ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ Φιλόδοξος διάδοχος του μεταρρυθμιστή Λουθήρου

Βασικά, δεν τους καταλαβαίνω όλους αυτούς που αντιδρούν στην πρόθεση του Κώστα Καραμανλή να… μεταρρυθμίσει την παιδεία. Η αλήθεια είναι βέβαια ότι ποτέ στην Ιστορία οι μεταρρυθμιστές δεν δικαιώθηκαν τον καιρό που έκαναν τις μεταρρυθμίσεις. Στο ανάθεμα τούς έστελναν οι σύγχρονοί τους, στο πυρ το εξώτερον. Κι αν ζούσαν εκεί περί τον Μεσαίωνα, έτσι και έκαναν το λάθος να προτείνουν μεταρρυθμίσεις δύο τινά (τους) συνέβαιναν: ή τους αποκεφάλιζαν με συνοπτικές διαδικασίες ή τους «διακοσμούσαν» με πίσσα και πούπουλα και τους έβγαζαν βόλτα στο κέντρο της πόλης να τους βλέπει ο λαός και να φτύνει στον κόρφο του μη τον πιάσει το κακό το μάτι, του μεταρρυθμιστή. Μόνο ο Λούθηρος κατάφερε να ξεφύγει από τη σκληρή μοίρα των μεταρρυθμιστών, και έκανε τη γνωστή καριέρα στην Ιστορία ως Λούθηρος ο μεταρρυθμιστής. Τώρα γιατί εμένα μού έχει κάτσει (μπορεί και στον λαιμό!) ότι ο δεύτερος που φιλοδοξεί να διαδεχθεί τον Λούθηρο ιστορικά είναι ο Καραμανλής;

Ανέξοδα
Ίσως γιατί άμα δεν έχεις δουλειά να κάνεις, και πολύ περισσότερο δεν έχεις να παρουσιάσεις και το αποτέλεσμα της δουλειάς σου, το ρίχνεις σε πράγματα ανέξοδα, που δεν κοστίζουν τίποτε και που μπορεί να κάνουν τον άλλο να τσιμπήσει. Σου λέει ο καλών προθέσεων πολίτης, «εντάξει, μπορεί να μην έχει κάνει τίποτε ως Πρωθυπουργός, αλλά είναι μεταρρυθμιστής». Και είναι έτοιμος να του συγχωρήσει τα πάντα, και περισσότερο την απόλυτη απραξία που τον διακρίνει. Διότι, σου ξαναλέει ο καλόπιστος πολίτης, «ΟΚ, δεν έκανε τίποτε ως Πρωθυπουργός, αλλά εγώ τον μεταρρυθμιστή τον θέλω να σκέφτεται, όχι να αναλώνεται στο πώς θα διευθετήσει τον καβγά Μεϊμαράκη- Σουφλιά». Γελάτε; Κακώς. Καθ΄ ότι η έννοια «μεταρρυθμιστής» προσλαμβάνει άλλες διαστάσεις στο μυαλό του πολίτη. Έχει κάτι το εξωπραγματικό. Το αλλούτερο! Το κάπως αλλιώς. Το μεταφυσικό. Και μας αρέσει- δεν μας αρέσει, ο Καραμανλής, με κάτι τέτοια, να δείτε, την ώρα που όλοι εμείς γελάμε, θα τον κονομήσει τον τίτλο του «μεταρρυθμιστή» – και μαζί, ως μπόνους, άλλη μια τετραετία!…

Αισιόδοξος
Ο Γιώργος, από την άλλη πλευρά, δεν έχω δει πιο αισιόδοξο άνθρωπο, πιστεύει ότι θα τις κερδίσει τις εκλογές. «Δεν υπάρχει περίπτωση» σου λέει, «θα τις κερδίσω». Ίσως να είναι ο μοναδικός άνθρωπος στη Χαριλάου Τρικούπη που το πιστεύει, αλλά σημασία έχει ότι όχι μόνο το πιστεύει, αλλά και το λέει κιόλας. Κι έχει την αξία του ως γεγονός. Διότι όταν είσαι επικεφαλής ενός κόμματος, που ζει συνεχώς μέσα στη μιζέρια και αναλώνεται στο πώς ο ένας θα βγάλει το μάτι του άλλου, δύο πράγματα είσαι καταδικασμένος να κάνεις: το ένα να προσπαθείς να τους συμμαζέψεις όλους αυτούς και το δεύτερο να εμφυσήσεις αισιοδοξία στο στράτευμα μπας και γίνει κάνα θαύμα! Ο Γιώργος, είναι αλήθεια, προσπαθεί και για τα δύο. Μπορεί να μην είναι αποτελεσματικός, μπορεί να κάνει και λάθη (όπως για παράδειγμα χειρίστηκε το θέμα Κουλούρη- Πάγκαλου), αλλά κανείς δεν μπορεί να του αμφισβητήσει ότι προσπαθεί. Και προσπαθεί πολύ. Και πολλές φορές μοιάζει να είναι τόσο, μα τόσο μόνος σ΄ αυτή την προσπάθεια…

Ομαδικό άθλημα
Η πολιτική, το ξέρουν όλοι, είναι ομαδικό άθλημα. Ίσως το πιο ομαδικό. Έχεις μια ομάδα, βάζεις στο γήπεδο τους καλύτερους παίκτες και παλεύεις για τη νίκη. Μέχρι πριν από μερικούς μήνες τού έλεγαν του Γιώργου, παίζεις μόνος σου, είσαι «ατομιστής» (όρος που χρησιμοποιούσαμε παιδιά παίζοντας μπάλα στις αλάνες), και έτσι δεν κερδίζεται το παιχνίδι. Του το είπαν μια, δυο, τρεις, δέκα- εντάξει, είπε ο Γιώργος, σας βάζω όλους μέσα. Και τους έβαλε. Και ποιο είναι το αποτέλεσμα; Να τρώγονται σαν σκυλιά με την ίδια ή και μεγαλύτερη ένταση που τρώγονταν όταν ο Γιώργος τούς είχε (στην) απέξω. Μου λένε εκείνοι που μετέχουν στις συνεδριάσεις των κομματικών οργάνων ότι αυτό που γίνεται σε κάθε συνεδρίαση μόνο με τη φράση του Ηλιόπουλου «είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα» μπορεί να περιγραφεί. Τόσο καλά, δηλαδή. Ως εχθροί
Το πράγμα έχει τόσο παραγίνει, που απορώ με τις αντοχές του Γιώργου, ο οποίος είναι παρών τις περισσότερες φορές και τους ακούει. Και τους βλέπει. Διότι εκτός από το να ακούς, πρέπει και να δεις το θέαμα ανθρώπων που έχουν κοινή πολιτική πορεία 30 και πλέον χρόνια και λογικά θα έπρεπε να έχουν μια συντροφικότητα, αν όχι μια φιλία, να τους συνδέει, να συμπεριφέρονται ως εχθροί. Και όχι απλοί εχθροί, αλλά ορκισμένοι. Ο καθένας κάνει τοποθέτηση στα όργανα όχι για να πει τρία πράγματα της προκοπής και για το πώς το ΠΑΣΟΚ θα γίνει κυβέρνηση, αλλά πώς θα καρφώσει τον (εσωκομματικό) αντίπαλό του. Γι΄ αυτό, μου λένε, ότι με το που ανοίγει η πόρτα στην αίθουσα συνεδριάσεων τρέχουν οι πιο προνοητικοί να πιάσουν καρέκλες που ακουμπάνε σε τοίχο… μήπως και γλιτώσουν κάνα πισώπλατο μαχαίρωμα. Αν και ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος, διότι υπάρχουν και οι αδέσποτες…

«Παιδικές ασθένειες»
«Παιδικές ασθένειες» ονομάζεται αυτή η κατάσταση στην πολιτική. Και θεωρείται απολύτως φυσιολογική σε περιπτώσεις όπως αυτή του ΠΑΣΟΚ που βρέθηκε στην αντιπολίτευση έπειτα από μακρά κυβερνητική θητεία. Καμιά αντίρρηση. Να βγουν και να το πουν όμως. «Κοιτάξτε, μην περιμένετε να γίνουμε σύντομα και πάλι κυβέρνηση» διότι περνάμε ιώσεις». Λ.χ., τώρα περνάμε (συγγνώμη Θόδωρε) μια βαριάς μορφής «Παγκαλίτιδα», η οποία θέλει τον χρόνο της να ιαθεί. Την περασμένη εβδομάδα περάσαμε μια (Κίμωνα, με συγχωρείς) «Κουλουρίτιδα», τις προάλλες μια «Παπαντωνίτιδα» (Γιάννο, σόρι) και ούτω καθ΄ εξής. Μη γεμίζουν το μυαλό του κοσμάκη που τους ακολουθεί με ιδέες ότι όπου να ΄ναι πέφτει η Δεξιά κι ερχόμαστε, γιατί με κάτι τέτοια όχι τώρα δεν έρχονται, αλλά ούτε σε δέκα χρόνια…