[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Γιατί να έχει πάντα το παραμύθι τις μάγισσές του;

Πόσο παράξενο είναι αυτό που συμβαίνει καμιά φορά. Ακούς μια λυπητερή μουσική και σου ρουφάει όλη τη λύπη. Βρίσκεσαι σε μια παραμυθένια πόλη και κάτι από όλη αυτή την ομορφιά σού φέρνει ένα βάρος, γλυκόπικρο βάρος βέβαια. Αυτό το αίσθημα ένιωσα στη Σιένα (Ιταλία)

και αν κατάλαβα καλά, περίπου το ίδιο μου έλεγαν και οι φίλοι μου που έτυχε να περάσουν από εκεί. Με το που διαβαίνεις την είσοδο του κάστρου σε διαπερνά η υγρασία των αιώνων, σαν παραισθησιογόνο που κυλάει στο αίμα και κάνει το βλέμμα να φεύγει μέσα από τη σήραγγα του χρόνου. Φτάνοντας στην ημικυκλική (διάσημη ανά τον κόσμο) Ρiazza del Campo, με τον καθεδρικό ναό και τα «παλάτσι» σε αποχρώσεις ώχρας και κεραμιδί να κυκλώνουν τον ορίζοντα- γιατί μου θύμισε τον σουρεαλισμό του Ντε Κίρικο;- λες τώρα όπου να ΄ναι θα ξεπροβάλουν οι Καπουλέτοι και οι Μοντέγοι και θα έχουμε άλλα…

Ντάλα ο ήλιος στο κεφάλι μας, ζέστη και κόσμος παντού, κι όμως η σκιά των παλάτσων βαριά στο πλάι μας, λες και το 2007 είναι εκεί μόνο τα πρωινά, φασάντ για τους επισκέπτες και τους Αμερικανούς και μόλις το τελευταίο πούλμαν απομακρύνεται από την πόλη, ξυπνάει το 1550 (λέμε τώρα) και παίρνει τη ρεβάνς. Αυτό το μεσαιωνικό- αναγεννησιακό είναι που βαραίνει το μάτι (έλεγα εγώ στην παρέα μας). Μεταξύ τυρού και αχλαδίου (πανίνι και μπρουσκέτας), το λέω σε έναν Έλληνα που έχει ξεμείνει στη Σιένα εδώ και χρόνια. Διάνα έκανες, λέει, μόνο που το 1550 είναι και τα πρωινά εδώ…

Δηλαδή; Και αρχίζει: Τι για τις κοντράδες που διοικούν την πόλη (σιενέζικες οικογένειες που κυριολεκτικά ελέγχουν την πόλη, χωρίζοντάς την σε γειτονιές επιρροής όπως γινόταν και το 1550), τι για τις αντιζηλίες και το μίσος μεταξύ τους- γιατί τα συμφέροντα είναι τεράστια-, τι για το Πάλιο (Ρalio), γιορτή που έχει τις ρίζες της στον Μεσαίωνα και για τη Σιένα έχει το κύρος Ολυμπιακών Αγώνων, τι για τις λεπτές ισορροπίες και κυρίως την απόσταση που πρέπει να κρατήσει ο ξένος- πάντα ξένος μένεις εκεί- προκειμένου να ζήσει σε αυτή τη «σκοτεινή» και «κλειστή» πόλη.

Γαμώτο! Γιατί να έχει πάντα το παραμύθι τις μάγισσές του; Ευτυχώς που η ιταλική εξοχή της Τοσκάνης σε ανταμείβει με την ανάλαφρη ομορφιά καλής νεράιδας…