Οι άλλοι πρωταγωνιστές «Ένα 30% των Ελλήνων έχει δεύτερη μόνιμη σχέση»

Ανηφόριζα βιαστικός την Ιωάννου Γενναδίου αφήνοντας πίσω μου μια παρέα γυναικών με ασπρόμαυρα μαντίλια να «συνωμοτεί» έξω από τη Μονή Πετράκη. Είχα τρομοκρατηθεί από το ασφυκτικό του πρόγραμμα και ήθελα να φτάσω νωρίτερα στο ραντεβού. Θα είχαμε 40 λεπτά στη διάθεσή μας πριν ξεκινήσει το επόμενο «περιστατικό». Το προηγούμενο βράδυ τον είχα δει στο Μegaron Ρlus να αναρωτιέται «να παντρευτεί κανείς ή να μην παντρευτεί;» και οι νέοι- όσοι δεν ήταν στις καταλήψεις- έκαναν ουρές για ένα αυτόγραφο! Έχει και η ψυχανάλυση τους σταρ της. Έναν παλιό αριστερό που κάποτε ήθελε να αλλάξει τον κόσμο.

O Ματθαίος Γιωσαφάτ έχει υπάρξει στέλεχος του συστήματος υγείας της Αγγλίας, ήταν ο πρώτος πρόεδρος της Παιδοψυχιατρικής Εταιρείας Ελλάδας και ένα τμήμα της «καλής κοινωνίας των Αθηνών» τον αναγνωρίζει ως τον ψυχαναλυτή της. Με τα Μedia έχει τυπικές σχέσεις. «Δεν τους μιλάει για να μην του μιλάνε». Προχωρώντας προς την αίθουσα αναμονής πρόλαβα να δω από τη μισάνοιχτη πόρτα του γραφείου του μια παρέα 25άρηδων. «Ομαδική ψυχοθεραπεία». Στο καταθλιπτικόγια τα γούστα μουσαλονάκι «ψαχουλεύω» τα αποκόμματα που είχα «στριμώξει» τις τελευταίες ημέρες στην τσάντα μου. Ένα το πιο ενδιαφέρον: «Διευθύντρια ιταλικού τηλεοπτικού σταθμού προκαλεί σάλο με το βιβλίο της που περιγράφει σε πρώτο πρόσωπο το χτίσιμο μιας καριέρας από κρεβάτι σε κρεβάτι». «Πουλήθηκα σαράντα φορές», ήταν ο τίτλος της εφημερίδας «La Stampa», που φιλοξενεί συνέντευξη της Μανουέλας Πετέσα, διευθύντριας ενός τοπικού ιταλικού CΝΝ (και όχι κάποιου πορνοκάναλου). Μήπως τελικά αυτά που δεν μας λένε οι ντετέκτιβ μάς τα πουν οι ψυχαναλυτές; Τι λέτε,επιστρέφουμε στα εγκλήματα πάθους;

Δεν το πιστεύω. Βεβαίως τα εγκλήματα πάθους πάντα υπήρχαν στην Ελλάδα όπως και σε άλλες καθυστερημένες περιοχές, τη Σικελία και τον ισπανικό Νότο. Παλαιά, στην επαρχία ήταν τέτοια η κοινωνική πίεση, που έπρεπε ο πατέρας ή ο σύζυγος να «καθαρίσει»

Στη φύση τα θηλυκά αναζητούν πάντα τα καλύτερα γονίδια. Τα αρσενικά ματώνουν, αγωνίζονται, το θηλυκό κοιτάει και μετά πάει με τον ισχυρό. Πάει με τον νικητή. Τώρα ο δυνατός έπαψε να είναι ο μπρατσωμένος, ο Ηρακλής, ο ιππότης.
Σήμερα δύναμη είναι το πορτοφόλι, το μυαλό, η διασημότητα

τη γυναίκα που ξενοκοιτούσε. Την έσφαζαν μπροστά στα παιδιά τους και μετά έλεγαν «την αγαπούσα πάρα πολύ».

Ή έλεγαν «ήταν η κακιά ώρα»…

Αυτό μου ακούγεται πιο σωστό. Γιατί κάποιος πρέπει να είναι τελείως τρελός για να σκοτώσει, να κάτσει είκοσι χρόνια φυλακή, να καταστρέψει τα παιδιά του. Επειδή τον απάτησε; Μπορεί να ακούγεται τρελό αλλά συμβαίνει.

Η ψυχανάλυση διατείνεται ότι ξαναζεί κανένας αισθήματα που είχε στην παιδική του ηλικία. Ο πρώτος χρόνος είναι πολύ σημαντικός, είναι τότε που δημιουργείται η σχέση αγάπης μητέρας- παιδιού. Ένα παιδί που δεν έχει αγαπηθεί, αισθάνεται προδομένο. Αυτό μπορεί να επιταθεί αργότερα στο τρίτο-τέταρτο έτος της ηλικίας, που περνάει την οιδιποδιακή φάση. Αγαπάω τη μάνα μου και θέλω να την παντρευτώ, αλλά απογοητεύομαι γιατί είναι με τον μπαμπά μου. Αυτό δημιουργεί έναν θυμό, ο οποίος στις φυσιολογικές περιπτώσεις των ανθρώπων σιγά σιγά εξατμίζεται. Τη συγχωρείς και λες θα μεγαλώσω και θα βρω και εγώ μια παρόμοια γυναίκα.

Φαντάζομαι ότι το αντίστοιχο για τις γυναίκες είναι το σύνδρομο της Ηλέκτρας… Ακριβώς. Οπότε όταν παντρεύομαι, παλινδρομώ. Αρχίζω και βλέπω τη γυναίκα μου λίγο σαν μαμά, παραπονιέμαι, δεν με προσέχεις, δεν μ΄ αγαπάς, γιατί κοίταξες αυτόν;

Ελπίζω ότι εσείς έπειτα από 40 χρόνια ψυχανάλυσης δεν έχετε τέτοια προβλήματα. Μην το λέτε. Ευτυχώς πάντως η δική μου γυναίκα κοιτάζει τον Σον Κόνερι, ε δε θα τη σκοτώσω επειδή της αρέσει ο Σον Κόνερι. Ο άνθρωπος λοιπόν όταν ακούει «σε αφήνω, φεύγω», τότε αναζωπυρώνεται το παλιό μίσος, η αίσθηση αδικίας, η αίσθηση εγκατάλειψης και θέλει να σκοτώσει αυτή τη γυναίκα, δηλαδή την «μάνα» του ή να σκοτώσει τον «πατέρα» του, δηλαδή τον εραστή της.

Πάντως σε όλα αυτά τα εγκλήματα υποβόσκει μια αίσθηση κυριαρχίας. Ο άλλος είναι «ιδιοκτησία» μας.

Κυρίως οι γυναίκες πιστεύουμε ότι είναι ιδιοκτησία μας. Αυτό δεν μας απαγορεύει οι περισσότεροι να έχουμε σχέσεις και με άλλες γυναίκες,εάν τουλάχιστον πιστέψουμε τις στατιστικές.

Το 90-93% των αντρών έχουν μία ή περισσότερες εξωσυζυγικές σχέσεις. Κάποιον δεσμό ή ένα «πήδημα». Επειδή ο γάμος κάποια στιγμή δυσκολεύει, έχουμε μια τριγωνοποίηση. Ο τρίτος άνθρωπος, ο οποίος τελικά στηρίζει αυτόν τον γάμο. Χωρίς αυτόν, ο γάμος είναι ένα τραπέζι με δυο πόδια. Υπολογίζουμε ότι ένα 30% των Ελλήνων έχει μια δεύτερη μόνιμη σχέση, ένα δεύτερο γάμο δηλαδή. Μπορεί κάθε δυο- τρία χρόνια, να την αλλάζει, να ανανεώνεται, αλλά δεν μπορεί να σταθεί χωρίς αυτή.

Οι άνθρωποι αποφάσισαν για κοινωνικούς λόγους να γίνουν μονογαμικοί, δεν είναι όμως στη φύση τους. Ο καθένας είχε όσα θηλυκά μπορούσε. Και ο πιο ισχυρός είχε τα περισσότερα. Οπότε μαζευτήκαμε οι αδύναμοι και λέμε «ώς πού θα πάει αυτό;» και βάλαμε κανόνες. Έτσι έγινε ο γάμος

Μιλάμε ουσιαστικά για «νεκρούς γάμους»;

Όχι απαραίτητα. Μπορεί να αγαπάς τον άντρα σου ή τη γυναίκα σου- να έχετε παιδιά-, αλλά να μη σου αρκεί πια αυτή η σχέση. Και το ρίχνεις στη δουλειά, αλλά συχνότερα βρίσκεις μια γκόμενα.

Φταίει πάντα ο «άλλος» ή πρέπει να το δεχτούμε σαν κάτι νομοτελειακό;

Οι άνθρωποι αποφάσισαν για κοινωνικούς λόγους να γίνουν μονογαμικοί, δεν είναι όμως στη φύση τους. Ο καθένας είχε όσα θηλυκά μπορούσε. Και ο πιο ιΑνηφόριζα σχυρός είχε τα περισσότερα. Οπότε κάποια στιγμή μαζευτήκαμε οι αδύναμοι και λέμε «ώς πού θα πάει αυτό; αυτός να έχει όλες τις γυναίκες;» και βάλαμε κανόνες. Έτσι έγινε ο γάμος και αναγκάστηκαν οι άνθρωποι να γίνουν μονογαμικοί. Δεν είναι μέσα στη φύση τους. Το αρσενικό εξασφαλίζει την αθανασία του από τα γονίδια και όσο πιο πολλά θηλυκά γονιμοποιήσεις τόσο περισσότερο πλησιάζεις την αθανασία. Σιγά σιγά το ανθρώπινο είδος δημιούργησε και στη γυναίκα ερωτική επιθυμία, γιατί οι γυναίκες είναι τα μόνα θηλυκά που έχουν οργασμό, για να αποκτήσει αμοιβαιότητα ο γάμος.

Οι γυναίκες απατούν λιγότερο;

Ναι, και για κοινωνικούς λόγους, γιατί τις σφάζανε, αλλά δεν είναι και μέσα τους. Έχουν εξασφαλίσει την αθανασία τους. Είναι παθιασμένες μέχρι να βρουν έναν άντρα να τις γονιμοποιήσει, μετά χάνουν εν μέρει και το ενδιαφέρον για τον σύζυγο. Εάν η γυναίκα μου πρέπει να πετάξει από το μπαλκόνι εμένα ή την κόρη μου, θα πετάξει

Ποτέ δεν συνιστώ να λες στον άντρα σου ή στη γυναίκα σου ότι γνώρισες κάποιον άλλο. Ακόμη και αν σε συγχωρέσει παραμένει μια απειλή. «Είχε ο άλλος μεγαλύτερο πέος;» ή «ήταν νεώτερη από μένα;

εμένα. Ενώ οι άντρες συνήθως δημιουργούν παράλληλες σχέσεις για να κυριαρχήσουν; Και γιατί τους αρέσει. Η τεστοστερόνη τούς ωθεί να τρέχουν πίσω από τις γυναίκες και να θέλουν σεξ. Οι γυναίκες συνήθως απατούν τους άντρες τους όταν δεν είναι ικανοποιημένες από τον γάμο. Ο γάμος σημαίνει για αυτές πολλά περισσότερα από ό,τι για έναν άντρα.

Ο άντρας κάνει σεξ, η γυναίκα θέλει αγκαλιά…

Περίπου. Αλλά μην τις υποτιμάτε. Ένα 60-70% των γυναικών έχει μία ή περισσότερες εξωσυζυγικές σχέσεις. Στις γυναίκες είναι λίγο πιο σπάνιο το «one night stand».

Άρα είναι εύλογο κάποιες γυναίκες να επιλέγουν τον δυνατό,να ψάχνουν δηλαδή την αγκαλιά του διοικητή ή του προϊσταμένου της;

Μα στη φύση τα θηλυκά αναζητούν πάντα τα καλύτερα γονίδια. Όλα τα αρσενικά, πριν «πηδήσουν», ματώνουν, αγωνίζονται, το θηλυκό κοιτάει και μετά πάει με τον ισχυρό. Πάει με τον νικητή της ξιφομαχίας. Γιατί έτσι εξασφαλίζεται η βελτίωση της ράτσας. Τώρα ο δυνατός έπαψε να είναι ο μπρατσωμένος, ο Ηρακλής, ο ιππότης. Σήμερα δύναμη είναι το πορτοφόλι, το μυαλό, η διασημότητα.

Μας το παρουσιάζετε σαν φυσικό, οι περισσότεροι όμως το κατακρίνουμε…

Το κατακρίνουμε οι αδύναμοι. Όπως οι άσχημοι λέμε για τους όμορφους, οι φτωχοί για τους πλούσιους, οι γέροι για τους νεώτερους.

Πολεμάμε αυτό που δεν μπορούμε να είμαστε.

Ναι, γι΄ αυτό κάνουν και τους πολέμους οι σκατόγεροι. Για να σκοτώνονται οι νέοι. Είναι ένα μίσος απέναντι στη νέα γενιά. Σε μια σχέση πρέπει να λέμε την αλήθεια; Να ομολογούμε ότι έχουμε την ανάγκη και ενός άλλου ανθρώπου; Επ΄ ουδενί λόγω. Μερικοί το κάνουν και είναι εις βάρος τους. Λίγα ζευγάρια, πολύ ώριμα, το αντέχουν αυτό. Εγώ ποτέ δεν συνιστώ να λες στον άντρα σου ή στη γυναίκα σου ότι γνώρισες κάποιον άλλον. Ακόμη και αν σε συγχωρέσει, παραμένει μια απειλή. «Είχε ο άλλος μεγαλύτερο πέος;» ή «ήταν νεώτερη από μένα;». Άρα, όπως λέγανε και οι παλιές, «κάνε ό,τι κάνεις αλλά να μην το μάθω». «Μα έχω τύψεις», θα σου πουν κάποιες γυναίκες.

Τότε να πας σε ένα ψυχίατρο να δώσεις εκατό ευρώ και να εκτονωθείς ή να πας στον παπά να εξομολογηθείς. Η αλήθεια δεν πρέπει να λέγεται.


Τα παιδιά μεγαλώνουν με την ΤV και όχι με τη μάνα τους

Η τηλεόραση είναι μέρες τώρα που δείχνει την ίδια σκάλα και την ίδια πόρτα. Και μαζί, όλες οι «λεπτομέρειες» από το ραντεβού του διοικητή του ΙΚΑ με την υπάλληλο. Πότε πήγε, τι ήπιε, τι λένε οι ιατροδικαστές ότι ήπιε, γιατί πήγαιναν βόλτα με το αμάξι του, γιατί αυτή φορούσε τακούνια, από πού αγόραζε αρώματα, τι είδε ο ντεντέκτιβ, με ποιον μιλούσε στο κινητό της πέρυσι τον Δεκαπενταύγουστο όταν όλοι οι υπόλοιποι ήμασταν στις εκκλησίες, γιατί δεν είχε τη φωτογραφία του άντρα της στο κινητό της; Και μαζί βεβαίως οι πληροφορίες για τις «προμήθειες» του Οργανισμού, γιατί βεβαίως ποιος ενδιαφέρεται για τα βιάγκρα και τα τακούνια; Τα ελλείμματα του Οργανισμού είναι αυτά που μας απασχολούν (…ναι, αλλά ποιου «οργανισμού» είναι το θέμα;). Όταν ο σκηνοθέτης βαριέται τα πλάνα της σκάλας, δείχνει την προσαγωγή του δράστη στην Εισαγγελία. Στο πρόσωπο του δράστη τα κανάλια έχουν περάσει «μωσαϊκό»- έτσι το ονομάζουν- για να τον «προστατέψουν»· μην τα ξεφτιλίσουμε και όλα! Κάτι σαν τις μαύρες βούλες που έβαζαν παλαιότερα στα τσοντοπεριοδικά για να κρύψουν τα επίμαχα σημεία. Περνούσες από την Ομόνοια έβλεπες, στα μανταλάκια τα «όργια» αλλά δεν υπήρχε προσβολή της δημοσίας αιδούς γιατί το «άνω τμήμα του μορίου ήταν καλυμμένο». Μη γελάτε, υπάρχει και σχετική αθωωτική δικαστική απόφαση. Στις μέρες μας τα «όργια» κυκλοφορούν σε DVD και συνοδεύουν εφημερίδες που εξανίστανται: «6 στους 10 Έλληνες δικαιολογούν τους δράστες των εγκλημάτων πάθους»!

Τα Μίντια αναπαράγουν απλώς αυτό που συμβαίνει στην κοινωνία;Ή «γεννούν» κιόλας συμπεριφορές;

Τα Μίντια διδάσκουν. Σήμερα τα παιδιά μεγαλώνουν με την τηλεόραση και όχι

Οι περισσότεροι έχουμε διπλά στάνταρτς. Εμείς θέλουμε να το “κάνουμε” αλλά όχι η γυναίκα μας ή η κόρη μας. Και ξέρετε πολλούς παπάδες που πιστεύουν στον Θεό; Εξαιρείσθε, βεβαίως, οι πολιτικοί και οι δημοσιογράφοι που…
σκοτώνεστε για εμάς

με τη μάνα τους. Η μάνα δουλεύει. Η βία που υπάρχει γύρω μας οφείλεται και στα Μίντια. Στην απενοχοποίηση της βίας, στην ηρωοποίησή της. Όχι ο 007, αλλά οι ειδήσεις είναι το χειρότερο.

Συχνά πάντως κυριαρχεί ένας πουριτανισμός,παράλληλα όμως με την παραβίαση κάθε έννοιας ιδιωτικής ζωής. Όταν ήμουν στο Λονδίνο, όλοι αγόραζαν τη «Νews of the world», τη μεγαλύτερη εφημερίδα στον κόσμο. Έξι εκατομμύρια αντίτυπα. Περίπου η μισή εφημερίδα ασχολείτο με σκάνδαλα παπάδων, δασκάλων, γιατρών. «Πήδηξε αυτήν την άρρωστη», ή «έκανε όργια με αυτήν την πιστή». Και την αγόραζαν όλοι οι πουριτανοί και μάλιστα μαζί με το αντίστοιχο «Βήμα» ή την «Καθημερινή», για να δείχνουν σοβαροί.

Μάθατε για την Ιταλίδα που έγραψε ένα βιβλίο για το πώς έχτισε την καριέρα της «κρεβάτι- κρεβάτι»;

Είναι ανάγκη να μας το πει η Ιταλίδα; Ήξερα μία πολύ ωραία κοπέλα που ήταν στα Μedia. Όταν συζητήσαμε για πρώτη φοράς, της είπα: «Τυχερή». Και μου απάντησε: «Δεν ξέρετε τι τραβάω. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να έρχομαι σε επαφή και να μη μου ρίχνεται». Και άμα δεν «συναινέσεις», δεν προχωράς.

Δεν εκπλήσσεσθε με αυτούς που διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για τις «ανομίες» των άλλων.

Μα οι περισσότεροι έχουμε διπλά στάνταρτς. Εμείς θέλουμε να το «κάνουμε» αλλά όχι η γυναίκα μας ή η κόρη μας. Και ξέρετε πολλούς παπάδες που πιστεύουν στο Θεό; Εξαιρείσθε βεβαίως οι πολιτικοί και οι δημοσιογράφοι, που σκοτώνεστε για εμάς. Κάποτε είχα γνωρίσει μια γυναίκα πολιτικού και μου έλεγε: «Οι αλήτες τα κλέψανε όλα, πήρανε από τον τάδε 500.000,

εμείς πήραμε μόνο 200.000 και μας λένε κλέφτες»!