[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Συγκαλύπτουμε εγκλήματα

Τ α μικρά παιδιά έχουν μπει για τα καλά στο στόχαστρο των διεστραμμένων σκέψεων και πρακτικών… που καταλήγουν σε εγκλήματα που διαπράττουν μικροί και μεγάλοι! Κλείνουμε περίπου ένα χρόνο, όπου οι ειδήσεις που αφορούν ανήλικα θύματα μάς στοιχειώνουν σχεδόν καθημερινά.

Η υπόθεση Άλεξ είναι ακόμα ανοιχτή, όσο το μυστικό της Βέροιας παραμένει συγκαλυμμένο. Αναλύσεις περί μικρών κοινωνιών που ζουν υπό τη σκιά του κουτσομπολιού είναι μόνο η μία πλευρά του νομίσματος- και δυστυχώς ως εξήγηση δεν αρκεί. Η άλλη πλευρά είναι η αδιαφορία και η συνενοχή που ενώνει τους κατοίκους εκείνων των κοινωνιών που ενώ γνωρίζουν τα πράγματα καλά δεν θέλουν να αναμειχθούν, μήπως και στιγματιστούν οι ίδιοι.

Αναρωτιέμαι εάν ο 47χρονος παιδόφιλος δεν ήταν δα και τόσο δράστης- φάντασμα, που κανείς δεν γνώριζε. Στην υπόθεση πως ίσως κάποιοι να είχαν αντιληφθεί τι συνέβαινε σε εκείνο το αυτοκίνητο κάθε φορά που ένα ανήλικο αγόρι καθόταν στο κάθισμα του συνοδηγού, εξοργίζομαι.

Δεν πρόκειται όμως για άγνωστο συναίσθημα. Με τον ίδιο τρόπο εκνευριζόμουν στη σκέψη των ουρλιαχτών της μαθήτριας από την Αμάρυνθο, που κανείς ποτέ δεν άκουσε. Ακόμα άλλωστε κάποιοι υποστηρίζουν πως μπορεί να «τα ΄θελε!». Σαν να λέμε αθωώνεται ο βιαστής, επειδή το θύμα φορούσε σούπερ-μίνι.

Συνομιλώντας με έναν ψυχολόγο, μου εξηγούσε ότι τα παιδιά αναπτύσσουν συχνά πλασματική μνήμη.

Όταν δηλαδή τους ρωτάνε συνεχώς για μία συγκεκριμένη εμπειρία τους, ακόμη κι αν δεν την έχουν βιώσει ακριβώς εξαιτίας της επανάληψης στο τέλος πιστεύουν το αντίθετο. Μήπως να χρησιμοποιήσουμε τούμπαλιν τη συγκεκριμένη πρακτική, μπας και κάνουμε τα παιδιά χαρούμενα. Να τους λέμε δηλαδή σε καθημερινή βάση: «τα περνάμε όμορφα, όμορφα, όμορφα!» Και μετά ας συγκαλύπτουμε τα εγκλήματα εις βάρος τους. Δεν θα καταλαβαίνουν τίποτα.