Ημερολόγιο Συνόρων Τα ημερολόγια της Ρsilikatzou

«…ΤΑ ΤΗΛΕΦΩΝΑ, τότε, ήταν πολύ ακριβά και ο μόνος τρόπος για να ακούσουν τις πρώτες λέξεις μας ήταν αυτές οι κασέτες. Επισκέφθηκα κάποιες φορές τους γονείς μου στη Γερμανία. Κατάφερα να μάθω μόνο την εξής φράση, που την έλεγα διαρκώς για να μην τρώω ξύλο: “Νιξ φοστέν, ιχ μπιν γκριχ”. Σημαίνει “Δεν καταλαβαίνω, είμαι Ελληνίδα”… Στα 29 μου, έπειτα από μια ξαφνική ομαδική απόλυση άνοιξα ψιλικατζίδικο. Στην Παλιά Κοκκινιά, Νίκαια. Χρειάστηκα πολλά δάνεια, αλλά για πρώτη φορά ένιωθα ασφαλής. Εργαζόμουν 15 περίπου ώρες την ημέρα χωρίς ρεπό και άδειες. Το ψιλικατζίδικο ήταν ένα φοβερό σχολείο. Έβλεπα καθημερινά την ανεργία, τη φτώχεια, τα ναρκωτικά, τους μετανάστες, τον ρατσισμό, τις συμμορίες ανηλίκων… Είχα ήδη εγκαταστήσει έναν υπολογιστή στο μαγαζί. Για να παίξω πασιέντζα, να περάσει η ώρα. Η πραγματικότητα που έβλεπα γύρω μου μού άλλαξε τα σχέδια. Άρχισα το ψάξιμο στο Διαδίκτυο. Στην αρχή, οδηγήθηκα στα forum. Αλλά οι συντονιστές έκοβαν τα σχόλιά μου. Τότε δημιούργησα ένα blog. Το ονόμασα Ψιλικατζού. Άλλωστε αυτό ήμουν. Έγραφα ασταμάτητα όλα όσα συνέβαιναν σε αυτό το μικρό μαγαζάκι. Για όσα με έκαιγαν, για όσα με θύμωναν, για τα αστεία περιστατικά…

Στην αρχή, οι πελάτες ήταν αρκετά περίεργοι, βλέποντας μια ψιλικατζού ολημερίς χωμένη σε μια οθόνη. Κάποιοι κοιτούσαν την οθόνη μου να δουν τι γράφω. Άλλοι μου ανέλυαν τους κινδύνους του σατανικού αυτού μέσου. Αναγκάστηκα να δικαιολογηθώ λέγοντας ότι “περνάω

Κάποια στιγμή, πήρα ένα μήνυμα από τον εκδοτικό οίκο Ιntro Βooks. Ήθελαν να κάνουν βιβλίο αυτά που έγραφα στο blog μου. Θυμάμαι, έτρεμα από τον φόβο μου. Πίστευα πως δεν είχαν καταλάβει ότι ήμουν στ΄ αλήθεια ψιλικατζού

παραγγελίες” κι έτσι ησύχασαν. Η ίδια η φύση της δουλειάς όμως με δυσκόλευε στη γραφή. Έπρεπε να γράφω γρήγορα ώστε παράλληλα να εξυπηρετώ πελάτες και να ρυθμίζω τις ατέλειωτες ανάγκες του μαγαζιού. Αυτά που δημοσίευα ήταν σχεδόν προϊόντα αυτόματης γραφής. Συχνά έγραφα πράγματα που ποτέ δεν είχα προλάβει να επεξεργαστώ. Τα κοιτούσα και έλεγα, δεν μπορεί να τα ΄χα κρυμμένα όλα αυτά μέσα μου! Συνεχίζω και γράφω στο blog, δύο χρόνια τώρα. Το Διαδίκτυο είναι ένα μέσο αληθινής ισότητας.

Κάποια στιγμή, πήρα ένα μήνυμα από τον εκδοτικό οίκο Ιntro Βooks. Ήθελαν να κάνουν βιβλίο αυτά που έγραφα στο blog μου. Θυμάμαι, έτρεμα από τον φόβο μου. Πίστευα πως δεν είχαν καταλάβει ότι ήμουν στ΄ αλήθεια ψιλικατζού. Οι φόβοι μου διαψεύστηκαν. Παράλληλα με το blog, κρατούσα και ένα κρυφό ημερολόγιο. Κάποια πράγματα δεν ήθελα να βγουν σε δημόσια θέα διότι ντρεπόμουν. Εδώ και χρόνια, παλεύω με την υπογονιμότητα. Ώς τώρα το έκρυβα επιμελώς. Όταν μου έγινε η πρόταση για το βιβλίο, δίστασα στην αρχή. Μετά αποφάσισα να το δημοσιοποιήσω και αυτό. Ήταν η μοναδική ευκαιρία ενός απλού ανθρώπου να φωνάξει δυνατά, σε ένα σαφώς μεγαλύτερο κοινό… Συνήθως όταν πρέπει να συστηθώ, λέω τα εξής: Ονομάζομαι Κωνσταντίνα, είμαι 34 και παντρεμένη από τα 25 μου.Αυτά. Κάπου εδώ με κοιτούν όλοι απορημένοι και περιμένουν τη συνέχεια. Και τότε συμπληρώνω: Α,ξέχασα!Δεν έχω παιδιά. Και τότε αρχίζουν οι αδιάκριτες ερωτήσεις… Ώς τώρα, ξέφευγα με κλισέ απαντήσεις “δεν έτυχε”, “έχουμε καιρό”. Ως “απάντηση” δέχομαι κάθε είδους ματζούνια, ιατρικές συμβουλές και σχόλια για το αν είμαι άξια να μου δοθεί ένα παιδί. Θύμωσα. Αποφάσισα να μην το κρύβω άλλο και να μιλήσω ανοιχτά, με όποιο μέσο διαθέτω. Δυστυχώς, ανήκω σ΄ εκείνη την- όχι και τόσο σπάνια- ομάδα ανθρώπων, που δεν μπορούν να τεκνοποιήσουν χωρίς ιατρική βοήθεια. Και αυτή την προσωπική λεπτομέρεια δεν με αφήνουν να την ξεχάσω. Η εικόνα ενός ζευγαριού χωρίς παιδιά δεν είναι κάτι συνηθισμένο. Σχεδόν δεν επιτρέπεται από τον περίγυρο. Οι παρά τρίχα εργοδότες με απέρριπταν ο ένας μετά τον άλλο με την ίδια ακριβώς φράση: “Λυπούμαστε, αλλά η επιχείρηση δεν μπορεί να επωμιστεί το κόστος μιας ενδεχόμενης εγκυμοσύνης”. Άλλες φορές τούς απέρριπτα εγώ, όταν μου ζητούσαν να υπογράψω συμφωνητικό πως δεν θα έμενα έγκυος για τα πρώτα πέντε έτη.

LΙΝΚ

www.gkapllani.com

«Εσείς γιατί δεν έχετε ένα παιδάκι;»

Έχεις να παλέψεις με άπειρες επισκέψεις σε γιατρούς και κάθε λογής “ειδικούς”. Έχεις να αντιμετωπίσεις υπέρογκα έξοδα που κανένα Ταμείο δεν καλύπτει. Ψυχολογικά είσαι ράκος, περιμένοντας κάθε μήνα το “θαύμα” να συμβεί. Αν η σχέση σου με τον σύντροφό σου δεν είναι άψογη, το πιθανότερο είναι να διαλυθεί. Ο περίγυρος ζητά καθημερινά δελτία Τύπου. Αν πάρεις λίγα κιλά, όλοι ρωτούν και πιέζουν. Οι γονείς απαιτούν εγγόνια. Οι φίλοι κάνουν οικογένειες και το πρώτο που θα ρωτήσουν είναι: “Εσείς, γιατί δεν έχετε ένα παιδάκι”. Ξέρετε, εμείς οι υπογόνιμοι, τα ΄χουμε φιλοσοφήσει αλλιώς τα πράγματα. Δεν μας ενδιαφέρει να αναπαραγάγουμε τον τόσο σημαντικό εαυτό μας. Αυτό που θέλουμε είναι ένα οποιοδήποτε παιδί, να μοιραστούμε την αγάπη μας. Ας το βρίσκαμε σ΄ ένα λάχανο στην αυλή, ας το πέταγε κατά λάθος ένας πελαργός. Αλλά πού; Αν το σύστημα υιοθεσιών ήταν διαφορετικό, όλοι μας θα είχαμε από δέκα παιδιά και βάλε. Κάτι τέτοιο όμως είναι επιστημονική φαντασία. Έχουμε υπουργείο Πολιτισμού, αλλά ένα υπουργείο Επιθυμίας Ανεπιθύμητων Παιδιών δεν υπάρχει. Αντίθετα, έχουμε ένα τέρας γραφειοκρατίας να παλέψουμε κι εμείς, κι όλα αυτά τα παρατημένα παιδιά στα ιδρύματα. Το κόστος αυτού του βιβλίου ήταν εξαιρετικά μεγάλο. Οι περισσότεροι δικοί μου άνθρωποι δεν γνώριζαν γι΄ αυτό. Όμως δεν το μετανιώνω. Έχω μιλήσει με πολλά υπογόνιμα ζευγάρια και φοβούνται την απομόνωση, τον οίκτο. Μέσα από αυτό το βιβλίο θέλω να περάσω ένα και μόνο μήνυμα: το ότι δεν έχουμε παιδί δεν σημαίνει πως πρέπει να μας το υπενθυμίζετε διαρκώς. Παλεύουμε σκληρά για να γίνουμε “φυσιολογικοί” σαν κι εσάς. Οι περισσότεροι είμαστε κατεστραμμένοι οικονομικά και ψυχικά.

Παρακαλώ σταματήστε να ρωτάτε γι΄ αυτό. Είναι καθαρά προσωπικό θέμα, και ήδη πονάει πολύ…».

Ιnfo

Η Ψιλικατζού, Κωνσταντίνα Δελημήτρου,

εκδ. Ιntro Βooks http://xpsilikatzoy.wordpress.com/