[ ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ ] Λεηλασία των συντάξεων

«Η αγορά μουρμουρίζει ότι οι πωλητές των ομολόγων πλήρωσαν παράνομες προμήθειες στους διοικητές των ασφαλιστικών ταμείων» (Μarket gossip has it that bond salesmen paid Κickbacks to the fund-managers). Έτσι ακτινοσκοπεί τη βρώμικη υπόθεση των ομολόγων το συντηρητικό περιοδικό Εconomist («School for scandals» 4/4/200).

Όμως το πράγμα δεν περιορίζεται μόνον εδώ. Ούτε μας ενδιαφέρει αν οι θλιβεροί παραλήπτες αυτών των χρημάτων είχαν και τις επιδειξιομανείς ανησυχίες των Ιαπώνων κερδοσκόπων του 1990, οι οποίοι με τις παράτυπες «αρπαχτές» από το χρηματιστήριο αγόραζαν αυθεντικούς πίνακες του Βαν Γκογκ!

Έτσι θα πρέπει να αναφέρουμε καταρχήν, ότι τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων μπήκαν σε πραγματικό κίνδυνο, γιατί η ασύστολη κομματοκρατία εξακολουθεί να θριαμβεύει στην Ελλάδα. Επομένως είναι απαραίτητο να κατανοήσουμε, ότι οι διοικητές των ασφαλιστικών ταμείων δεν είναι επιστήμονες αλλά πρόσωπα τα οποία έχουν «σκληρούς» ιδεολογικούς δεσμούς με το εκάστοτε κυβερνών κόμμα (σήμερα με τη Νέα Δημοκρατία).

Υπ΄ αυτήν την έννοια η περιουσία των Ταμείων ήταν εξαρχής ευάλωτη στις επιδρομές των έξαλλων αρπακτικών, αφού το κλασικό μοντέλο του κομματικού ανθρώπου δεν έχει τις επιστημονικές γνώσεις- ή τις ορθολογικές αντιστάσεις- που έχει θεωρητικά ένας τεχνοκράτης. Άρα, όλοι περίμεναν ότι κάποτε θα συνέβαινε μια τέτοια απίθανη λεηλασία του κόπου των ασφαλισμένων.

Όλες αυτές οι καταγραφές υποδηλώνουν δυστυχώς ότι μπήκαμε δυναμικά στην εποχή των «μεταδημοκρατικών κομμάτων». Σε αυτά τα κόμματα μια αδίστακτη ολιγαρχία, απομακρυσμένη από τη λαϊκή βάση, συνδέεται απευθείας με τους εκπροσώπους των επιχειρηματικών συμφερόντων (Κόλιν Κράουτς , Μεταδημοκρατία).

Μόνον έτσι μπορεί να ερμηνευθεί, κατά τη γνώμη μου, κοινωνιολογικά, γιατί οι κομματικοί πρόεδροι πολλών Ταμείων μπήκαν στον κόπο να αγοράσουν (αν ήταν από πρόθεση

ΤΟ ΒΡΩΜΙΚΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ

των ομολόγων πρέπει να διερευνηθεί ολοκληρωμένα για να διαπιστωθεί αν υπάρχουν (και)
πολιτικές ευθύνες υπουργών

ή από άγνοια θα διερευνηθεί δικαστικά) τα σύνθετα ομόλογα, τα οποία καταρχήν έβλαψαν την περιουσία αυτών των ιδρυμάτων, αφού αγοράστηκαν στην πλασματική τιμή των 100 μονάδων, ενώ στη δευτερογενή αγορά των ομολόγων αποτιμώνταν μεταξύ 75 και 80 μονάδων!

Επομένως πρέπει να ελεγχθεί σοβαρά αν διαπράχθηκε το κακούργημα της απιστίας( ν. 1608/1950). Από την άλλη πλευρά θα ήταν πολιτικά αφελές να αποδεχθεί κανείς, ότι το τεράστιο τούτο σκάνδαλο πραγματοποιήθηκε απλώς με την υποστήριξη των παραπάνω πρωταγωνιστών. Μια επιστολή της JΡ Μorgan βάζει σε σκέψεις, γιατί με αυτή ο προκείμενος οίκος ξεκαθαρίζει απόλυτα, ότι από τις 27 Δεκεμβρίου του 2006 είχε ζητήσει από το υπουργείο Οικονομικών να εκδώσει το γνωστό ομόλογο των 280 εκατομμυρίων ευρώ!

Επομένως μήπως και κάποια κυβερνητικά στελέχη γνώριζαν εκ των προτέρων τη συγκεκριμένη διαδρομή του επίμαχου ομολόγου; Όπως και να έχει το πράγμα ένα είναι σίγουρο: οι κυνικοί αυτουργοί αυτού του σκανδάλου καρπώθηκαν μέσα σε μία ημέρα παράνομες μίζες πολλών εκατομμυρίων ευρώ. Αυτά τα λεφτά δεν μπορεί να τα βγάλει ένας έντιμος άνθρωπος ούτε σε όλη τη ζωή του! Γιατί το έκαναν αυτό; Γιατί ήταν άπληστοι και λάτρευαν το χρήμα, δηλαδή τον κίτρινο δούλο (όπως λέει ο Σαίξπηρ). Κατά συνέπεια πρέπει να δεσμευθεί πολιτικά η κυβέρνηση ότι θα εξευρεθεί τρόπος για να επιστραφεί πίσω ο παράνομος τούτος πλουτισμός, αφού κανείς δεν πρέπει να πιστεύει αφελώς ότι θα αναζητηθούν τα προκείμενα χρήματα με δικαστικούς αγώνες, όταν παρεμβάλλονται off shore εταιρείες ή παράδεισοι του μαύρου χρήματος.

Επιπλέον, η βλάβη της περιουσίας των Ταμείων επιχειρήθηκε ανήθικα σε μια εποχή κατά την οποία κανείς δεν γνωρίζει αν και οι σημερινοί σαραντάρηδες θα λάβουν τελικά τις συντάξεις τους, εφόσον διαμορφώνεται σταδιακά μια εξωφρενική δυσαναλογία μεταξύ των ενεργών εργαζομένων και των συνταξιούχων και κάποιοι μιλάνε για τη νέα σύγκρουση των γενεών (που θα έχει ίσως και ταξικά χαρακτηριστικά).

Ποιο είναι το συμπέρασμα από όλα αυτά; Το βρώμικο σκάνδαλο των ομολόγων πρέπει να διερευνηθεί ολοκληρωμένα για να διαπιστωθεί αν υπάρχουν (και) πολιτικές ευθύνες υπουργών. Ακόμη είναι απαραίτητο να ξεφύγουμε από τη μίζερη κομματοκρατία και επομένως πρέπει «τα συστήματα διοίκησης να γίνουν πιο ανοικτά και υπόλογα για να μη καλλιεργείται ένα κλίμα εκφυλιστικού κυνισμού στους πολίτες» (Τhompson)!

Ο Γρηγόρης Καλφέλης είναι καθηγητής της Νομικής Σχολής στο ΑΠΘ