«Η άγρια κοινωνία κάνει τους καλλιτέχνες αληθινούς»
«Ποια είναι τα σχέδιά μου για το μέλλον; Δεν έχω σχέδια για το μέλλον κι ευτυχώς δεν με απασχολεί ιδιαίτερα και το παρελθόν. Το μέλλον για μένα είναι ένα ανοικτό βιβλίο. Πάντα έτσι ήμουν. Δεν έχω στόχους. Ζω το παρόν», λέει η Γιόκο Όνο
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Για τη Γιόκο Όνο η φήμη είναι ένα παράδοξο. Πριν παντρευτεί τον Τζον Λένον ήταν ήδη γνωστή στον χώρο τής πρωτοπορίας, κυρίως για το έργο της «Cut Ρiece» («Κόψε Κομμάτι»): καθισμένη στη σκηνή παρακινούσε τους φιλότεχνους να χρησιμοποιήσουν ένα ψαλίδι και να κόψουν τα ρούχα της μέχρι, στο τέλος, να μείνει εντελώς γυμνή. Όταν παντρεύτηκε τον Λένον έγινε η πιο γνωστή καλλιτέχνις του κόσμου που η τέχνη της παρέμεινε στη σκιά! Η φήμη είχε πάντα τον πρώτο λόγο…
Αλλά ποτέ δεν είναι αργά. Σήμερα, στα 73 της, επιστρέφει με το νέο της άλμπουμ «Υes Ι΄m a W itch» («Ναι είμαι μάγισσα»)- ένα ρεμίξ παλαιότερων κομματιών της, που ανέλαβε να φρεσκάρει η αφρόκρεμα των εκπροσώπων της ανεξάρτητης μουσικής σκηνής (Cat Ρower, Τhe Flaming Lips, Αntony of Αntony and the Johnsons κ.ά.) κρατώντας απείραχτη μόνο τη φωνή της. Το ότι ασχολήθηκαν με τη μουσική της τόσο καταξιωμένοι καλλιτέχνες είναι μια αίσθηση δικαίωσης για την ίδια, όπως δήλωνε στο διαδικτυακό περιοδικό«Salon».
Οι άνθρωποι που ασχολήθηκαν με το άλμπουμ φτιάχνουν μιαν αρκετά ευρεία γκάμα απόψεων και στυλ. Πώς έγινε η επιλογή; Αισθάνθηκε άραγε κάποιου είδους εγγύτητα με το ύφος τους;
«Είναι οι σούπερ σταρς της ανεξάρτητης μουσικής. Μεγάλοι μουσικοί όλοι τους. Είμαι πολύ υπερήφανη που έκαναν τον κόπο να ασχοληθούν».
Σε μια τέτοια περίπτωση, όπου τεχνολογία, πείρα και ταλέντο συναντώνται σε ένα άλμπουμ, το τελικό αποτέλεσμα μπορεί να είναι αρκετά διαφοροποιημένο σε σχέση με την αρχική εκτέλεση. Είναι και μια καλή ευκαιρία να δει ο δημιουργός με άλλο μάτι τη δουλειά του…
Συνέβη το ίδιο και στη Γιόκο Όνο; «Απλά το διασκέδασα», λέει. «Γιατί κάθε φορά ένιωθα ότι βρίσκω κάτι καινούργιο. Μου έδιναν άλλες εκδοχές των συγκεκριμένων τραγουδιών- κι αυτό είναι πάρα πολύ ωραίο».
Πιστεύει, άραγε, ότι χρειάστηκε καιρός μέχρι να κριθεί η δουλειά της για την πραγματική της αξία; «Αυτό σημαίνει ότι η δουλειά μου είχε δύναμη από μόνη της. Δεν επισκιάστηκε απ΄ τους Βeatles η απ΄ τον Τζον. Κι αυτό είναι σημαντικό.
Αισθάνομαι ότι ήμουν μοναχική, ανεξάρτητη καλλιτέχνις τότε, ενώ τώρα είμαι μέρος τού τρεντ. Είναι σπουδαίο αυτό, γιατί η ανεξάρτητη μουσική είναι το σήμερα. Ένα είδος επανάστασης. Το 1980 και το 1990, ό,τι γραφόταν ήταν αποστειρωμένο. Όλοι συμμορφώνονταν στις προδιαγραφές που έθετε η βιομηχανία. Τώρα, επειδή κοινωνικά το κλίμα είναι άγριο, οι καλλιτέχνες αρχίζουν πάλι να γίνονται αληθινοί. Και είναι σπουδαίο αυτό».
Google news
