«Κάτω τα χέρια από τα σώματα των μοντέλων»

Στα νιάτα της η Ντάιαν φον Φίρστενμπεργκ, μετά το διαζύγιό της με έναν πρίγκιπα, μπήκε στην παρέα του Άντι Γ ουόρχολ.

Και ξενυχτούσε στα πάρτι του στο θρυλικό «Στούντιο 54» της Νέας Υόρκης μαζί με τον Μικ και την Μπιάνκα Τ ζάγκερ και τον σχεδιαστή Νικ Χάλστον. Ήταν η εποχή των ΄70s και της επιτυχίας της ως σχεδιάστριας του φορέματος-φάκελος, το οποίο έπειτα από πωλήσεις πέντε εκατομμυρίων κομματιών μπήκε στο Μητροπολιτικό Μουσείο της Νέας Υόρκης.

Έγινε πρωτοσέλιδο στην εφημερίδα «Wall Street Journal» και εξώφυλλο στο «Νewsweek» (το 1976 και το 2006!). Κι αμέσως μετά την προχθεσινή παρουσίαση της νέας της συλλογής στην Εβδομάδα της Νέας Υόρκης, η Ντάιαν Φον Φίρστενμπεργκ παίρνει θέση για το θέμα των ανορεκτικών μοντέλων στις πασαρέλες.

«Αυτό που χρειαζόμαστε είναι οδηγίες και όχι κανόνες. Χρειάζεται να ενθαρρύνουμε τα πρακτορεία μοντέλων και τους σχεδιαστές που κάνουν παρουσιάσεις στη Νέα Υόρκη, το Μιλάνο, το Λονδίνο, το Παρίσι να γίνουν υπεύθυνοι. Αλλά είναι απαράδεκτο να μετράμε τη μάζα σώματος ενός κοριτσιού. Το θεωρώ υποτιμητικό. Πάντα επεδίωξα μέσα από τη δουλειά μου να κάνω τις γυναίκες δυνατές», λέει στον «Guardian» με την ιδιότητα της προέδρου του Αμερικανικού Συμβουλίου Σχεδιαστών Μόδας, αποφασισμένη να φέρει σε ισορροπία τη σχέση της μόδας με τις γυναίκες.

Γ ι΄ αυτό και η συλλογή που έδειξε στη Νέα Υ όρκη ήταν το όραμα μίας δυνατής και ανεξάρτητης γυναίκας, όπως επεσήμανε στην ανταπόκρισή της η Σούζι Μένκες της «Ιnternational Ηerald Τribune». Και δεν μπορούσε να είναι κάτι διαφορετικό.

«Είμαι η κόρη μίας γυναίκας που επιβίωσε από τα στρατόπεδα του Άουσβιτς, του Μπίρκεναου και του Ρέιβενσμπρουκ και όχι ενός θύματος», γράφει η Ντάιαν φον Φίρστενμπεργκ στην αυτοβιογραφία της «Diane: Α Signature Life» αφιερωμένη στη μητέρα της, Λίλιαν Ναχμία, γόνο της γνωστής εβραϊκης οικογένειας της Θεσσαλονίκης.

«Το μόντελινγκ είναι ένα περίεργο και σύντομης διάρκειας επάγγελμα και όλη αυτή η ιστορία θέσπισης κανόνων για το βάρος και το ύψος των μοντέλων ενισχύει την εμμονή του κόσμου γύρω από τον χώρο. Το θεωρώ γελοίο. Βρίσκω πιο συναρπαστικό το ότι σήμερα έχουμε μία γυναίκα υποψήφια για πρόεδρο της Γαλλίας . Ότι στην Αμερική έχουμε μία γυναίκα υποψήφια για πρόεδρο των ΗΠΑ και μία γυναίκα για εκπρόσωπο του Λευκού Οίκου. Αυτά είναι τα μοντέλα που θα πρέπει να δίνουν έμπνευση στα κορίτσια», είναι το μήνυμά της.