Γηπεδογραφίες

Αλέ Μισέλ

Π οιος είπε ότι το ποδόσφαιρο δεν είναι πολιτική; Αυτές τις μέρες διεξάγεται, μακριά από τους αγωνιστικούς χώρους, μια μεγάλη και κρίσιμη μάχη. Παίζεται η προεδρία της Ουέφα, για την οποία, για πρώτη ίσως φορά στα χρονικά, βρίσκονται αντιμέτωποι δύο άνθρωποι που εκπροσωπούν δύο εντελώς διαφορετικές φιλοσοφίες- αν η λέξη φιλοσοφία μπορεί ποτέ να συνδεθεί με το ποδόσφαιρο.

Δεξιά μου ο νυν πρόεδρος και εκ νέου υποψήφιος, ο γηραλέος Σουηδός χαμαιλέοντας Λέναρντ Γιόχανσον. Χρόνια στη θέση του, με πλήρη γνώση των συσχετισμών δυνάμεων και των παρασκηνίων, με βασικό μοχλό το χρήμα- το μοίρασμά του αλλά και την υπόσχεσή του- ο Γιόχανσον είναι ο υποψήφιος του στάτους κβο, της συνέχισης του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου στον δρόμο που έχει χαραχθεί και μοιάζει αναπόδραστος: μια παντοδύναμη και επεμβατική ομοσπονδία κι ένα Τσάμπιονς Λιγκ ανώτατος άρχοντας, στην (οικονομική κυρίως) επιτυχία του οποίου υποτάσσονται ασυζητητί ομάδες (ιδίως Εθνικές), παίκτες, θέαμα και φίλαθλοι. Ο Γιόχανσον, πάμπλουτος, χορτασμένος, με μεγαλύτερο πια χόμπι το ψάρεμα από τα γήπεδα και μονιμότερος κάτοικος Σουηδίας παρά της Νιόν (ελβετικής έδρας της Ουέφα), ντε φάκτο «επιτυχημένος» χάρις στην επιτυχία του Τσάμπιονς Λιγκ, είχε κατ΄ αρχήν αποφασίσει να μη διεκδικήσει και πάλι την προεδρία. Παρασκηνιακά εκλεκτός του ήταν ο Μπεκενμπάουερ, συμβατικότερος και συμβιβαστικότερος διάδοχος, στεφανωμένος με την πρόσφατη μεγάλη οργανωτική επιτυχία του Μουντιάλ της Γερμανίας. Όμως ο «Κάιζερ», πιθανόν για να διεκδικήσει κάποια στιγμή τη μαμά Φίφα, εγκατέλειψε πριν ξεκινήσει και οι οπαδοί της αντιμεταρρύθμισης βρέθηκαν αναγκασμένοι να ξανασπρώξουν μπροστά τον παλιό πρόεδρο.

ΕΚΛΟΓΕΣ

Ο Γιόχανσον με δυνατό χαρτί την επιτυχία (και τα χρήματα) του Τσάμπιονς Λιγκ και ο Πλατινί που ευαγγελίζεται ένα ποδόσφαιρο με λιγότερα και ποιοτικότερα ματς, διεκδικούν την προεδρία της ΟΥΕΦΑ. Λεπτομέρεια:
Ψηφίζουν μόνο παράγοντες…

Αριστερά μου ο διεκδικητής, ο νεαρός (όλα είναι σχετικά) αλλά αιωνίως ένδοξος (κάποια πράγματα είναι αναμφισβήτητα) Μισέλ Πλατινί. Ο Γάλλος άσος του όχι και τόσο μακρινού παρελθόντος, ένας λιγότερο φαντεζί αλλά πιο ουσιαστικός και λιγότερο κυκλοθυμικός Ζιντάν της δεκαετίας του εβδομήντα-ογδόντα, ο άνθρωπος που σύνδεσε το όνομά του με το ξεπέταγμα της μεγάλης εθνικής Γαλλίας, την κατάκτηση του ευρωπαϊκού του 1984 (στο οποίο πέτυχε το απόλυτο ρεκόρ των 10 γκολ σε 5 παιχνίδια), την αναγέννηση της Γιουβέντους και τη θλιβερή νίκη του Χέιζελ, το μπόλιασμα της θέσης του επιτελικού μέσου με γερές δόσεις σκοραρίσματος και την αναγωγή του χτυπήματος φάουλ σε ειδική τέχνη. Όταν σταμάτησε την μπάλα, ο Πλατινί έγινε για λίγο προπονητής (οδήγησε την εθνική Γαλλίας στα τελικά του ευρωπαϊκού του 1992 στη Σουηδία, όπου όμως καταποντίστηκε), ύστερα σύμβουλος της γαλλικής ομοσπονδίας και τελικά σχολιαστής στην τηλεόραση (με καλές επιδόσεις αλλά και έντονη προκατάληψη υπέρ της Ιταλίας αλλά και μιας συγκεκριμένης ασπρόμαυρης ομάδας της). Πάντα κοντά στο ποδόσφαιρο, ο Πλατινί άρχισε σιγά-σιγά να εγείρεται κατά της υπερβολικής εμπορευματοποίησης, της αδιαφορίας για τους παίκτες, της άρνησης χρήσης της τεχνολογίας για να μειωθούν οι αδικίες στους αγώνες. Λαλίστατος αλλά και λίγο λαϊκιστής, φίλος προέδρων δημοκρατίας και πάσης μορφής διασημοτήτων, κοντράρει τον Γιόχανσον με βάση μια διαφορετική άποψη για το σύγχρονο ποδόσφαιρο, που το θέλει πιο ανθρώπινο, πιο θεαματικό, με λιγότερα αλλά καλύτερα παιχνίδια, μεγαλύτερη έμφαση στις εθνικές ομάδες, λιγότερα φάρμακα και λιγότερο παρασκήνιο. Είναι ακόμα το αουτσάιντερ, αλλά η ζυγαριά έχει αρχίσει να γυρίζει: είναι νεώτερος, ωραιότερος και, αν και Γάλλος, συμπαθέστερος. Θα του έδινα ευχαρίστως την ψήφο του κυρίου Γκαγκάτση. Ο ίδιος;