της εφημερίδας Le Μonde