Γηπεδογραφίες

Υμνίλαν

ΕΓ (Εμπροσθόγραφο). Από τη στιγμή που συνέβησαν τα επεισόδια και η δολοφονία της Λεωφόρου Λαυρίου, δύο επιλογές έμεναν σε κάποιον που σέβεται τον αθλητισμό και συγχρόνως τον εαυτό του: είτε να μην ξαναγράψει ποτέ για ποδόσφαιρο (γιατί, μη γελιέστε, το δράμα ήταν καθαρά ποδοσφαιρικό), είτε να μην ξανασχοληθεί με το ελληνικό ποδόσφαιρο. Έπειτα από αρκετή περίσκεψη, και με τη βοήθεια της αναγκαστικής διακοπής, αποφάσισα το δεύτερο. Με την επίγνωση πως και το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο δεν αποτελεί κόσμο αγγέλων, αλλά μπορεί να γεμίζει λίγο περισσότερο τα μάτια των φιλάθλων και να πληγώνει λίγο λιγότερο την ψυχή τους. Τα προημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ προς το παρόν δικαιώνουν αυτή την επιλογή.

Κ.Θ. (Κυρίως Θέμα). Αν εξαιρέσεις τον ιδιοκτήτη της (τον «διαλύω-την Ιταλία-γιατί-έτσι-γουστάρω» Μπερλουσκόνι), τον ιθύνοντα νου της (τον «φτιάχνω-τα-πάντα-στα-μέτρα-μου-γιατί-έτσι-θέλει-ο πρόεδρος» Γκαλιάνι), τον προπονητή της (τον «σας-έχω-όλους-γραμμένους-εκτός-από-τονπρόεδρο» Αντσελότι) και την αφοσίωση των παικτών (ευτυχώς όχι των φιλάθλων) της στον πρόεδρο, τον εκτελεστικό διευθυντή και τον προπονητή τους, η Μίλαν θα μπορούσε να θεωρηθεί ομάδα-πρότυπο από πολλές απόψεις. Πρότυπο σταθερότητας: τέταρτη φορά στα ημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ τα τελευταία πέντε χρόνια, μία τουλάχιστον κατάκτηση με κάθε νέα φουρνιά παικτών. Πρότυπο κολοσσού με οικογενειακή ατμόσφαιρα: ο ίδιος προπονητής, ο ίδιος πυρήνας παικτών (4 ξένοι κλάσης και 7 Ιταλοί πρωταθλητές ξεκίνησαν στη ρεβάνς με την Μπάγερν), το ίδιο στυλ, η ίδια περηφάνια για τη μαυροκόκκινη φανέλα. Πρότυπο αυτοπεποίθησης: παρά το φετινό στραπάτσο με την αφαίρεση των βαθμών, παρά το ξεκίνημα στην Ευρώπη από τον Αύγουστο και τον περιορισμό (όλα είναι σχετικά) της δυνατότητας οικονομικών κινήσεων, παρά την κοιλιά του χειμώνα με τις δύο απανωτές ήττες από τα μεγαθήρια που ακούνε στο όνομα ΑΕΚ και Λιλ, η φόρμα ήταν στο ραντεβού στα δύσκολα. Πρότυπο τρόπου παιχνιδιού, κυρίως: η σχετική γηραιότητα μεταφράζεται σε εμπειρία στην άμυνα, τρομερή δημιουργία στο κέντρο και φονικότητα από τον Ιντζάγκι, δηλαδή την επίθεση- άσε που και οι περισσότεροι παίκτες αυτής της ομάδας είναι ωραίοι (ξέχνα το, Γκατούζο). Η επίδειξη στο 0-2 μέσα στο Μόναχο ήταν επιπέδου μεγάλης συμφωνικής ορχήστρας: όλα έμοιαζαν απλά κι όμως ήταν τόσο δουλεμένα, οι αισθήσεις απολάμβαναν την κάθε στιγμή, το στυλ διέλυε κάθε διάθεση για εξηγήσεις.

Τόσο που το ερώτημα που καίει όλους τους φιλάθλους («μπορεί να επαναληφθεί μια τέτοια εμφάνιση με τη Μάντσεστερ»;) πήρε μια μικρή (σαν τις δίκες του Καβαλιέρε) αναβολή.

ΥΓ (Υστερόγραφο). Δικαίως ίσως θα ρωτήσουν αρκετοί: μα βρήκες να παινέψεις τη Μίλαν τη βδομάδα του 7-1 της Μάντσεστερ και της πρόκρισης 3 αγγλικών ομάδων στις 4 καλύτερες της Ευρώπης; Θα μπορούσα να δώσω πολλές απαντήσεις: προτιμώ τη συνέχεια της ποιότητας από ένα υπέροχο ατύχημα της ιστορίας, οι «αγγλικές» ομάδες είναι μη αγγλικές ομάδες των αντίστοιχων προπονητών τους, πόσο καλύτερα θα ήταν για όλους να είχαμε ένα μεικτό τελικό στην Αθήνα κι όχι μια εμφύλια αιματοχυσία. Περιορίζομαι στην ελευθερία αισθητικής επιλογής, που μας προσφέρει σε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό η απόφαση του νέου ξεκινήματος.

Φιλαθλέων

ΟΡΧΗΣΤΡΑ

Η επίδειξη στο 0-2, στο Μόναχο, ήταν επιπέδου μεγάλης συμφωνικής ορχήστρας