Το πεύμα του τόνου

Μea culpa

Καμιά φορά θολώνει το μυαλό ακόμη και για πράγματα που βρίσκονται μπροστά στη μύτη σου, για γεγονότα γνωστά, για πρόσωπα φιλικά, ακόμη και αγαπημένα. Έτσι στην προχθεσινή κριτική μου για το έργο του Γιώργου Σκούρτη «Το θρίλερ του έρωτα» χρέωσα τη σκηνοθεσία στον πρωταγωνιστή και δάσκαλο Γ ιώργο Αρμένη, ενώ το έργο σκηνοθέτησε (και σ΄ αυτόν βεβαίως ανήκουν οι έπαινοι) ο Περικλής Καρακωσταντόγλου.

Πράγμα βεβαίως που το ήξερα, αφού, εκτός των άλλων, συνυπάρχουμε ως δάσκαλοι στη Δραματική Σχολή και, βεβαίως, υπάρχει στο πρόγραμμα της παράστασης.

Συνηθισμένος από τις σκηνοθεσίες του Αρμένη στο δικό του θέατρο και σε ώρα, εμφανώς, αφηρημάδας έκανα το λάθος. Ασυγχώρητο. Γιατί εκτός από το ότι η σκηνοθεσία είναι θαυμάσια, ο Καρακωσταντόγλου κάνει μ΄ αυτήν την παρθενική του παρουσία σ΄ αυτό το επιτήδευμα. Ηθοποιός με στέρεη τεχνική, κύρος και επαγγελματική σεμνότητα, ταλέντο αυτοφυές (είχα τη χαρά ως πρόεδρος της επιτροπής να τον εξετάσω και να του απονείμω το πτυχίο, όταν ακόμη ζούσε ο Κάρολος Κουν πριν από τριάντα χρόνια). Ως ηθοποιός προσέρχεται στη σκηνοθεσία διαθέτοντας πείρα, μεράκι και αγάπη για τους συναδέλφους του. Και οφείλονται χάριτες στον Γ. Αρμένη που τον εμπιστεύτηκε και ετέθη ως ηθοποιός στα χέρια ενός μαθητή του!