Όταν η δυσκοιλιότητα κρύβει κάτι σοβαρό…
Αν και η δυσκοιλιότητα συνήθως είναι παροδική και οφείλεται σε κάτι τόσο απλό όσο μια αλλαγή στον τρόπο ζωής, μερικές φορές αποτελεί ένδειξη - και μάλιστα πρώιμη - σοβαρών ασθενειών, οι οποίες χρειάζονται επείγουσα διερεύνηση και αντιμετώπιση.

Η δυσκοιλιότητα αποτελεί θέμα-ταμπού στις κοινωνικές συναναστροφές, όπως και οτιδήποτε άλλο αφορά το έντερο. Μολονότι το σύμπτωμα αυτό συνήθως είναι παροδικό και οφείλεται σε κάτι τόσο απλό όσο μια αλλαγή στον τρόπο ζωής (λ.χ. στην αφυδάτωση που προκάλεσε ένα μεγάλο ταξίδι, στην υπερκατανάλωση τροφίμων δίχως φυτικές ίνες ή σε μια αλλαγή στην άσκηση), μερικές φορές αποτελεί ένδειξη – και μάλιστα πρώιμη – σοβαρών ασθενειών, οι οποίες χρειάζονται επείγουσα διερεύνηση και αντιμετώπιση, σύμφωνα με τους «Τάιμς» του Λονδίνου.
Τέτοιες ασθένειες είναι η νόσος του Πάρκινσον, η σκλήρυνση κατά πλάκας, καθώς και ποικίλα νοσήματα των εντέρων μεταξύ των οποίων συμπεριλαμβάνεται και ο καρκίνος. Η δυσκοιλιότητα μπορεί επίσης να σχετίζεται με το άγχος και την κατάθλιψη.
Πάρα πολλοί άνθρωποι νομίζουν ότι δυσκοιλιότητα σημαίνει να μην έχει κανείς κένωση τουλάχιστον μία φορά την ημέρα, αλλά από ιατρικής πλευράς δυσκοιλιότητα σημαίνει να πηγαίνει κανείς στην τουαλέτα σπανιότερα από τρεις φορές την εβδομάδα ή να αλλάζουν ξαφνικά – και επίμονα – οι εντερικές συνήθειές του.
Τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της δυσκοιλιότητας μπορεί να διαφέρουν από πάσχοντα σε πάσχοντα, ενώ το πρόβλημα ταλαιπωρεί το 25% του πληθυσμού κάποια στιγμή στη ζωή του.
Συνηθέστερα προσβάλλει τις εγκύους, τους ηλικιωμένους, τους ασθενείς που έχουν υποβληθεί προσφάτως σε μια χειρουργική επέμβαση, καθώς και όσους ακολουθούν φαρμακευτική αγωγή με πολλά σκευάσματα.
Κάθε αλλαγή στις συνήθειες των εντέρων ή κάθε αλλαγή στην φύση των κοπράνων πρέπει να εξηγείται από έναν ειδικό, ώστε να παρέχονται οι κατάλληλες συμβουλές και να χορηγείται η κατάλληλη αγωγή.
Η αγωγή, που κάποτε βασιζόταν σχεδόν εξ ολοκλήρου στην βελτίωση της διατροφής, στην αύξηση της κατανάλωσης υγρών και στην συστηματική άσκηση, έχει πια προσαρμοστεί και αναλόγως με την αιτία του προβλήματος ο γιατρός μπορεί να χορηγήσει ποικίλων ειδών υπακτικά (καθαρτικά) φάρμακα ή ωσμωτικά σκευάσματα που «έλκουν» περισσότερα υγρά στα έντερα.
Συνεπώς, είναι κρίμα να υποφέρει κανείς σιωπηλά και να δοκιμάζει μόνος του διάφορα «μαντζούνια» μόνο και μόνο επειδή ντρέπεται. Αν μη τι άλλο, μπορεί να διακινδυνεύει και τη ζωή του…













