Επιτήρηση τέλος Ζήτω η «επιτήρηση»!

Το τέλος της επιτήρησης για την ελληνική οικονομία, που λίγο- πολύ έχει προεξοφληθεί από την κυβέρνηση, κάθε άλλο παρά σηματοδοτεί και το τέλος του «στριμώγματος» από την πλευρά των Βρυξελλών και το οικονομικό επιτελείο θα βρεθεί στη γωνία σε σύντομο χρονικό διάστημα Η πολιτική συμφωνία μεταξύ του Γιώργου Αλογοσκούφη και του Χοακίν Αλμούνια, που διασφαλίζει την έξοδο της ελληνικής οικονομίας από την επιτήρηση- και για την οποία επιστρατεύτηκε μέχρι και ο Πρωθυπουργός στην εαρινή Σύνοδο Κορυφής- είναι «μια ανάσα» από την πραγματικότητα: η μόνη αγωνία, που μέρα την ημέρα υποχωρεί, του υπουργού Οικονομικών, είναι μήπως η Κομισιόν στις προβλέψεις της για την ελληνική οικονομία περιλάβει κάποια «υποσημείωση» σχετικά με την πληρότητα των στοιχείων που της παρέσχε η Αθήνα. Κάτι τέτοιο θα δημιουργήσει αυτομάτως υποψίες για «δημιουργική λογιστική» και μετά την υπόθεση των ομολόγων είναι το τελευταίο που θα ήθελε ο «τσάρος» της Πλατείας Συντάγματος, ο οποίος επί του παρόντος παρεπιδημεί στην Αυστραλία, μακριά από… βρυξελλιώτικες αγωνίες.

Ωστόσο, η πολιτική συμφωνία για την έξοδο από την επιτήρηση- ουσιαστικά στις 15 Μαΐου, τυπικά στο ΕCΟFΙΝ του Ιουνίου ή του Ιουλίου- δεν θα έπρεπε να ερμηνευθεί από το οικονομικό επιτελείο ως «ασυλία» από μέρους της Κομισιόν σε όλα τα πεπραγμένα της ελληνικής οικονομίας. Δεν είναι έτσι τυχαίο

Σαφές μήνυμα Αλμούνια πως δεν θα πάψει να επισημαίνει τα… χάλια της ελληνικής οικονομίας και να ζητεί διορθωτικά μέτρα

ότι ο Ισπανός επίτροπος μιλώντας στο Γαλλικό Πρακτορείο «έδειξε» την Ελλάδα- μαζί με την Ισπανία και την Πορτογαλία- ως χώρες με υπερβολικό έλλειμμα εμπορικού ισοζυγίου. Το χαρακτήρισε μάλιστα επικίνδυνο και επισήμανε πως εάν οι συγκεκριμένες τρεις χώρες είχαν διατηρήσει τα εθνικά τους νομίσματα, θα είχαν υποχρεωθεί σε υποτίμηση.

«Καμπανάκι». Εν ολίγοις, ο πανίσχυρος επίτροπος έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου για την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας. Ταυτοχρόνως, όμως, έδωσε σαφές μήνυμα προς την Πλατεία Συντάγματος πως δεν θα πάψει να επισημαίνει τα… χάλια της ελληνικής οικονομίας και, κατ΄ επέκταση, να ζητά τη διόρθωσή τους.

«Πλασματική». Η χαμηλή ανταγωνιστικότητα, λόγου χάρη, την οποία επισήμανε μιλώντας για το έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου, είναι ταυτοχρόνως προειδοποίηση πως η ανάπτυξη είναι ελαφρώς «πλασματική»- ότι στηρίζεται στην κατανάλωση κι ως εκ τούτου, εάν δεν υπάρξουν οι περίφημες διαρθρωτικές αλλαγές, θα υπάρχει διαρκής επιδείνωση. Για τους πολίτες της Ελλάδας αυτό θα σημαίνει πρωτίστως ύφεση και ανεργία.

Το Δ΄ ΚΠΣ. Παρηγοριά της κυβέρνησης για τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας είναι το Δ΄ ΚΠΣ, με το σχέδιό του να έχει μόλις εγκριθεί από τις Βρυξέλλες (έπειτα από αρκετά σούρ΄ τα- φέρ΄ τα των κ.κ. Φώλια και Μουσουρούλη). Εντός των επόμενων μηνών θα δοθεί η προκαταβολή των 400.000 εκατομμυρίων ευρώ.


Δρόμος στρωμένος μ΄ αγκάθια για Αλογοσκούφη

Δεν υπάρχουν ψευδαισθήσεις για τον κ. Αλογοσκούφη: γνωρίζει πως εάν δεν θέλει να γίνει πάλι το «μαύρο πρόβατο» της Ένωσης, τα μέτρα είναι συγκεκριμένα και έχουν όλα πολιτικό κόστος: ασφαλιστικό σύστημα που δεν θα ικανοποιήσει τη ΔΑΚΕ, αναμόρφωση του δημόσιου τομέα και του ευρύτερου δημόσιου τομέα που θα εξοργίσει την ΑΔΕΔΥ, μείωση των δημοσίων δαπανών, στοχευμένες δημόσιες επενδύσεις, ενδεχομένως ακόμη και πάγωμα της εισοδηματικής πολιτικής. Με αυτά τα δεδομένα δεν είναι να απορεί κανείς που ο κ. Αλογοσκούφης προτιμά την Αυστραλία από την Αθήνα ή τις Βρυξέλλες. Ενδεχομένως να προτιμά ακόμη και τον χαμό με τα ομόλογαόσο δεν τον ακουμπά…