«Οι ταινίες μάς βλέπουν αντί να τις βλέπουμε»

«Έχουν γίνει μεγάλες αλλαγές στον κινηματογράφο. Έχω την αίσθηση πλέον πως δεν πηγαίνουμε να δούμε μια ταινία, αλλά πως η ταινία παρακολουθεί όλους εμάς. Δεν μπορώ να σας το εξηγήσω αλλιώς, αλλά είναι πολύ έντονη αυτή η αίσθηση που με διακατέχει», δηλώνει ο Μπερνάρντο Μπερτολούτσι- με αφορμή το τιμητικό αφιέρωμα που του γίνεται αυτές τις ημέρες από το Φεστιβάλ Σύγχρονων Τεχνών του Ροβερέτο.

«Προχθές έτρωγα με τον Νάνι Μορέτι και ρωτήθηκα αν προτιμώ ως γλώσσα για τις ταινίες μου την αγγλική ή την ιταλική και αν διαλέγω Ιταλούς ή ξένους ηθοποιούς. Για να είμαι ειλικρινής, θα μου άρεσε να ακούω τη ναπολιτάνικη διάλεκτο του 1500, αλλά στη δεύτερη περίπτωση έχω διευρυμένη δυνατότητα επιλογών.

Είμαι ρεαλιστής. Ένας από τους πιο επαναστάτες φίλους μου, άλλωστε, έλεγε πως σκηνοθέτης είναι εκείνος που καταφέρνει να βρει λεφτά για να κάνει την ταινία του», είναι η τοποθέτηση του 67χρονου σκηνοθέτη βραβευμένου με Όσκαρ για τον «Τελευταίο Αυτοκράτορα» και δύο ακόμη υποψηφιότητες («Το τελευταίο τανγκό στο Παρίσι» και «Κομφορμιστής») που εμφανίζεται συγκρατημένος για την πορεία του ιταλικού κινηματογράφου, υποστηρίζοντας πως «δεν πρέπει να θριαμβολογούμε. Προχωράμε με αργά βήματα, αλλά υπάρχουν στοιχεία που μαρτυρούν ανάκαμψη».

Τι τον εξοργίζει περισσότερο; «Να ακούω από ορισμένους πως το αριστούργημά μου είναι η ταινία “Κομφορμιστής”.

Είναι η άποψη των συνομηλίκων μου Αμερικανών, του Κόπολα, του Σκορτσέζε, που μέσω της συγκεκριμένης ταινίας ανακάλυψαν εκ νέου τον αμερικανικό κινηματογράφο. Ξαναξύπνησαν σε μια στιγμή που είχαν αρχίσει να βλέπουν τον ευρωπαϊκό κινηματογράφο με φθόνο», απαντά ο σκηνοθέτης που δούλεψε με πρώτη ύλη του την πολιτική, τον έρωτα και τον κινηματογράφο- στοιχεία που παντρεύει στην πιο πρόσφατη ταινία του, «Τhe Dreamers».

Η σκηνή που δεν ξεχνάει ποτέ και του αρέσει να αφηγείται είναι η πρώτη του συνάντησή με τον Πιέρ Πάολο Παζολίνι: «Ήταν 3 το μεσημέρι κάποιας Κυριακής. Όλοι χουζούρευαν. Χτυπάει την πόρτα ένας νεαρός ντυμένος με τα γιορτινά του και ζητά τον πατέρα μου με πολύ έντονο βλέμμα. Τον αφήνω στο κεφαλόσκαλο, πάω στον πατέρα μου και του λέω: είναι έξω κάποιος που ονομάζεται Παζολίνι, αλλά, αν θες τη γνώμη μου, είναι ληστής. Κατόπιν έγινε ένας από τους πολλούς θετούς μου πατέρες».