[ ΕΓΡΑΨΑΝ ] Παντελής Μπουκάλας

(ο αρθρογράφος, για το «δημόσιο συμφέρον»)

Ετούτη την εβδομάδα, λοιπόν, υποτίθεται ότι το «δημόσιο συμφέρον» απαίτησε δύο τινά: να παραδοθούν στην «ανάπτυξη» του τσιμέντου χιλιάδες στρέμματα δασικής γης που αποχαρακτηρίζονται τεχνηέντως και να εκχωρηθούν σε ιδιώτες χιλιόμετρα και χιλιόμετρα αιγιαλών, για να τα «αξιοποιήσουν» με τον τρόπο που ξέρουν: περίφραξη, οικοδόμηση, «ταβερνάκια στο κύμα», ομπρέλες, ξαπλώστρες, ξενοδοχειακά συγκροτήματα κ.ο.κ. Χρόνια τώρα λέγαμε ότι την Ελλάδα την πλουτίζουν τα 16.000

χιλιόμετρα των γιαλών της. Ε, καιρός ήταν να πάρει η λέξη «πλουτίζουν» το σωστό περιεχόμενο, το ιδιωτικό. Ας είναι καλά ο υφυπουργός Οικονομίας Π. Δούκας που φρόντισε να ξεμπερδέψουμε μ΄ αυτήν την ασάφεια.

Ας μη νομιστεί πάντως ότι το σχέδιο νόμου δεν μεριμνά και για τον ελεύθερο κολυμβητή. Το άρθρο είναι αυστηρό: ανάμεσα στη μια ξενοδοχειακή εγκατάσταση και την άλλη πρέπει να μένει ελεύθερη ζώνη μήκους εκατό μέτρων. Χαράς ευαγγέλια. Ένας παράδεισος εκατό ατελεύτητων μέτρων στην απόλυτη διάθεσή μας, για να απλώνουμε την ψάθα μας και επ΄ αυτής την αρίδα μας. Με σεμνότητα και ταπεινότητα όμως. Γιατί ακόμα και σ΄ αυτά τα εκατό «ελεύθερα» μέτρα επιτρέπεται «η τοποθέτηση τραπεζοκαθισμάτων και ομπρελών από καταστήματα που λειτουργούν στον προκείμενο αυτών χώρο αιγιαλού». Περισσότερα δικαιώματα έχουν τα τραπεζοκαθίσματα των «επενδυτών» παρά οι Έλληνες πολίτες.

(«Η Καθημερινή»)