ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ Μπορεί να μην έχουμε κυβέρνηση, αλλά τουλάχιστον έχουμε αντιπολίτευση

Πάνω που με είχε πιάσει απογοήτευση από την τάση του ΠΑΣΟΚ να υιοθετεί κάθε πρόβλημα που αντιμετωπίζει η κυβέρνηση και να γίνεται, τρόπος του λέγειν, χαλί να το πατήσει (η κυβέρνηση), ήρθε χθες η πρωτοβουλία του Γιώργου να καταθέσει πρόταση μομφής, κι ένιωσα να με συνεπαίρνει «μια βαθιά ανθρώπινη συγκίνηση». Πώς το έλεγε παλιά ο αείμνηστος; Έτσι ακριβώς. Γιατί μπορεί να μην έχουμε κυβέρνηση που να μπορεί να βάλει ένα λιθαράκι πάνω στο άλλο, αλλά έχουμε τουλάχιστον αντιπολίτευση. Ναι, δεν διστάζω να το επαναλάβω, έχουμε αντιπολίτευση! Και τι αντιπολίτευση. Εκεί που νομίζεις ότι άλλο δεν κάνει από το να βγάζει την κυβέρνηση από τη δύσκολη θέση, κάνει ένα τσαφ, και λες, τώρα τι είναι αυτό; Αστραπή είναι, κάποια έκρηξη ή πυροτέχνημα σαν αυτά που ρίχνουν στα γήπεδα; Μιλάμε για μέγα θέμα. Σκέφτομαι να αρχίσω να το μελετώ με την προσοχή και την ενδελέχεια ανατόμου παλαιάς εποχής, που προσπαθούσε με τον μεγεθυντικό φακό κολλημένο στο μάτι να εντοπίσει τα μυστήρια του ανθρώπινου σώματος. Άδικο έχω;

«Αλληλεγγύη»
Καθόλου, και λυπούμαι που εξαναγκάζομαι να… αυτοδικαιωθώ. Αλλά τι να κάνω που περάσαμε μήνες και μήνες παρατηρώντας το ΠΑΣΟΚ, που αντί να λέει στον κόσμο τι ακριβώς πιστεύει για τα προβλήματα της χώρας, τι προτείνει, τι εισηγείται, τι λύσεις έχει, προσπαθούσε να επιλύσει πρώτα τα προβλήματα της κυβέρνησης. Ήταν αυτή η «αλληλεγγύη» που το χαρακτήριζε και η οποία πραγματικά ενθουσίαζε τους πολίτες, γιατί στις μέρες μας, στη δύσκολη και άνευ αισθημάτων εποχή μας, είναι γνωστό ότι απουσιάζει η αλληλεγγύη. Ο καθένας κοιτάζει την πάρτη του και δεν δίνει δεκάρα για τον διπλανό του. Ενώ το ΠΑΣΟΚ, αχ το ΠΑΣΟΚ, παρέδιδε μαθήματα αλτρουισμού, τόσο που ώρες ώρες αναρωτιόμουν γιατί δεν το είχε εντάξει ο Χριστόδουλος στη ΜΚΟ της Αλληλεγγύης που διαθέτει η Εκκλησία.

Συμπαράσταση στην Γκάντι
Υπερβολές; Καθόλου. Δείτε τι έγινε με το άρθρο 16 του Συντάγματος και αν πρέπει να αναθεωρηθεί ή όχι. Μήνες τώρα άλλο δεν συζητούν τα στελέχη παρά το τι θα γίνει, λες και δεν υπάρχει άλλο πρόβλημα στη χώρα. Μήνες. Στη διάρκεια των οποίων, η κυβέρνηση έκανε μερικά όργια νομοθετικού περιεχομένου, η οικονομία οδεύει από το κακό στο χειρότερο, τα «ασημικά» του σπιτιού πωλούνται όσο όσο σε επιτήδειους ημέτερους, οι φτωχοί γίνονται φτωχότεροι, οι πλούσιοι (πολύ) πλουσιότεροι, και το ΠΑΣΟΚ πουθενά. Που-θε-νά. Ναι, αλλά γιατί; Διότι για λόγους… αλληλεγγύης και αλτρουισμού προς την κυβέρνηση προσπαθεί να της λύσει τα προβλήματα με το άρθρο 24, το άρθρο 16, και ούτω καθ΄ εξής. Αν τα λύσει, σειρά έχουν άλλα προβλήματα, όπως άλλωστε έδειξε και η πρόσφατη συνεδρίαση του σκιώδους υπουργικού συμβουλίου του κόμματος! Αυτή της Τρίτης, που έγινε του Γιώργου απουσιάζοντος στην Ινδία, όπου πήγε να συμπαρασταθεί στη δοκιμαζόμενη Σόνια Γκάντι. Από αλληλεγγύη, φυσικά… Σύγχρονο καφενείο
Η οποία συνεδρίαση του σκιώδους υπουργικού (τρομάρα του) συμβουλίου ανέδειξε, για άλλη μια φορά, τον πόθο πολλών να γίνει το κόμμα ένα σύγχρονο καφενείο. Του είδους «κάντε με εμένα αρχηγό ρε, για 24 ώρες, να σας το κάνω το ΠΑΣΟΚ μέγκλα» (όρος που παραπέμπει σε Τσιφόρο, και είναι δηλωτικός της νοικοκυροσύνης, της καλλιέπειας και της επάρκειας). Αλλά επειδή, όπως είναι γνωστό, σε ένα καφενείο, ουδείς παραδέχεται τον άλλο καφενόβιο, και δη για μια τόσο σημαντική θέση (όπως η αρχηγία), η συζήτηση έχει όλα τα χαρακτηριστικά ενός παιδικού παιχνιδιού με την κωδική ονομασία «κολοκυθιά». «Και γιατί να κάνουμε εσένα, και να μην κάνουν εμένα;» και ούτω καθεξής. Μύλος.

Μια χαρά…
Την ίδια στιγμή, ο Καραμανλής είναι συνεχώς στο «κερνάω απόψε εγώ» (άσμα αοιδού ονόματι Πετρέλη), δεδομένου ότι διαπιστώνει ότι οι απέναντι είναι συνεχώς με το «περνάω κρίση» (σουξέ έτερου αοιδού ονόματι Μακρόπουλου) στο στόμα. Και όπως βρίσκεται μες στην καλή χαρά- ο Καραμανλής- κάνει πάρτι, πότε με την παιδεία και πότε με την οικονομία. Και παραχώνει, όπως μπορεί, για να μη βγουν στην επιφάνεια, επειδή είναι δύσοσμες, ιστορίες που από μόνες τους θα μπορούσαν να ρίξουν μια ολόκληρη κυβέρνηση («κουμπάρους», μίζες, «νονούς» συνεργάτες στελεχών του, σκάνδαλα κάθε λογής). Και το παίζει και εκπρόσωπος του μεσαίου χώρου. Βγαίνει ο Πολύδωρας και βρίζει την αντιπολίτευση; Α, πρόκειται για μεμονωμένο γεγονός. Εμείς είμαστε μεσαίος χώρος. Βρίζει ο Γιακουμάτος; Ελάτε τώρα, ήταν απλώς υπερβολικός. Την κυβέρνηση αντιπροσωπεύει ο μεσαίος χώρος και εκφράζεται με διαφορετική φρασεολογία. Επικοινώνησε μάλιστα και τηλεφωνικά ο Ρουσόπουλος με τον Γιακουμάτο και του επέστησε την προσοχή. Μια χαρά…