[ ΕΓΡΑΨΑΝ ] Παντελής Μπουκάλας

(ο αρθρογράφος, για τον «φόβο του καφενείου»)

Τους έχει καταλάβει ο «φόβος του καφενείου» τους πολιτικούς μας, προπάντων τους κυβερνητικούς. Άλλοι το λένε ευθέως, κι άλλοι το αφήνουν να εννοηθεί μέσα από τα σπασμωδικά χαμόγελά τους και τα ψελλίσματα. Με το δίκιο τους πάντως. Έχουν για πολλά να δώσουν εξηγήσεις, για πάρα πολλά να απολογηθούν. Στο γυαλί, αν βέβαια ανήκουν στην ολιγάριθμη κάστα των ανελλιπώς εμφανιζομένων στην τηλεόραση, τα πράγματα είναι πολύ πιο εύκολα.(…)

Στο καφενείο όμως, στη γειτονιά, στη λαϊκή, όπου σε λίγο θα ξαναβρεθείς σαν προεκλογικός θηρευτής, δεν γίνεται να τα φέρεις βόλτα με αστειάκια, ειρωνικά χαμόγελα, σπόντες, «θα δούμε», και άλλα τινά της συνομοταξίας των παρελκυστικών. Εκεί τα σύκα παραμένουν σύκα και η σκάφη σκάφη, επειδή, απλούστατα, τα προβλήματα παραμένουν προβλήματα και οι απαιτήσεις, απαιτήσεις, και δεν πρόκειται να προσομοιώσεις, όπως συμβαίνει στον βολικό εικονικό κόσμο. Εκεί, επί παραδείγματι, ο κ. Γεράσιμος Γιακουμάτος δεν θα μπορεί να «καθαρίζει» εξαπολύοντας έναν τραγέλαφο του είδους «εγώ είμαι μαρξιστής της Δεξιάς». Κανείς δεν θα χασκογελάσει ακούγοντάς τον, αλλά απλώς θα του ζητηθεί να εξηγήσει πόσο ακριβώς ωφέλησε η «μαρξιστική Δεξιά» του τα μεροκάματα, πόσο έκαμψε την ανεργία, πόσο προστάτεψε τα αποθεματικά των Ασφαλιστικών Ταμείων, και διάφορα τέτοια «απλοϊκά» ή και «λαϊκιστικά», όπως επιπόλαια χαρακτηρίζονται στις τηλεοπτικές «αντιπαραθέσεις».

(«Η Καθημερινή»)