[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Εμείς τι κάνουμε;

Η αίσθηση άρχισε να μου δημιουργείται από τη στιγμή που πάτησα το πόδι μου εκεί.

Μετά με κυρίευσε για τα καλά. Μια αίσθηση γνώριμου από παλιά, πολύ οικείου και συνάμα πολύ διαφορετικού. Ο λόγος γι΄ αυτό που ένιωσα στο Ισραήλ. Τοπίο και κλίμα παρόμοιο με το δικό μας- οι όποιες διαφορές είναι υπέρ ημών από φυσικής απόψεως, τελικά όμως αυτή η «βολικότητα» της φύσης αποβαίνει εις βάρος μας. Τυλιγμένοι με προσοχή, ένας ένας, για να είναι προστατευμένοι από τις καιρικές συνθήκες, οι πολύτιμοι καρποί στις μπανανιές στον δρόμο προς τη Χάιφα, το ίδιο και οι λωτοί που σε μας μένουν να χαλάνε πάνω στα δέντρα, στον δρόμο προς την Ορεινή Κορινθία. Τα πανεπιστήμιά τους στα πρότυπα του ΜΙΤ και του Χάρβαρντ, την ώρα που σε μας τελούν υπό κατάληψη για το άρθρο 16. Στην Ελλάδα ο Πρωθυπουργός, προχθές, μοίραζε υποσχέσεις για υπολογιστές που το κράτος «θα χαρίσει» σε αριστούχους φοιτητές, κάνοντάς μας να αναλογιστούμε ποιοι επιτήδειοι θα βρεθούν να «φάνε» από αυτή τη νέα πρωτοβουλία. Στο Ισραήλ η τεχνολογική επανάσταση ήδη έχει μεταμορφώσει τη χώρα. Τα σκάνδαλα και η εκτεταμένη διαφθορά των πολιτικών περνάνε έτσι, χωρίς ουσιαστικές συνέπειες και αντίκτυπο στην πορεία της χώρας. Η συναίσθηση της ατομικής ευθύνης που τους διέπει αλλά και η θέληση της κοινής μοίρας που τους ενώνει όλους, ανεξαιρέτως προέλευσης και διαφορών, και αντί να τους σπρώχνει σε μια μίζερη προσέγγιση της ζωής και του κόσμου, τους κινητοποιεί ακόμα και κάτω από τη βαριά σκιά ενός αιματηρού πολέμου που δεν λέει να τελειώσει και που σχεδόν καθημερινά σκοτώνει ανθρώπους και ξεκληρίζει οικογένειες και από τις δύο πλευρές. Η έλλειψη ατομικής ευθύνης και έμπρακτης επιθυμίας για τη συνύπαρξη ατομικού και συλλογικού αναδεικνύεται περίτρανα κάθε στιγμή σσε κάθε τι, αλλά και μέσα από αποκαλυπτικές τηλεοπτικές εκπομπές, όπου συνειδητοποιείς πόσο βαθιά μέσα μας αλλά και σε ολόκληρη την κοινωνία μας έχουν διεισδύσει η διαφθορά και η νωθρότητα να αντιδράσουμε απέναντι σε όσα μας καταστρέφουν.