[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Τρέχα λαγέ

Mε την αδημονία ζωγραφισμένη στο πρόσωπο, τη γραβάτα σχεδόν λυμένη γύρω από τον λαιμό και σταθερή αγωνία μήπως τους εγκαταλείψει το αποσμητικό την κρίσιμη στιγμή, τα στελέχη τρέχουν να προλάβουν.

Ξέρουν καλά πως είναι θέμα χρόνου, γιατί αν δεν προλάβουν αυτοί θα προλάβουν οι άλλοι. Το σήμερα (όπως έχουν μάθει πια καλά τα στελέχη) είναι ήδη χθες και χθες δεν θυμούνται καν τι έφαγαν.

Ένας εσπρέσο παγώνει μονίμως μπροστά τους, ενώ έπρεπε ήδη να βρίσκονται στην αίθουσα του σεμιναρίου, του τρίτου μέσα σε ένα μήνα, για τις νέες τάσεις, οι οποίες μέχρις ότου εκείνοι καθήσουν σαν επιμελείς μαθητές στη θέση τους, έχουν αρχίσει ήδη να παλιώνουν. Και τα στελέχη δεν προλαβαίνουν. Θέλουν να είναι εκεί, πριν άλλο στέλεχος-λαγός βρεθεί να τρέχει μπροστά τους.

Τεντώνουν τα αυτιά να ακούσουν, απλώνουν τις κεραίες να πιάσουν το μήνυμα και ονειρεύονται μια μέρα που θα μένει ακίνητη και τίποτε δεν θα αλλάζει, που δεν θα χρειάζεται να κάνουν πως ξέρουν ενώ ιδέα δεν έχουν, που δεν θα τους ζητηθεί να αποφασίσουν ενώ αγνοούν τι τρέχει γύρω τους. Γιατί γύρω τους τρέχουν πολλά. Το web βράζει, οι μόδες ασθμαίνουν, οι δρόμοι γλιστράνε συνεχώς, οι αίθουσες των αεροδρομίων γεμίζουν όλο και πιο πολύ άγχος. Γιατί εδώ που τα λέμε, μέσα στη βιασύνη- και τα στελέχη άνθρωποι είναι- υπάρχει ο κίνδυνος να προσπεράσουν κάτι, μια τρελή ιδέα, έτσι τους φάνηκε στην αρχή- όπως εκείνη που κάποιος θα «κατέβαζε» να δει ταινίες από το Ίντερνετ, ή θα «ανέβαζε» τα βίντεο που έφτιαχνε στο σπίτι- και μετά να μετανιώσουν πολύ γι΄ αυτό. Ποτέ δεν ξέρεις. Αυτό είναι που τους φοβίζει περισσότερο από όλα. Και πληρώνουν ακριβά τη συμμετοχή τους σε ένα συνέδριο ακόμη, για να είναι έτοιμοι, απόλυτα διαβασμένοι στο μέλλον, κουλ και δοσμένοι με την ψυχή τους σε μια θριαμβευτική ανατροπή. Τι κρίμα, που μόλις βγουν από την πόρτα τους περιμένει ένας εντελώς καινούργιος κόσμος.