[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Κυρία με στυλ «κυρίας»

Εξαιρετική οικογένεια, δεν μπορώ να πω. Η τσάντα της… Κυρίας (ο τίτλος είναι αποτέλεσμα μιας ψυχοφθόρου εσωτερικής προσπάθειας, ώστε να μην ενδώσω στην ενδογενή τάση μου για καυστική κριτική που αγγίζει, κάτω υπό συγκεκριμένες συνθήκες, τα όρια της κατινιάς), υποδήλωνε (θα έλεγα πως έκραζε!) το υψηλό οικονομικό τους στάτους. Το ζεύγος ακολουθούσε στο ταξίδι (καθώς εδώ πρόκειται για πατροπαράδοτα ελληνικά δεσμά) ο έφηβος γιος και ο πεθερός αγκαζέ με την πεθερά. Παρασκευή μεσημέρι στο αεροδρόμιο: ουρά από ταξιδιώτες περίμεναν υπομονετικά τη σειρά τους για τον έλεγχο των χειραποσκευών. Μπροστά μου η εν λόγω οικογένεια. Μπροστά από αυτούς μια μητέρα τριών παιδιών: δύο αγοράκια έως πέντε ετών κι ένα βρέφος στο καροτσάκι του. Εκείνη λύγιζε κρατώντας στα χέρια δεκάδες σακούλες και σακουλάκια, τελώντας προφανώς σε σύγχυση εξαιτίας της επιεικώς ατίθασης προσωπικότητας των δύο πιτσιρικάδων.

Βρήκε την ευκαιρία το λοιπόν, η περί πολλού οικογένεια και της «έκλεψε» τη σειρά. Και ούτε γάτα, ούτε ζημιά! Κι ενώ εκείνοι έβλεπαν τη σειρά τους να έρχεται, να σου ένας εκ των υπαλλήλων, ο οποίος ζητά από όλους μας να παραχωρήσουμε τη θέση μας στην κατακαημένη μητέρα.

Δεν άντεξε ο πεθερός την… αδικία και άρχισε να «ψέλνει» τα ανείπωτα επειδή, λέει, είχε αγχωθεί μήπως χάσει το αεροπλάνο. Ξίνισε τα μούτρα της και η Κυρία (Ε, το μήλο κάτω από τη μηλιά θα πέσει), συμφώνησε και ο… Κύριος.

Δεν άντεξα! Πόσο να κάνει κανείς το κορόιδο. Τους υπενθύμισα το λοιπόν πως ούτως ή άλλως εκείνη προηγείται. Τι ήθελα και το άνοιξα το στοματάκι μου; Η Κυρία δεν έκλεισε το δικό της. Να κοιτάω τη δική μου δουλειά μου είπε και να μη σχολιάζω έτσι αυθαιρέτως. Ύψωσε τον τόνο της φωνής της, τόσο ώστε να την ακούσουν όλοι· έπρεπε να καθαρίσει το Όνομα της κατά τα άλλα αριστοκρατικής οικογένειάς της.

Είχε δίκιο. Ζητώ δημοσίως συγγνώμη για τη συμπεριφορά μου. Έπρεπε να της έχω πει κι άλλα τόσα! Γιατί, Κυρία μου, το στυλ της «κυρίας» που φοράς πρέπει να το τιμάς κιόλας. Μάλλον, όμως, αυτά είναι ψιλά γράμματα.