[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Φέτος τον γλέντησα τον καναπέ

To ΄χω αυτό τα Χριστούγεννα. Εκτός του ότι τρελαίνω τους κουραμπιέδες, με πιάνει και κάτι με το τηλεκοντρόλ- αυτισμό να το πω;-, κάτι που αν το συνδυάσεις με τη γνωστή αμφίεση σπιτιού (πιτζάμα, παντόφλα), μπορείς ανέτως να καταλάβεις ότι εμπίπτω στην κατηγορία των ατόμων που το ζητάει ο οργανισμός τους το prozacάκι του- μέρες που είναι. Αλλά φέτος τον γλέντησα τον καναπέ. Τέρμα ο πόλεμος της γαλοπούλας! Εδώ έχουμε πράμα που σαλεύει στο Filmnet, ολόκληρο κανάλι «Chasse et peche» όπου μαθαίνεις τα πάντα για το μπαρμπούνι (φερ΄ ειπείν) και άλλα τοιαύτα. Όμως, παρά το ενδιαφέρον που έχουν τα θέματα αυτά, το ΄χω το τικ και δεν κρατιέμαι. Εκεί λοιπόν που εγκαταλείπω τον γόνο και τις γαρίδες, και οι εικόνες τρέχουν, πέφτει το μάτι μου σε έναν κύριο με γαντάκι πλαστικό και μάσκα χειρουργική που κάτι κόβει. Ωπ, αυτό είναι καλό λέω- και τινάζω την άχνη ζάχαρη από πάνω μου. Ο φακός κάνει ζουμ στα ματωμένα και επιδέξια χεράκια του, που κόβουν με προσοχή τμήμα γυναικείας κοιλιάς και μετά τσάκα τσάκα ράβουν. Μετά ράβουν ξανά. Και ξανά. Μα τι κάνει επιτέλους;

Ιδού το στόρι: Μια που είναι τέζα η κυρία στο χειρουργικό κρεβάτι και μια που είχε δείξει σαφώς τη διάθεση να κάνει την επανάστασή της, είπε να… τονώσει και λίγο το στήθος. Να τσιτώσει τον λαιμό. Να πατήσει κι ένα μπότοξ στο μέτωπο. Να κάνει κι ένα υαλουρινικό- γέμισμα- στις ρυτίδες του γέλιου. Κι ένα βαθύ πίλινγκ προσώπου (να φύγουν οι λεκέδες). Και τώρα μάλιστα, μπορούμε να μιλάμε για ριζική ανανέωση. Φλας μπακ στη ζωή της. Εκείνη γελάει με αφέλεια παιδιού στον φακό. Και μετά κλαίει. «Δεν είμαι χαρούμενη», λέει, «θέλω να αλλάξω». Αμερικάνα νοικοκυρά. Σύζυγος και μαμά. Τα παιδιά της την αγκαλιάζουν. «Να το κάνεις μαμά, να αισθάνεσαι ευτυχισμένη», της λένε. Μαζί με την κοιλιά και όλα τα υπόλοιπα. Πώς πας στο σούπερ μάρκετ και λες μια που ήρθα για τη φέτα, δεν παίρνω και μπαμιούλες που τις έχουν φτηνές; Κάτι θα τις κάνω. Ωραίες οι Αμερικάνες (σκέφτομαι) και ατάκα σκέφτομαι και την κατάστασή μου, ξάπλα στον καναπέ- όχι σε κρεβάτι χειρουργικό ευτυχώς- ακριβώς απέναντι από τον τελευταίο κουραμπιέ (που όλως τυχαίως με κοιτάζει). Εμ, δεν είμαι σε φάση, του λέω. Και τον καταπίνω.