Από το Δημοτικό στο πτυχίο

«Μόλις οι γιατροί μού ανακοίνωσαν ότι αντιμετώπιζα σοβαρό πρόβλημα υγείας, είπα μέσα μου: “Χρωστάω, έστω τώρα, στον εαυτό μου να κάνω αυτό που οι δικοί μου δεν με άφησαν να κάνω νεώτερη, να σπουδάσω…”».

Με 6 παιδιά και 8 εγγόνια, στα 61 της χρόνια σήμερα, η Ελένη Αποστολίδου-Γκαμηλιάρη είναι πτυχιούχος της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης από τον περασμένο Νοέμβριο. Μάλιστα, το πτυχίο της πήρε με άριστα, έστω κι αν είχε βγάλει μόνον το Δημοτικό! «”Εσύ δεν θα πας άλλο στο σχολείο, γιατί πρέπει να μας βοηθήσεις”,

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΒΗΜΑ

Έκανε το πρώτο βήμα όταν έμαθε ότι έχει σοβαρό πρόβλημα υγείας και αποφάσισε να κάνει το όνειρό της πραγματικότητα

μου το απαγόρευσαν στα 12, η φιλάσθενη μητέρα και τα άλλα 5 αδέρφια μου, που ήθελαν συμπαράσταση από το μεγαλύτερο κορίτσι του σπιτιού. Αναγκαστικά αφοσιώθηκα στην οικογένεια», θυμάται σήμερα. Στα 18 παντρεύεται, βάζει μπρος τη δική της πολύτεκνη οικογένεια. «Με την ανατροφή των παιδιών μου, κατά κάποιο τρόπο, η ανάγκη μου για μόρφωση είχε καλυφθεί. Είχα ένα όραμα, ότι αν τα αναθρέψω σωστά μια μέρα θα μπορέσουν να σπουδάσουν, να πάρουν τη μόρφωση που εγώ ώς τότε δεν είχα», λέει.

Βρήκε τη σπίθα
Και η ίδια, όμως, απέδειξε πως ποτέ δεν είναι αργά. Βρήκε τη «σπίθα» που ζητούσε στην, προσωρινή μεν σοβαρή δε, περιπέτεια της υγείας της, σε ηλικία 42 ετών. «Τότε έκανα το πρώτο βήμα, αποφάσισα να κάνω πράγματα και για μένα, επιτέλους να μορφωθώ. Πολλές φορές κοντοστάθηκα έξω από το σχολείο, ντρεπόμουν όμως να μπω και μέσα. Σκάλισα τον εαυτό μου, το δούλεψα στο μυαλό μου για επτά ολόκληρα χρόνια- από το να το πεις μέχρι να το πιστέψεις, υπάρχει απόσταση. Κάποια μέρα το πήρα απόφαση, αποφάσισα πως έχω κι εγώ δικαιώματα και μπορώ, χτύπησα την πόρτα του νυχτερινού σχολείου, στα 49 πλέον. Για επτά χρόνια, Γυμνάσιο- Λύκειο, ήμουν κάθε απόγευμα με τη μαθητική τσάντα στον ώμο».

Το απολυτήριο Λυκείου ήταν μόνον η αρχή. Δίνει Πανελλήνιες Εξετάσεις, εισάγεται στη Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης και για πέντε χρόνια μετακομίζει από την Αθήνα στη συμπρωτεύουσα, μακριά από την οικογένειά της. «Δεν έδινα απλώς εξετάσεις. Πήγαινα κανονικά κάθε πρωί στα αμφιθέατρα, το έζησα το Πανεπιστήμιο». Κι όπως λέει, η εμπειρία της αυτή ήταν από τις συγκλονιστικότερες στη ζωή της: «Για πρώτη φορά αισθάνθηκα ότι είμαι άνθρωπος. Τότε κατάλαβα τη διαφορά των ανθρώπων που σπουδάζουν. Σχηματίζονται, διαφορετικά βγαίνουν στη ζωή χωρίς εφόδια. Θα προσπαθήσω όλα αυτά που πήρα, αφού τα εμπεδώσω και τα καλλιεργήσω, να τα δώσω και στα παιδιά μου. Σημασία δεν έχει μόνο να παίρνεις…».


«Με δέχτηκαν ως… συνομήλικη»

ΑΝ ΚΑΙ ΣΤΑ 56 ΤΗΣ στα πανεπιστημιακά έδρανα, η Ελένη Αποστολίδου-Γκαμηλιάρη αφοσιώθηκε με ζήλο στις σπουδές της. «Το δυσκολότερο δεν είναι να μελετήσεις. Όταν αγαπάς αυτό που κάνεις, δεν το βλέπεις σαν αγγαρεία. Θέλει προσπάθεια και σύστημα για να περιορίσεις το μυαλό σου από όλα τα άλλα, να επικεντρωθείς στο διάβασμά σου, να ξενυχτήσεις για να ετοιμάσεις την εργασία σου. Θέλει θάρρος να πεις ότι εγώ θα τον κάνω αυτόν τον αγώνα γιατί αξίζει!».

Στην ηλικία των παιδιών της οι συμφοιτητές της, τη δέχτηκαν ως… συνομήλικη. «Γίναμε μια παρέα, τους ρωτούσα εάν τους επιβαρύνει η παρουσία μου. “Όχι, μας ευχαριστεί”, μου απαντούσαν και το έβλεπα και από τα αστεία μας. Σε παιδιά από άλλα κράτη που δυσκολεύονταν τούς έλεγα να διαβάσουμε μαζί…», θυμάται. Όνειρό της είναι η συνέχεια των σπουδών της, αυτήν τη φορά στην ψυχολογία: «Πάντα ήταν πολύ ψηλά στα ενδιαφέροντά μου. Ως εθελόντρια σε γυναίκες με καρκίνο του μαστού, με γέμιζε να δίνω χαρά και μηνύματα. Αν θέλει και με αξιώσει ο Θεός, μπορεί να προχωρήσω. Για την ώρα, όμως, το βρίσκω πολύ δύσκολο, τα παιδιά και τα εγγόνια μου χρειάζονται υποστήριξη».