Γνώμη

Σαλιγκάρια και αετοί

Το σαλιγκάρι είναι ένα γαστερόποδο πνευμονοφόρο μαλάκιο και ορίζεται ως ανεπαρκώς ερμαφρόδιτο. Αποτελεί χαρακτηριστικό μεζέ της κρητικής κουζίνας και μαζεύεται κυρίως έπειτα από βροχή. Ο ερμαφροδιτισμός, που γενετικά ορίζεται ως μία κατάσταση παθολογική και χαρακτηρίζεται από την παρουσία γεννητικών οργάνων και των δύο φύλων στο ίδιο ον, αποτελεί κανόνα σε πολυάριθμες ζωικές ομάδες, ιδίως σε παράσιτα. Ενίοτε αποτελεί κανόνα και σε ιδεολογήματα που προκύπτουν έπειτα από ακραίες καταστάσεις- πολιτικές, κοινωνικές, αθλητικές.

Για τα «σαλιγκάρια» της ελληνικής κοινωνίας η βαριά ήττα της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου από την αντίστοιχη τουρκική αποτελεί μία καλή μπόρα για να εμφανιστούν και να καταθέσουν τις ερμαφρόδιτες απόψεις τους.

Όσοι διαθέτουν καλή μνήμη θα θυμούνται ασφαλώς πως είναι τα ίδια «σαλιγκάρια» που πήγαν κόντρα στον καιρό και εμφανίστηκαν το κατακαλόκαιρο του 2004. Και του χρόνου το καλοκαίρι όμως, αν η εθνική μας ομάδα καταφέρει να είναι παρούσα στα γήπεδα της Ελβετίας και της Αυστρίας για τα τελικά του Εuro 2008, δεν θα διστάσουν να χρησιμοποιήσουν τον ερμαφροδιτισμό τους ως άλλοθι για να εμφανιστούν ξανά.

Αν ζούσε στις ημέρες μας ο Αίσωπος, ο μύθος που θα διάλεγε για τον Ότο Ρεχάγκελ θα ήταν σίγουρα αυτός που αναφέρεται στον αετό και το βέλος. Οαετός καθισμένος στον βράχο περίμενε το θήραμά του όταν ένας κυνηγός τον εντόπισε και τον πέτυχε με το βέλος κατάστηθα. Η πίσω άκρη της σαΐτας ήταν από φτερό αετού. Όταν το είδε αυτό ο αετός ψέλλισε πριν ξεψυχήσει: «Η πιο μεγάλη μου λύπη είναι που πεθαίνω από αετίσια φτερά».