Στο φως τα βασανιστήρια και οι μυστικές πτήσεις της «Αir CΙΑ»

Το ημερολόγιο της φρίκης παρουσιάζει ο δημοσιογράφος Στέφεν Γκρέι στο βιβλίο-ντοκουμέντο «Αεροπλάνο-φάντασμα» (Εκδόσεις Ποντίκι), το οποίο περιγράφει το απόρρητο πρόγραμμα των βασανιστηρίων που εφαρμόζει η CΙΑ και το δρομολόγιο των μυστικών πτήσεών της για τη σύλληψη και τη μεταφορά υπόπτων, μεταξύ άλλων και πάνω από το ευρωπαϊκό και το ελληνικό έδαφος.

Πρόκειται για το αμερικανικό «αρχιπέλαγος Γκουλάγκ», κατά τη φράση που χρησιμοποίησε ο Αλεξάντερ Σολζενίτσιν για να περιγράψει το σοβιετικό δίκτυο από στρατόπεδα συγκέντρωσης· για έναν παράλληλο κόσμο που εκτυλίσσεται γύρω μας, αλλά παραμένει αόρατος για τους περισσότερους. Το σύστημα παράδοσης υπόπτων στη CΙΑ που περιγράφει ο δημοσιογράφος, ο οποίος συνεργάζεται μεταξύ άλλων με τις εφημερίδες «Νew Υork Τimes», «Sunday Τimes» και «Guardian», ενώ ήταν αρχικά ένα σύστημα στο οποίο οι βασανισμοί ήταν περιστασιακοί, μετατράπηκε σε σύστημα στο οποίο η CΙΑ ανέθετε ενεργά τις ανακρίσεις και τα βασανιστήρια σε «εξωτερικούς συνεργάτες»!

Με εντολή Μπους. Μέσα από συνεντεύξεις με τους πιλότους των πτήσεων, κρατουμένους, αξιωματούχους του Πενταγώνου και της CΙΑ, ο Γκρέι αποδεικνύει πώς το πρόγραμμα παράδοσης υπόπτων μετατράπηκε σε πρόγραμμα βασανιστηρίων με εντολή και εξουσιοδότηση του ίδιου του Αμερικανού προέδρου. Ο δημοσιογράφος ανακάλυψε ακόμη και τα τα ημερολόγια πτήσεων των περισσότερο από 20 αεροπλάνων που χρησιμοποιούσε η CΙΑ. «Στο επίκεντρο αυτών των κινήσεων ήταν», γράφει, «ένα λευκό τζετ πολυτελείας μήκους δώδεκα μέτρων, με χώρο για δώδεκα επιβάτες, ταχύτητα 400 κόμβων και αποθέματα καυσίμων που του επέτρεπαν να κάνει το ένα τέταρτο του γύρου του κόσμου χωρίς ανεφοδιασμό. Οι κρατούμενοι που περιγράφονται στο βιβλίο δεν εξαφανίστηκαν απλώς, για να σταλούν κατόπιν στην πατρίδα τους. Έκαναν ένα υποχρεωτικό ταξίδι σε ένα δίκτυο φυλακών σε χώρες όπου δεν είχαν ζήσει ποτέ ή από τις οποίες είχαν φύγει πριν από δεκαετίες και όπου δεν υπήρχαν ούτε κατηγορίες ούτε υποψίες εις βάρος τους».

Το σύστημα. Όπως του εξήγησε άλλωστε για το πρόγραμμα παράδοσης υπόπτων ένας βοηθός του συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας, «η πρακτική της σύλληψης υπόπτων και της μεταφοράς τους σε τρίτες χώρες δημιουργήθηκε επειδή ο εκτελεστικός κλάδος μάς ανέθεσε να εξουδετερώσουμε πυρήνες και να συλλάβουμε ανθρώπους που συμμετείχαν σε τρομοκρατικές οργανώσεις».

Όταν η CΙΑ ρώτησε πού έπρεπε να τους πηγαίνει, η απάντηση ήταν «αυτό είναι δική σας δουλειά». Έτσι αναπτύξαμε αυτό το σύστημα με το οποίο βοηθάμε χώρες οι οποίες καταζητούν ανθρώπους που έχουν κατηγορηθεί ή καταδικαστεί για εγκλήματα, να τους συλλάβουν στο εξωτερικό και να τους μεταφέρουν στο έδαφός τους όπου καταζητούνται από το νομικό σύστημα».

Σε πολλές περιπτώσεις, οι κρατούμενοι έφθασαν σε τέτοιες φυλακές μαζί με έναν κατάλογο από ερωτήσεις τις οποίες είχαν συντάξει δυτικές μυστικές υπηρεσίες, για να ομολογήσουν όσα ήξεραν και δεν ήξεραν. Στην περίπτωση του Αφγανιστάν, γράφει ο Γκρέι, η CΙΑ δημιούργησε τις δικές της φυλακές. «Οι ντόπιοι φρουροί “προετοίμαζαν” τους κρατουμένους και οι εργολήπτες της CΙΑ έκαναν τις ανακρίσεις».