[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Η τέχνη θέλει και χρήμα και έμπνευση

Ως γνωστόν «νηστικό αρκούδι δεν χορεύει», αλλά και «ο χορτάτος είναι κοιμισμένος και δύσκολα σαλεύει» μού απαντάει μια φωνή μέσα μου… Σκέψεις που ήρθαν μετά τις πρόσφατες εξαγγελίες του υπουργείου Πολιτισμού για θεατρικές επιχορηγήσεις σε 66 θιάσους με 3,3 εκατ. ευρώ και τις κινηματογραφικές εγκρίσεις για την παραγωγή 12 νέων ταινιών με 4 εκατομμύρια ευρώ. Σίγουρα η τέχνη – πόσω μάλλον το θέατρο και πολύ περισσότερο οι κινηματογραφικές ταινίες- θέλει χρήμα για να γίνει. Έτσι γίνεται σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτό πάντως δεν σημαίνει πως δεν μετράει το αποτέλεσμα. Αν δηλαδή μια παράσταση, ένα φιλμ που έχει ενισχυθεί οικονομικά, δεν βλέπεται, δεν μπορεί η πολιτεία να συνεχίζει ξανά και ξανά να χρηματοδοτεί τις νέες δουλειές των δημιουργών τους. Σύμφωνοι, τα κριτήρια είναι υποκειμενικά, αλλά υπάρχουν κάποια στοιχειώδη στάνταρ καλλιτεχνικής αρτιότητας. Αλλά ζούμε στην Ελλάδα… Με τη διαφθορά να ανθεί- σύμφωνα με διεθνείς στατιστικές- σε πολλές βαθμίδες της κοινωνίας. Και το δεδομένο τής οικονομικής ενίσχυσης – σε αγρότες, επιχειρήσεις, ποδόσφαιρο, αθλητισμό, τέχνη κ.ά.- μετατρέπει τους πάντες σε μη παραγωγικούς και με δημοσιοϋπαλληλική συνείδηση πολίτες. Μα η αληθινή τέχνη, η δημιουργία, όχι μόνο βγάζει φλύκταινες με τη νοοτροπία του δημοσίου υπαλλήλου, αλλά ο ένας είναι εχθρός του άλλου! Άραγε, πόσοι καλλιτέχνες μας πρώτα «πονάνε» να γεννήσουν μια έμπνευση, «βασανιστικά» να τη δουλέψουν και μετά ζητούν οικονομική ενίσχυση από την Πολιτεία; Τόσα χρόνια στο πολιτιστικό ρεπορτάζ, η εμπειρία μου απαντάει: λίγοι. Οι πιο πολλοί σκαρφίζονται μια ιδέα και βουρ στους διαδρόμους του υπουργείου Πολιτισμού και στις «επαφές» και στο γλείψιμο παραγόντων που ο λόγος τους μετράει- είναι το «μέσον» που πνίγει τη σημερινή Ελλάδα.

Όπως όλη η ελληνική κοινωνία θέλει να γίνει ένα απέραντο Δημόσιο, έτσι και η πλειονότητα των Ελλήνων καλλιτεχνών ζητάει… κρατική στοργή και προδέρμ. Γι΄ αυτό και τα ελληνικά προϊόντα- εμπορικά και καλλιτεχνικά- σπάνια καταφέρνουν να περάσουν τα σύνορα της χώρας κι είναι για εσωτερική κατανάλωση. Βλέπεις, η τέχνη με νοοτροπία δημοσίου υπαλλήλου, δεν είναι τέχνη. Γιατί; Δεν έχει φλόγα.

Δεν «καίγεται».