ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Ο Κέρβερος

O λόγος στους αναγνώστες.

Ο Μιχ.Κουβάτσος, Επιδάμνου 16, Αθήνα, γράφει:

«Σύμφωνα με το Σύνταγμα (1975), Άρθρο 26, η σύνταξη της πολιτείας (οργάνωση-εξουσίες του κράτους) είναι:

α. Η Νομοθετική, που ασκείται από τη Βουλή και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

β. Η Εκτελεστική, που ασκείται από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και την Κυβέρνηση.

γ. Η Δικαστική, που ασκείται από τα δικαστήρια, οι αποφάσεις των οποίων εκτελούνται εν ονόματι του ελληνικού λαού.

Η διάκριση των εξουσιών αποτελεί το χαρακτηριστικό γνώρισμα της (αληθούς) Δημοκρατίας. Πέραν όμως των ως άνω εξουσιών υπάρχει (άτυπα) και η λεγόμενη τέταρτη εξουσία, που είναι ο Τύπος (έντυπος και ηλεκτρονικός). Ο ελληνικός Τύπος, γενικώς, (εξαιρείται ο “κίτρινος”) ανέκαθεν υπήρξε συνεργάτης του κράτους και το στήριζε (και το στηρίζει) για τα εθνικά συμφέροντα, δάσκαλος και ποδηγέτης του λαού, αλλά (πάνω απ΄ όλα) υπήρξε (και είναι) ο “Κέρβερος” (=άγρυπνος φύλακας)

της Δημοκρατίας! Η Ιστορία μας το επιβεβαιώνει.

Ο κορυφαίος Γάλλος διανοούμενος και δημοσιογράφος Μπενζαμίν Κονστάν (του 19ου αιώνα) είπε: “Μοναδική υποστήριξη των αδικουμένων πολιτών από τις αυθαιρεσίες των ασκούντων εξουσία είναι οι αποκαλύψεις του Τύπου για τις πράξεις και παραλείψεις των αδικούντων”.

Έχει γραφεί (και είναι αληθές) ότι: “Η πένα του δημοσιογράφου είναι το κοφτερό νυστέρι στις πληγές που κατάτρωγαν το έθνος και τον λαό για τη σωτηρία τους”.

Θεωρώ σκόπιμο (και χρήσιμο) να παραθέσω τις γνώμες κορυφαίων αρχαίων Αθηναίων (πολιτικού, ρήτορος, στρατηγού) για την πολιτική και τον λαό:

1) “… Η πολιτική είναι ωμό και σκληρό πράγμα, γυμνό από κάθε άλλη σκέψη, πλην μίας: της επιτυχίας για την κατάληψη και διατήρηση της εξουσίας” Αλκιβιάδης 2) “Ο λαός δεν διοικείται με την καταγγελία των αναμφισβήτητων ελαττωμάτων του, αλλά με έπαινο των ανύπαρκτων αρετών του” Περικλής 3) και ο Ισοκράτης έγραψε στον βασιλιά της Σαλαμίνας της Κύπρου, Νικοκλέα: “Το ήθος των πολιτών γίνεται όμοιο με το ήθος των αρχόντων”. Η λαϊκή παροιμία είναι διατυπωμένη: “Το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι”. Ποιοι φταίνε για τη διαφθορά; Η συμβολή του Τύπου στην αποκάλυψη της αλήθειας και την υπεράσπιση του δικαίου είναι διαχρονική, διεθνώς εκδηλουμένη και αποτελεσματική. Αναφέρονται, ενδεικτικώς: η “υπόθεση Ντρέιφους” στη Γαλλία (1894-1914) με το “Κατηγορώ” του Εμίλ Ζολά. Το σκάνδαλο “Γουότεργκεϊτ” στις ΗΠΑ, που ανάγκασε τον πρόεδρο Νίξον σε παραίτηση. Το άρθρο “Τις πταίει” του Χαριλ. Τρικούπη (το 1878) στην εφημερίδα “ΚΑΙΡΟΙ”, που είχε ως αποτέλεσμα τη φυλάκισή του, αλλά και την καθιέρωση της εφαρμογής της “δεδηλωμένης”. Το 1989, ο Τύπος αποκάλυψε το “Σκάνδαλο Κοσκωτά”.

Σεβασμός, λοιπόν, προς τον Τύπο».