Στην ανάπαυλα

Η πεταλούδα σε ανοιχτή ακρόαση

Δεν ξέρω αν αυτή η συγκεκριμένη πεταλούδα που κρατούσε τρελή πορεία στον μικρό μου κήπο ήταν η αιτία για τον τυφώνα στο άλλο ημισφαίριο, αλλά έναν μικρό ανεμοστρόβιλο εντός μου τον έκανε αυτή η ποικιλόχρους νυν νύμφη και πρώην σκώληξ. Ήτανε βέβαια κι η χτεσινή βραδιά! Μου ΄φερε ο Θανάσης τα ποιήματα- ζεστά ακόμα- του Χρήστου του Βαλαβανίδη, με αφιέρωση που με γονάτισε και ένα υφάλμυρο το αισθάνθηκα πίσω απ΄ τα βλέφαρα να θέλει να βγει μα ο ηλικιωμένος μου εαυτός όλο να μου το στέλνει πίσω.

Δεν ξέρω! Ήταν η πεταλούδα; Ήταν τα ποιήματα μιας άλλης εποχής- ζωής; Πάντως το πρωινό μια ταχυκαρδία, ένα φφρρτ σαν σαύρα στην ξερολιθιά το είχα.

Ένα «Γιατί;» μ΄ ένα μεγάλο στο τέλος του ερωτηματικό το ένιωσα…

Τι ψάχνεις τώρα; Την άνοιξη όσο κι αν λέμε πως την περιμένουμε πάντοτε μας ξαφνιάζει. Ένα μπουμπούκι, κατά τη γνώμη μας αναίτιο, σκάει σε ένα ξερό κλαδί κι είναι σαν ν΄ ανασταίνεται ξανά ο κόσμος, που ΄χες καταχωνιάσει στο καταχείμωνο.

Ένας στίχος «Η ζωή μου της έλεγε μοιάζει με το κάστρο- πότε το κυριεύουν πότε το κατοικούν πότε το συνηθίζουν» που χρόνια τώρα είχες φυτέψει κάπου εκεί

Δεν ξέρω! Ήταν η πεταλούδα; Ήταν τα ποιήματα μιας άλλης εποχής- ζωής; Πάντως το πρωινό μια ταχυκαρδία, ένα φφρρτ σαν σαύρα στην ξερολιθιά, το είχα

στους πρώτους κήπους της σκηνής κι είχες ξεχάσει καν την ύπαρξή του, πώς ξεπετάγεται ολοζώντανος μπροστά σου ολάνθιστος και ξαναγεννημένος εν τω μέσω της νυκτός; Πόσο με γύρισε (και πως) σ΄ άλλους καιρούς μόνιμα και εσαεί εαρινούς… η Πλατεία Αμερικής πρώην Αγάμων και νυν Αγνώστων, η Μαυρομματαίων ν΄ ανθίζει κάτι δέντρα που τα λουλούδια τους μύριζαν σπέρμα, κάτω απ΄ την Πλατεία Βάθη(ς), «Η Υπόγειος Φλέγεται», ένα πιάνο παίζει στον έναστρο ουρανό του έαρος, κι από κάτω στην Πεφωτισμένη Λεωφόρο Αλεξάνδρας μ΄ όλα τα θέατρα πλησίστια να ξεκινάνε για το θερινό τους το ταξίδι, κι όλοι μας νέοι…. νέοι…. νέοι…

Έβλεπες τις θηλές των κοριτσιών εξέχουσες να χαϊδεύουν το μετάξι της μπλούζας. Άκουγαν τον ήχο δέρμα-ύφασμα, stereo, και στένευαν όλα μαζί των αγοριών τα παντελόνια στον καβάλο.

Αχ πόσο βαθιά με λύγισαν τα ποιήματα του Χρήστου. Άλλα τα γνώριζα από χρόνια, άλλα τα περίμενα χρόνια κι άλλα με ξάφνιασαν σαν να μ΄ έπιασαν στον ύπνο. Ξύπνησα και στο στόμα μου η γεύση του χορταριασμένου κόσμου, «μια καραμέλα δυόσμου».

ΥΓ: Χρήστο μου, στα τελευταία ποιήματα μέτρησα τρεις καθρέφτες. Κι η αφιέρωσή σου! Ποτέ μια «Ανοιχτή ακρόαση» δεν ήταν τόσο προσωπική.