Σφίγγουν χαλινάρι και ζωνάρι

«Ευτυχώς που υπάρχουν και οι γάμοι!». Ο κ. Παναγιώτης Μαρίνης είναι ένας από τους δεκατρείς αμαξάδες που έχουν απομείνει στην Αίγινα και πρόεδρος του- άτυπου- Σωματείου των αμαξάδων του νησιού. Περιμένει καρτερικά στο λιμάνι της Αίγινας κάποιον επιβάτη. «Κόσμο έχει μόνο το καλοκαίρι. Τον χειμώνα μπορεί να περάσουν μέρες ολόκληρες χωρίς να κάνουμε ούτε μια κούρσα».

ΗΑίγινα είναι ένα από τα τέσσερα νησιά της Ελλάδας- τα υπόλοιπα είναι η Ζάκυνθος, οι Σπέτσες και η Κέρκυρα- στα οποία κυκλοφορούν ακόμα άμαξες με άλογα. «Υπάρχουν και άλλες άμαξες- στην Κρήτη, στο Λουτράκι, στη Θεσσαλονίκη, στην Ακρόπολη. Παλαιότερα υπήρχαν πολύ περισσότερες· στην Κηφισιά για παράδειγμα ήταν περισσότερες από δέκα», λέει. Όπως συμπληρώνει, οι Έλληνες εκδρομείς είναι οι καλύτεροι πελάτες και κυρίως όσοι έχουν μικρά παιδιά: «Τα τελευταία τουλάχιστον χρόνια

ΜΕΡΑΚΙ

«Οι περισσότεροι έχουμε τις άμαξες από μεράκι. Δεν μπορεί να ζήσει οικογένεια από αυτήν τη δουλειά»

αρκετά ζευγάρια ενοικιάζουν άμαξες για τους γάμους τους και αυτό μας δίνει μια ανάσα. Το κόστος κυμαίνεται από 100 έως 150 ευρώ, χωρίς τον στολισμό».

Η απλή βόλτα κοστίζει 15 ευρώ και διαρκεί ένα τέταρτο με είκοσι λεπτά. «Υπάρχει και η διπλή κούρσα, που διαρκεί μισή ώρα», λέει ο αμαξάς κ. Δημήτρης Τζίτζης που φέτος κλείνει το 67ο έτος της ηλικίας του. «Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε τις άμαξες από αγάπη προς τα άλογα, από μεράκι. Δεν μπορεί να ζήσει μια οικογένεια από αυτήν τη δουλειά. Πρέπει να έχεις και δεύτερη και τρίτη. Το άλογο δεν είναι σαν το αυτοκίνητο που άμα δεν το κινήσεις δεν θα κάψεις βενζίνη. Το άλογο θέλει φαγητό, συντήρηση, φροντίδα, ιατρική παρακολούθηση. Τρεις ώρες την ημέρα θέλω μόνο για να τα ταΐσω», λέει ο κ. Μαρίνης.

Σύμφωνα με τους αμαξάδες της Αίγινας η αγορά ενός νέου σε ηλικία αλόγου είναι πανάκριβη υπόθεση. Η τιμή του αρχίζει από 2.000

ευρώ και μπορεί να φθάσει ακόμα και τα 5.000. Για την τροφή του και μόνο χρειάζεται τουλάχιστον 1.000

ευρώ τον χρόνο. «Το άλογο μπορεί να φθάσει ακόμα και την ηλικία των 20, 25, ακόμα και των 30 χρόνων. Το γέρικο όμως δεν μπορεί να κάνει τη δουλειά που κάνει ένα νέο», αναφέρει ο κ. Λυκούρης Σώζος, αμαξάς κι αυτός της Αίγινας. «Όλοι έχουμε από τρία ή τέσσερα άλογα. Κανένας δεν έχει μόνο ένα. Ένα άλογο μπορεί να εργάζεται συνέχεια από τις έξι το πρωί ώς τις έντεκα το βράδυ. Μετά, όμως, θα πρέπει να μείνει στον στάβλο για τρεις τουλάχιστον ημέρες».

Ο κατάλογος των εξόδων μοιάζει να μην έχει τέλος: «Μια καινούργια άμαξα- πλέον είναι εισαγόμενες, κυρίως από την Αίγυπτο, αφού δεν υπάρχουν Έλληνες κατασκευαστές- κοστίζει 12 με 14 χιλιάδες ευρώ. Τα δε εξαρτήματα που χρειάζονται προκειμένου να τραβάει το άλογο την άμαξα φθάνουν τα 2.500 ευρώ», λέει ο κ. Σωζος και συμπληρώνει: «Η Αίγινα είναι ξερονήσι. Τις τροφές των αλόγων τις φέρνουμε από Θήβα, Εύβοια, Καρδίτσα. Αυτό σημαίνει 6 ή 7 ευρώ η μπάλα το σανό. Όσο για σύνταξη, ούτε λόγος. Δεν υπάρχει ασφαλιστικός κλάδος για μας και είμαστε ασφαλισμένοι στον ΟΓΑ. Η Αγροτική Ασφαλιστική μάς ασφαλίζει για τυχόν ατυχήματα στον δρόμο με άλλα οχήματα». Αξίζει να σημειωθεί ότι και για τις άμαξες ισχύει κανονικά ο Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας. Οφείλουν να υπακούουν στα σήματα της Τροχαίας.
«Δεν θα υπάρξει άλλη γενιά…»

Ο κ. Μαρίνης υπογραμμίζει ότι ο κλάδος έχει παράπονα από την Πολιτεία. «Μας είπαν ότι θα μας δώσουν μια επιδότηση από το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης- την περιμένουμε ακόμα. Έχουμε κάνει εισηγήσεις στο υπουργείο Τουριστικής Ανάπτυξης για οικονομική βοήθεια. Καμία απάντηση. Όσο για το μέλλον, το βλέπουν δυσοίωνο. «Το επάγγελμα είναι παραδοσιακό. “Πηγαίνει” από πατέρα σε γιο. Τα παιδιά μας όμως, ούτε που θέλουν να ακούνε για τις άμαξες. Φοβάμαι ότι έπειτα από τη δική μας γενιά δεν θα υπάρξει άλλη γενιά αμαξάδων», λέει.