[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Προτιμούν απλά να περιμένουν

Η νυχτερινή ζωή και το life style είναι άγνωστα εκεί. Αν κάποια φορέσει τακούνι ενόσω προσπαθεί να διασχίσει τα κατσάβραχα, είναι αποφασισμένη το δίχως άλλο να διασκεδάσει το… κοινό με τούμπες και σαβούρδες άνευ προηγουμένου. Γιατί, μπας και θα εκτιμήσουν το τελευταίο φόρεμα από περιζήτητο μαγαζί του Κολωνακίου, για το οποίο πρέπει κανείς να στάξει κάτι κατοστάρικα ευρώ;

Κατηγορηματικά όχι! Θα εκτιμήσουν όμως το χαμόγελο, τα λίγα λεπτά κουβέντας που θα τους κρατήσουν αναζωογονημένους έως το καλοκαίρι όπου θα ξαναγεμίσει το χωριό, τα δώρα που μπορεί να μην είναι ακριβά, αλλά είναι μόνο για εκείνους (ένα πακέτο τσιγάρα αγγλικά, ένα τσουρέκι ζαχαροπλαστείου, ένα κέικ βουτηγμένο στη σοκολάτα…). Άλλωστε, θα ακολουθήσει και το ηπειρώτικο φίλεμα, που όμοιό του δεν υπάρχει: πίτες με φρέσκο φύλλο, γιαούρτι, ξινόγαλο, ζυμωτό ψωμί, φέτα σπιτική αλλά και τηγανίτες.

Όλα αυτά βέβαια συνοδεύονται κι από άλλες «αμαρτίες»: ντόπιο τσίπουρο που η μυρωδιά του και μόνο σε ζαλίζει με το παραπάνω. Και να τα «στην υγεία σου» και να κι άλλοι μεζέδες και να τα τραγούδια και να και οι «πιπεράτες» ιστορίες του παρελθόντος.

Ο Νίκος και η Ρίνα, η Θωδούλα και ο Βασίλης θα ζήσουν για λίγες ημέρες τις παλιές δόξες του χωριού, όταν ήταν γεμάτο ζωή. Δεν γκρινιάζουν όμως για τη μοναξιά τους, αντίθετα περιμένουν καρτερικά να ακούσουν τον ήχο του αμαξιού καθώς διασχίζει την άσφαλτο. Αν η κόρνα ηχήσει, τότε έφτασαν οι «δικοί» τους.

Όταν όμως η άδεια τελειώσει, κατά τύχη (όπως πάντα) κανείς δεν θα είναι εκεί για να χαιρετήσω. Όλοι φεύγουν όσο πιο μακριά μπορούν (στο χωράφι, στο βουνό με τα «ζα», στον κήπο για να σκάψουν…). Πεισματικά αρνούνται να δεχτούν πως θα μείνουν και πάλι μόνοι.

Προτιμούν απλά να περιμένουν.