[ 20 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ] Το δάσος μπορεί να συνυπάρξει με τον άνθρωπο

Παρακολούθησε με ψυχραιμία το προχθεσινό πανδαιμόνιο στη Βουλή κατά τη διάρκεια των αλλεπάλληλων ψηφοφοριών για το άρθρο 24. Άλλωστε, η βουλευτής της Ν.Δ. κ. Έλσα Παπαδημητρίου ήταν η πρώτη που τάχθηκε ανοιχτά και δημόσια κατά της πρότασης αναθεώρησης και από τους ελάχιστους προχθές στην Αίθουσα της Γερουσίας που δεν άλλαξε τη θέση της από «κατά» σε «παρών». Σε ό,τι αφορά γενικότερα τη στάση των διαφόρων κυβερνήσεων στην προστασία των δασών, πιστεύει πως «δεν περισσεύει το θάρρος»…

Τελικά, προχθές στη Βουλή «ψήφισαν και τα δέντρα»; Αδικείτε μια διαδικασία που αναδεικνύει ήθος και τιμή.

Νιώσατε λιγότερη μοναξιά βλέποντας κι άλλα χέρια συναδέλφων σας να σηκώνονται;

Ομολογώ ήταν ευχάριστη η εμπειρία, κυρίως γιατί προερχόταν από συναδέλφους που πραγματικά εκτιμώ.

Εσείς πάντως δηλώσατε για το άρθρο 24 ότι «θα πρέπει να κινηθούμε προς την αντίθετη κατεύθυνση». Δηλαδή;

Είμαι κατά των προτεινομένων αλλαγών, γιατί δεν καταργούν τα αναχώματα που ακυρώνουν την επιδιωκόμενη προστασία των δασών. Θα ήθελα, το 2010, το ανθρώπινο δικαίωμα στην ποιότητα ζωής και στην περιβαλλοντική βιωσιμότητα να έχει την εγγύηση μιας πανοπλίας μέσων και μέτρων σχεδιασμού (υποχρεώσεων του κράτους) που αυτονόητα συνιστούν προϋπόθεση για την όποια διαχείριση και όχι μόνον των δασικών οικοσυστημάτων: και του νερού και της ατμόσφαιρας και του ασθενέστερου κρίκου που είναι το αστικό περιβάλλον. Θα ήθελα επιπλέον να εισαχθεί η έννοια του αδόμητου χώρου. Χωρίς αυτήν ό,τι οι δασάρχες δεν κηρύσσουν δάσος θα είναι δυνάμει οικόπεδο για αντιπαροχή.

Εάν έμπαινε θέμα κομματικής πειθαρχίας, τι θα κάνατε;

Δεν είναι δυνατόν για το Σύνταγμα και κυρίως για άρθρα που αναφέρονται σε ανθρώπινα δικαιώματα να μπαίνει τέτοιο θέμα. Οι συνάδελφοί σας του Υπολοίπου Αττικής είπαν ότι είναι η απόλυτη προστασία που οδηγεί στην απόλυτη αυθαιρεσία.

Όταν η απόλυτη προστασία καθορίζεται αυθαίρετα και παραπέμπει απλά σε αναστολή κάθε δραστηριότητας, έχουν απόλυτο δίκαιο. Όπου η απαγόρευση γίνεται πολιτική, όντως, η αυθαιρεσία ακμάζει.

Στην Αργολίδα, τα δάση και οι δασικές εκτάσεις μειώθηκαν;

Στους χάρτες όχι, αλλά στο χωρικό αποτύπωμα- όπως παντού στην Ελλάδα- σημαντικά!

Το Σύνταγμα προστατεύει, αλλά οι κυβερνήσεις τελικά όχι; Και το Σύνταγμα και τις κυβερνήσεις τις φτιάχνουν τα ίδια πρόσωπα. Οι προθέσεις είναι άριστες! Η γνώση είναι λίγη, τα μέσα είναι στρεβλωτικά και το θάρρος που απαιτείται συχνά δεν περισσεύει…

Το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης δεν αναρτά κανένα δασικό χάρτη. Γιατί κατά τη γνώμη σας;

Δεν υπάρχει η υποχρέωση γι΄ αυτό. Το χειρότερο δεν είναι η μη ανάρτηση. Είναι οι «ερμηνείες» και το αέναον των διαδικασιών. Πρέπει να τελειώνουμε με το Δασολόγιο.

Και το Κτηματολόγιο σταμάτησε στο 1999…

Μας το σταμάτησαν. Αλλά άρχισε πάλι! Γίνανε λάθη, όμως και θα προχωρήσει και θα τελειώσει.

Δεν θέλουμε ή δεν μπορούμε; Δεν έχουμε την πολυτέλεια για κανένα απ΄ τα δύο!

Άπαξ δάσος πάντα δάσος; Αυτό ισχύει και θα ισχύει όσο δεν εμπεδώνουμε την απανταχού ισχύουσα αρχή: το δάσος και η δασική έκταση μπορεί να συνυπάρξουν με τον άνθρωπο και τις ήπιες δραστηριότητές του: τότε η αναποτελεσματική προστασία γίνεται βιώσιμη διαχείριση.

Ο υπουργός Περιβάλλοντος όμως διαφωνεί…

Όσο ο όποιος Έλληνας υπουργός Περιβάλλοντος βιώνει την υποχρεωτική ταυτοπροσωπία του με τον υπουργό Δημοσίων Έργων, θα υποφέρουν και… οι τρεις!

Αισθανθήκατε λίγο «σαν τη μύγα μες στο γάλα» στην Κοινοβουλευτική Ομάδα της Ν.Δ.; Όχι βέβαια. Κι εγώ προστατεύω – αλλά και η εκτίμηση των συναδέλφων μου επιτρέπει- το δικαίωμά μου στο άρθρο 61 του Συντάγματος. Κι υπάρχουν, ελπίζω, συνάδελφοί μου που έχουν την ίδια άποψη.

Στην Αργολίδα, πόσες δασικές εκτάσεις διεκδικούνται;

Όσες επέτρεψαν οι ασάφειες των συμβολαίων, τα κατά καιρούς παραχωρητήρια και το κλείσιμο των ματιών κάποιων υπευθύνων, για ενθάρρυνση του ακόρεστου ιδιοκτησιακού φρονήματος και των Αργολιδέων. Έρχονται και εκλογές το 2007. Δεν φοβάστε το πολιτικό κόστος;

Μετ΄ εκπλήξεως και χαράς ανακάλυψα ότι η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων μου βρήκαν τη θέση μου σωστή, έντιμη και συνεπή.

Σεγκολέν Ρουαγιάλ, Άνγκελα Μέρκελ, Νάνσι Πελόζι, Κοντολίζα Ράις: και στην Ελλάδα;

Κώστας Καραμανλής! Είπαμε και γυναίκες, όχι μόνο γυναίκες. Μια γυναίκα πρωθυπουργός πιστεύετε θα «έβλεπε» αλλιώς τα δάση;

Δεν πιστεύω ότι η κουλτούρα που θεμελιώνει την περιβαλλοντική συνείδηση έχει φύλο.

Ίσως οι γυναίκες, ως μάνες, έχουν συχνά αμεσότερη αναφορά στα δικαιώματα των μελλοντικών γενεών.

Σας έγινε επίπληξη για τη στάση σας στο άρθρο 24;

Όχι βέβαια! Έτσι κι αλλιώς, ο Πρωθυπουργός στο Στρασβούργο μιλώντας προχθές σε βουλευτές 46 ευρωπαϊκών χωρών είπε ότι «η άλλη, πέραν της συλλογικής, άποψη του κοινοβουλευτικού πρέπει- πέραν της αποδοχής της- να αναγνωρίζεται και ως πράξη τιμής!».

Και τώρα, τι; Πιστεύω ότι όσοι πιστεύουμε στην ανάγκη για ενίσχυση και βελτίωση της συνταγματικής προστασίας απέναντι στο περιβάλλον οφείλουμε να συγκροτήσουμε νέα πρόταση.

Τι θα θέλατε να δείτε στη χώρα πριν τελειώσει η πολιτική σας καριέρα;

Την εισαγωγή και την αξιοποίηση της έννοιας του μέτρου στα οράματά μας, στις δράσεις μας, στους σχεδιασμούς μας.