[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Αιδώς, Αργείοι!

Το πρωτοσέλιδο αθλητικής εφημερίδας ευρείας κυκλοφορίας έγραφε προχθές:«Φύγε, φύγε τώρα, Γερμανέ!». Και δεν ήταν το μόνο. Αιδώς, Αργείοι! Μεγαλύτερη από τη θλίψη και την απογοήτευση για το απροσδόκητο αποτέλεσμα σε τούτον τον αγώνα, όπου είχαμε επενδύσει «εθνικά», ήταν η αγανάκτησή μου από τούτη τη συντονισμένη έλλειψη τακτ, τούτη τη συλλογική «αμνησία».

Η λέξη «αχαριστία», η φράση «ηθικό χρέος» δεν λένε, φαίνεται, τίποτα σε τούτον τον λαό… Θυμίζω, λοιπόν, ότι «αχαριστία» στο Λεξικό Μπαμπινιώτη σημαίνει:

«Πράξη που δείχνει αγνωμοσύνη ή το να μην αναγνωρίζει κανείς την ευεργεσία, το καλό που του έγινε». Λες και πριν από το Εuro σκορπούσαμε νίκες, λες και πριν είχαμε καν Εθνική Ομάδα Ποδοσφαίρου…

Η ίδια εφημερίδα συμπλήρωνε στους πλάγιους τίτλους της: «Πού να ξέρει αυτός από Ελλάδα…». Πού να ξέρει, αλήθεια, ποια στάση χαρακτηρίζει κάθε εκδήλωση αυτού του λαού, τα τελευταία εκατόν ογδόντα έξι χρόνια της Νέας του Ιστορίας. Στην πολιτική ζωή, στην εθνική, στην κοινωνική. Θεός ο τάδε πολιτικός, πρωθυπουργός, στρατηγός, αθλητής, επιστήμονας, τη μια μέρα ή τον έναν χρόνο. Στα Τάρταρα, την άλλη μέρα, την επόμενη χρονιά. «Άρον, άρον, σταύρωσον αυτόν!».

Έτσι άλλωστε με τη νεοπλουτίστικη ηθική μας αφήνουμε γρήγορα πίσω φίλους και ευεργέτες, έτσι εύκολα τινάζουμε γρήγορα από πάνω μας τις ευθύνες- ως άτομα και ως κράτος- για «να πάμε γι΄ άλλα»… Έτσι, επιφανειακά, ελαφρά, τυχαία, περιστασιακά…

Αυτόν τον ίδιο «Γερμανό» δεν ήταν που αυτός ο ίδιος λαός κατέβηκε στους δρόμους και τον υποδέχθηκε στο αεροδρόμιο πριν από δυόμισι χρόνια, που τον αποθέωσε και τον ακολούθησε στο λεωφορείο, σε εκείνη την απίστευτη πορεία θριάμβου έως το Παναθηναϊκό Στάδιο; Τώρα, είναι έτοιμος να τον λιθοβολήσει…

Ψιτ, κύριοι, συντοπίτες, συνάδελφοι, συμπατριώτες!

Κάτι οφείλουμε σε αυτόν τον συμπαθή άνθρωπο, ακόμα κι αν δεν μας είναι χρήσιμος πια. Του χρωστάμε, ως φόρο τιμής για τη χαρά που μας έδωσε εκείνο το μαγικό ελληνικό καλοκαίρι, μια αυτοσυγκράτηση στις λέξεις και στις εκφράσεις.

Όσο για το επόμενο μεγάλο ελληνικό κατόρθωμα, σε οποιονδήποτε τομέα, ας αναζητήσουμε άλλον ήρωαή, ακόμα καλύτερα, ας τον φτιάξουμε εμείς οι ίδιοι, με τα χεράκια, τα μυαλουδάκια και τα ποδαράκια μας.

Καιρός είναι άλλωστε να ξεσκουριάσουν λίγο από το τσερόκι, το ριάλιτι και τη φραπεδιά!