[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Μια πορτοκαλάδα, από πορτοκάλι…

«Τι θα πάρετε;» ρωτάει το γκαρσόνι. «Μία πορτοκαλάδα» απαντάει ο πελάτης. Και έρχεται η κλασική πλέον ατάκα του Γκιωνάκη… «από πορτοκάλι;» και να τα γέλια μέχρι δακρύων, η αναπαραγωγή του αστείου κάθε φορά που το επιτρέπουν οι περιστάσεις και πάλι γέλια και κόντρα αστεία… και ξαφνικά μάς κόπηκε το γέλιο!

Πόσες φορές έχω ακούσει για το μυθιστόρημα του Τζορτζ Όργουελ «1984- Μεγάλος Αδελφός» πως είναι προφητικό. Πως ο συγγραφέας διέβλεψε το μέλλον της ανθρωπότητας, την επικείμενη εποχή της «κλειδαρότρυπας», την επερχόμενη κοινωνία της στενής εποπτείας.

Δεν λέω, καλά τα είπε… αλλά ας μην πηγαίνουμε τόσο μακριά. Ο δικός μας ο Γκιωνάκης τα είπε καλύτερα.

Τώρα που το συνειδητοποιήσαμε (το νιώσαμε στο πετσί μας και το είδαμε στο πιάτο μας), μπορούμε να γελάσουμε μέχρι δακρύων με τα χάλια μας! Ο γιατρός συνέστησε να τρως γιαουρτάκι επειδή παίρνεις αντιβίωση; Ωραία, να πας στο σούπερ μάρκετ να το αγοράσεις αλλά με τη συνταγή του παθολόγου στο χέρι! Γιατί, την αθωότητα του γκαρσονιού στην ασπρόμαυρη ταινία δεν πρόκειται να τη συναντήσουμε στην κατά τα άλλα έγχρωμη (επί της ουσίας όμως μαύρη και άραχλη) ζωή μας. Σιγά να μη σε ρωτήσει ο υπάλληλος: «γιαούρτι από γάλα θέλετε;».

«Γαργάρα» θα κάνει τις λευκαντικές και λοιπές… πρόσθετες ουσίες στο γιαούρτι και τη φέτα, το 0% χυμό πορτοκαλιού στις πορτοκαλάδες, τις ποσότητες σάπιου κρέατος που βαπτίστηκαν κιμάς. Άλλωστε, τι σημασία έχουν όλα αυτά… Τα πάντα είναι μια ψευδαίσθηση και εμείς, καθώς φαίνεται, ζούμε στον κόσμο το δικό μας όπου δύο τετράγωνα πιο κάτω, εκεί που απλώνεται μια καταπράσινη και ανθόσπαρτη κοιλάδα, ο βοσκός αρμέγει την αγελάδα και φέρνει το γάλα ολόφρεσκο στο ψυγείο μας. Γι΄ αυτό άλλωστε χρυσοπληρώνουμε τα πάντα, γιατί στον φανταστικό μας κόσμο η ποιότητα μετράει. Και έτσι… βγήκαν οι ελληνικές ταινίες!