Δίκτυο

Όταν η «μηχανή» κολλάει

Τι συμβαίνει όταν κάποιος δουλεύει χρόνια τη «μηχανή» προκειμένου να εισέλθει- δι΄ εκλογής- στην εξουσία, καταφέρνει να γίνει εξωκοινοβουλευτικός γραμματέας σ΄ ένα υπουργείο, το εκμεταλλεύεται κατά το δυνατόν κι όταν πλησιάζουν οι εκλογές κάποιοι «απολίτιστοι» του χαλούν τη… μαγιονέζα; Αν διαθέτει στόφα πολιτικού το διαχειρίζεται το πρόβλημα-στόχο. Αν όχι, αντιδρά σαν τον μαθητή που απαντά στην τιμωρία του δασκάλου δέρνοντας τα άλλα παιδάκια που δεν τον παίζουν. Έτσι κι ο γενικός γραμματέας του υπουργείου Πολιτισμού. Στη Θεσσαλονίκη- εκλογική του περιφέρεια στους ευσεβείς πόθους του- απώλεσε την ψυχραιμία του σε ερώτηση για το μέλλον του κλειστού επί 15νθήμερο Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος κι έγινε απαξιωτικός, αγενής και προσβλητικός προς τους εκπροσώπους του Τύπου, δίκην δασκαλάκου που αντιμετωπίζει με τη βέργα τις δύσκολες ερωτήσεις των μαθητών του. Εδώ κολλάει το «συ είπας». Καθότι σ΄ αυτή την «ηδύ-πολη» κάποιοι «θα πρέπει να φροντίζουν να μη βγάζουν μόνοι τους τα μάτια τους», όπως ο ίδιος έλεγε…


Με αέρα… φλαμένκο

Ό,τι έχει σχέση με τη σταθερή εικόνα καλλιτέχνης της όπερας ξεχάστε το. Μικροκαμωμένος αλλά λεπτός, με σώμα καλοφτιαγμένο, με μέση, νεώτατος- παρά τα κατάλευκα μαλλιά του-, άνετος, γοητευτικός, κομψόςμαύρο στενό, μεσάτο παντελόνι, φαρδομάνικο χωρίς κουμπιά και με σκίσιμο στο στήθος μαύρο μεταξωτό πουκάμισο. Κάτι πιο κοντά σε χορευτή του φλαμένκο, παρά σε βαρύτονο. Ο Ντμίτρι Χβοροστόφσκι στη σκηνή του Μεγάρου Μουσικής κόμισε έναν αέρα διαφορετικό. Και μια μεγάλη φωνή. Ένας βαρύτονος με διεθνή καριέρα που βρίσκεται στην κορυφή της, γλυκόλαλος, με πειθαρχημένη, απόλυτα ελεγχόμενη, άψογη τεχνική, με τέλειο φραζάρισμα, με δυνατότητα να περνάει από το ένα ύφος στο άλλο, με καταπληκτική ευκολία και με ένα ξεχωριστό πρόγραμμα- καθόλου από τα «εύκολα», εξ ου, προφανώς, και το Μέγαρο είχε πολλές κενές θέσεις στο ρεσιτάλ του: ρωσικές μελωδίες του 19ου και του 20ού αιώνα. Με αποφασιστικό στήριγμά του τον Εσθονό πιανίστα Ίβαρι Ίλια, ο Ρώσος- Σιβηριανός- βαρύτονος άφησε να ξεχειλίσει η μουσικότητα και η αισθαντικότητά του κερδίζοντας απόλυτα το κοινό. Στα ανκόρ, βέβαια, έδωσε μια κλωτσιά κι αναποδογύρισε την καρδάρα με το γάλα- ίσως γιατί ήθελε να αποδείξει την γκάμα του, ίσως γιατί την ήθελε ο οργανισμός του την εύκολη επευφημία. Γυρίζοντας την πλάτη στον βαθύ ψυχισμό της ρωσικής μελωδίας, μας επανήλθε με δύο φθαρμένες από τη χρήση καντσονέτες και, ανάμεσά τους, το «Κρέντο» του Ιάγου από τον βερντιάνικο «Οθέλλο». Ομολογώ βέβαιακαι αμαρτίαν ουκ έχω- ότι κι εκεί υπέροχος ήταν. Ειδικά στην άρια, συγ-κλο-νι-στι-κός, ανάσα δεν ακουγόταν στην Αίθουσα των Φίλων της Μουσικής. Στο τέλος εξομολογιόμουν σε φίλους ότι και Φοίβο να τραγουδούσε, καρτερικά θα το αποδεχόμουν. Γιατί ο Χβοροστόφσκι είναι σπουδαίος. Και μακάρι να τον ξανακούσουμε.


Στον αέρα το Φεστιβάλ

Στον αέρα απειλείται να μείνει η διοργάνωση του Φεστιβάλ Κινηματογράφου τον ερχόμενο Νοέμβριο με τη λήξη των συμβάσεων 35 εργαζομένων σε αυτό, για τους οποίους το υπουργείο Πολιτισμού όχι μόνον δεν θέλησε να δεσμευτεί για την ανανέωσή τους, αλλά διά στόματος γενικού γραμματέα φρόντισε μόνον να τους ευχαριστήσει και να τους αποχαιρετήσει «με κατανόηση». «Κατανοούμε, ευχαριστούμε, γεια σας και καλή τύχη» ήταν το μόνο που άκουσαν. Ποιος θα προετοιμάσει, θα οργανώσει και θα στελεχώσει το επόμενο φεστιβάλ; Ίσως μια νέα γενιά συμβασιούχων, κάποια «δικά μας παιδιά» που περιμένουν, ίσως οι εκλογές. Ποιος ξέρει;